Historijski-povijesni mitovi na Balkanu historija

Rusi

http://www.youtube.com/watch?v=rXbvN9afE_k

Slovenci

http://www.youtube.com/watch?v=wbktXId9Ocg

Madjari

http://www.youtube.com/watch?v=3Gj5FwLAEeA

Bugari

http://www.youtube.com/watch?v=lstfdkyGvSo

Hrvati

http://www.youtube.com/watch?v=qDyebCA6aAk

Da ga nema trebalo bi ga izmisliti

Jos provala:

"Rimski car Konstantin Veliki je Srbin Nišlija Konstantin Zelenović, pravo prezime!"

"To su dokazi da su oni (Rusi) jedno srpsko pleme!"

"Sloveni su jedno pleme srpsko!

http://www.youtube.com/watch?v=rXbvN9afE_k

Deretic strikes AGAIN !!!

Uvod u istoriju 1,2 i 3 dio.

http://www.youtube.com/watch?v=CY9GTZe9RH0

http://www.youtube.com/watch?v=phteiasJa1Q

http://www.youtube.com/watch?v=w9cqewz2OeE

The best of:

Jovan Deretić: "A grčka i rimska civilizacija su razvijene na temeljima srpske civilizacije!"

Jovan Deretić: "E ono što su uradili sa srpskim jezikom - kao pramajkom svih evropskih jezika, je jedan grubi falsifikat..."

Jovan Deretić: "Srpski jezik je bio zvanični jezik Asirske imperije i Persijske imperije... i na tom jeziku je Hristos propovjedao!"

Jovan Deretić: "Prvi jezik Starog Zaveta bio je srpski, pa je posle sa srpskog prevedeno na jevrejski!!!"

Svi srpski istorijski mitovi na jednom mjestu The Best Of najvece provale

2009-10-26T12:13:00.003+01:00

Neke od provala sa Serbian cafea

Srpska slova u Kini?

mandalina
(vila)

23. oktobar 2009. u 22.08

Tabanac je skoro pominjao neke fascinacije u mongoliji, a ovo je moj slučajan nalaz na netu..Naše crte i reze (čerte i reze) na sarkofagu pronadjenom u Kini ..

Slika
relief on the stone fence („sarcophagus”) from Hul-Askhete I (Voitov 1996, fig. 67).
http://www.transoxiana.org/14/Images/yatsenko_18.jpg

Izvor
http://www.transoxiana.org/14/yatsenko_turk_costume_chi nese_art.html

O Sarbima u Kini smo već imali temu i o Tokarima..
Na istom linku ima sarbske umetnosti..sve ovo što se odnosi na grad X'ain i period 581-907 godine..Za one što nisu čitali te naše teme, u Kini je postojao (i još ima potomaka) beli narod Xianbei ili SARBI.
Neki od njih bili su i vladari ,bas u pomenutom periodu.

Granite mortuary bed of An Qie (579 AD) from X’ian,

Fig. 27. Headdress of Xianbei people’ origin from the Northern China. Silk, the 5th-6th cc. AD. Hangzhou, China National Silk Museum. No. 2592 (Road of Silk 2007, p. 82, No. 15).

mandalina
(vila)

23. oktobar 2009. u 22.19

Sarbi (Sjanbej,Xianbei na kineskom „pismu”) se pominju i kao vladari nekih deloa Mongolije, naravno pre Džingis kana.

The area of what is now Mongolia has been ruled by various nomadic empires, including the Xiongnu, the Rouran, the Xianbei, the G?kturks, and others
http://www.gettyimages.com/detail/85403645/The-Image-Bank

http://www.chinesetong.net/Edu/Groups/ethnic-groups -20090114-223.html

A onaj sto je ujedinio Kinu 581.godine bio je ssarbske (xianbei) krvi i zvao se VEND!!!

Emperor Wendi (r. 581–604) established the Sui dynasty (581–618) and went on to unify all of China
http://pagodagallery.com/PagodaGallery/05_Interesting_information/03_Archive/China%20Dawn%20of%20a%20Golden... ,%20200%20to%20750%20AD/China%20Dawn%20of%20a%20Golden%20Age,%20200%20to%20750%20AD.htm

Srbi pored Olimpa

mandalina
(vila)

05. oktobar 2009. u 18.02

Na srednjevekovnim kartama Srbica je nedaleko od Olimpa..
Zna li neko više da mi kaže (ili da neki el.izvor) o toj Srbici??

http://image.wetpaint.com/image/1/spgd5zL40nLk3CO0SmIeHg86009/GW403H298
Gorja karta prikazuje stanje 1344.godine. crvenim je označeno mesto u Raškoj (Trakiji) gde su se prvi put sukobile turska i srpska vojska.Našu vojsku predvodio je Preljub Dušanov vojskovođa.

U isto vreme mapa Srbije izgledalo je ovako
http://image.wetpaint.com/image/1/vP8Q7XuSlOmohAOIoSpn2g149423/GW905H649

I bitno mi je da li je to ista Srbica koja se pominje u vreme cara Iraklija kao naselje Srba,kao što kaže wikipedija?
Turci su je proglasili glavnim sedištem Serfije
(Sandschaks Serfidsche):

From 1882-1912, the town of Servia was the capital of the Ottoman sanjak of Serfije, which was part of a Manastır vilayet between 1864-1877

http://en.wikipedia.org/wiki/Servia,_Greece

Današnja oblast
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f8/Dimos_Servion.png

mandalina
(vila)

05. oktobar 2009. u 18.17

Srbica /Servia je pripala Grcima 1912, jer je grčka vojska u toku Balkanskih ratova oslobodila srbicu od preostalih Turaka..

Za sam Olimp znamo, grci su tu planinu nazvali mitološkom i sedištem bogova, verujući da 12 Bogova žive na vrhovima i da su moćni samo dok ne sidju.Usput, evo skorašnjih slika srba iz Bosne sa vrha Olimpa 2009.
Simpatično je da je majica „Kosovo je Srbija” stigla i na Olimp.
http://www.vidikmg.org/index.php?option=com_easygallery&act=photos&cid=130&Itemid=29
http://www.vidikmg.org/ind ex.php?option=com_easygallery&act=categories&cid=11&Itemid=29

Zna li neko prethodni naziv Olimpa, koji nije grčki?
Kao napr.što se reka Perat pogrčila u Eufrat, ili.. Bog Radgost se pogrcio u Aradgosthesa ili kao što se „Crna zemlja” gde su živeli Kopti sa prestonicom Hiku Ptah(kuća Ptaa) pogrčila u Egyptos..

pavlimir_ratnik
(Edukator)

06. oktobar 2009. u 12.08

Srbi pored Olimpa ili Srbi na Olimpu pitanje je sada, Možda bi bilo i teško to pitanje ,da OLIMP nije Olicen, Olicen znaci osvecen svecan, udesen, ukrasen, podesen uzvisen, i tako dalje mogli bi za ovu svetu planinu navesti bezbroj epiteta raznovrsnog srpskog vokabulara i porekla da joj ne okrnjimo izgled i LIK,
Zapravo, da izanaliziramo, malo razgrnemo srpski vokabular i da podjemo od osnovnih elemenata nastajanja srpskih reci i jezika, to jest od glasa i sloga,
Predmet našeg istrazivanja je ova reč koja vecno stoji uz ovu planinu,
OLICEN,
Vidimo da se ovaj glas srpski O STAVLJA U MNOGIM Rečima ,KOJIMA se nešto želi uzdici ,osvetiti, osvestati i napokon proslaviti, poput reci, Olicen ,osvetlan, osvecen, osvestan, određen , oslobodjen ,
LIK ,REC DRUGA OD KOJE JE NASTAO OVAJ PRIDEV OLICEN,
oznacava da kako nešto sto ima svoj smisao, svoj izgled, svoj stav , i napokon svoju izdvojenost iz amorfne mase ,podignuto do pijedestola čak i svetog LIKA ILI NALICJA ILI NECEGA STO JE NAJSVETIJE SVIM POSTENIM LJUDIMA I STO JE NAJPRESVETLIJE, SVETI LIK ILI OBRAZ , ONAJ KO NEMA LIKA NEMA NI OBRAZA, JA KAKO DA NEMA NICEGA ,NI LJUDSKOG POSTOJANJA,
Jer nije puka egzistencija i bitisanje, automatski i ljudsko postojanje, Ljudsko postojanje bez LIKA I OBRAZA NE BIVA.

Eto videli smo zašto je i mnoga od planina, pogotovo to je bio obicaj i kult Srba, proglasavane svetima i Srbi sve planine smatraju svetima i nije uzalud od praistorije poznata ona srpska pesma,
„Uz planine, one svete
Kud orlovi srpski lete”,
Tu pesmu pevali si Srbi kroz pokolenja i kad su kretali svoja stada i kad su molili te planine da se namrste i da posalju kisu i kad su od njih prizivali slobodu i spas,jer sloboda je samo iz planina stizala do nas ,Iza planina,nas je grejalo, greje i grejace , i sunce koje izlazi svakog dana iza planina se radjalo,
Niko nema kult posvecen planinama kao srpski narod i zato one i jesu kod njega posvecene i Olicene.
No da se primaknemo malo ovoj reci OLIMP,
Vidimo da je i ona uzdignuta i oivicena i odrejdjena i olicena i osvecena ovim glasom i simbolom O ,ONAKVIM ISTIM KAKO TO PRAVOSLAVNI STAVLJAJU OKO GLAVE SVOJIM SVETITELJIMA, KOJI SE ZOVE OREOL,
Zar O nije oreol u ovoj reci i reci i pojma, to jest te lanine,
Šta se tu osvecuje , oko čega se stavlja oreol ,pa oko druge reci koja jeste i sastavni deo i determinujuci deo srpske reci lIK, KAO I OSTALIH SRPSKIH RECI ,KOJE SU IZVEDENE OD lika, Oblikovati, liti, izliti, litica, linija i tako dalje, Dakle u ovoj reci Olimp su zaista ugradjene dve srpske reci,na kojima čak pociva veliki deo srpskog vokabulara, kojim se i tako iznose značajne stvari i oznacavaju kao i Olicavanje ili osvecivanje ili uzdizanje na pijedestol slave,
Da vidimo da li je ko od drugih naroda ugradio ovu srpsku reč u svoj vokabular, gde se upotrebava osnova LI ILI LIK,
HOLIDEY, A TU SMO GOD ENGLEZA, GDE JE HOLI NASTALO OD NAšE OLI srpsko, a dey od naše dan, normalno uz jednu malu metatezu i prilagodjavanju njihovom govornom aparatu, sto upravo znaci ova reč ,Znaci sveti dan ili praznik, dakle i ovi Kelti,kad su protutnjali preko srpskih prostora ukradose ovu reč i kasnije prenesese i na ove Saksone,
Vidite i Latini ne mirovase i oni ukradose, da li preko od Srba direktno, ili možda preko Grka, a ovi od nas jer gde je bilo šta da se krade tu se vecito kralo,KOD SRBA JE BILO I PREVISE TOGA STO DRUGI NISU IMALI I ZBOG CEGA SU OSKUDEVALI, A DALI SMO IM SVE NE PROTIVECI SE,SVE OSIM SLAVE,OBRAZA I LIKA, E TO SE NIKOM NE DAJE!
Dakle Latini reč OLI, KAO oligarhija, gde njome oznacise sloj nedodirljivih OLICENIH OZNACENIH LJUDI,
Dakle OLIMP, JE NASTAO OD SRPSKE RECI LIK, JOS DALJE TU JE DETERMINUJUCI I SMISLENO ODREDJUJUCI SLOG SRPSKI LI ,KOJIM JE IZGRADJENO MNOSTVO SRPSKIH RECI i iz srpskog jezika preneseno u ostale evropske jezike, poput reci, LITOSTERA, LITIJA, LITICA, POLITIKA MILITARIZAM POLIS, i tako dalje Bog vam dao zdravlje da rezimiramo,
OLICEN=OLIMP, ko je bio na njemu,ko pored njega, a ko uopste ima kult svetosti planina, jasno je kao dan ,kao HOLIDEY, KAO SVECANOST, KAO PRAZNOVANJE I SLAVLJENJE SRPSKIH SVETIH GORA.

pavlimir_ratnik
(Edukator)

06. oktobar 2009. u 13.54

Nikako ni pod kom uslovima, da su Srbi stepski narod toliko ljubavi i slave , toliku odu, nebi posvetili svojim planinama, To si iskljucivo uradili stasajuci i kao narod pored njih ispod nijuh i na njima, Na njima su stekli svoju produhovljenost penjuci se na njih bili su blizi kosmosu, bili razumniji i sticali veću svest o svim pojavama ,kao i opstim pogledima na zivot,
Da su zaista slavom ovencali svoje planine i ogradili ih oreolom svetinja, pogledajte samo imena koja su im davali,
Triglav =izjednacen i posvecen srpskom Bogu Triglavu,
Velez ili Veles =posvecen Bogu Velesu,
Radan =suncem dan i obasjan
Ozren =ozaren, osvetljen i svetao,
Dinara=Zastitnica, braniteljka .cuvarka,
Holm , kojemu neprijatelji Srba znajuci značaj njegovog imena dadose ime Balkan=Svetao ,olicen , prosvetljen i svecan, reč nastala po istim jezickim osnovama,kao i Olimp,
Lovcen= ljubleni, voljeni,
Rumija = hraniteljka , odgajivacica, majka,
Romanija= ona koja nas dade i zadoji, ona koja nas rodi, majka,
Kosmaj =osnovni, oni koji je osnov u koga se drugi naslanjaju,
Biokovo= zivotno, staniste, domiste , odgajaliste i zivota tvorac
Cvrsnica= ona koja je cvrsta, pouzdana i nesalomljiva,
Leotar=zemlji gospodar i slave dar ,oreol , i ponos.
Bilogora= planina i gora veza i ukras
Durmitor = nebom ogradjen
I tako dalje dragi moji, sve imena po osnovama srpskog vokabulara, kojima ove planine uzdize srpski rod na pijedestol svetih ,svetinja i odredi im ulogu domova i nastanba bozijih.
Zapitajmo se da li su stepski vuci, ili saharski sakali mogli dati značaj i postovanje tim planinama, kakav su Srbi dali.

think-pink

07. oktobar 2009. u 01.06

Sve je to strasno zalosno. Koliko Grci pokusavaju to da sakriju. Ja sam u Solunu bila puno puta, pa i letovala u Katarini, isla do Atine, ali NIKADA nisam ni čula ni videla ništa o tome.
Evo i ovde Mandalina sto si dala ovaj link, na sasvim sitnoj mapi je obelezeno mesto, ali čim uvecas mapu, nema vise obelezenog mesta. Oni NE želE da se zna gde je to mesto.
Sve je to tuzno, koliko stvari nam je OTETO, a eto oni nisu čak ni živeli tu. Piše, 3.000 godina pre n.e. su Grci bili u bronzanom periodu, zakljucili su po stvarima koje su tu nasli. Kakvi Grci? Zašto se to masto još uvek zove Srbica, ako su Grci tu već 5.000 godina??? Koja je to logika?
Lepo ću umreti od muke. %$^%$%$$&^%&^$%$##E@ $##%$$%$^%.

mandalina
(vila)

07. oktobar 2009. u 19.11

Orascicu, nije teško nasmejati Hurvata nikad bilo.

PinkThink, ta mapa sto nestaje uvelicavanjem ovog puta nijeyavera, tako wikipedia postavlja mape iz svih krajeva.Oko Soluna bas ima mnogo srpskog zivlja, i uopšte uočljivo je to stanovnistvo po ravnomernim i lepim telesima, sa proporcionalno visokim nogama i stasom, za razliku od autohtonih skracenih i bezvratih ziftanih Grka.
Danas stanovnici Servie/Srbice pricaju grcki iako se po slikama može videti nas ge, a ne autohtoni grečeski.Sinoć sam naletela na neke njihove fotografije, probacu kasnije da stavi8m ovde linkove, samo da ih pronadjem ponovo.

Pavlimire, i ja verujem da je cela teritorija danasnje Grcke bila naseljena Srbima u pradavnini, pod svojim imenom ili pod pogrcenim imenom „ravnicara”- Pelagonaca odnosno Pelazga..
Ova se Srbica pominje u DAI kod Porfirogenita ali je vezuju za onu izmišljotinu o „poklonu” cara Heraklija..No, to aktuelna nauka priznaje kao pomen srpskog naselja.

Za O-limp mislim da je imao drugo ime..

mandalina
(vila)

07. oktobar 2009. u 19.41

Lokalna televizija grcke Srbice
http://www.dimos.tv/servion

Večni panađur kod srba, pa i u grckoj Srbici.. i još neke slike
http://www.dimos-servion.gr/

ne mnogu tacnu kilometrazu da utvrdim koliko ima do „Olimpa”, ali otprilike pola puta od Soluna do Olimpa, dakle polovina od 100 km.

Deretic u Novoj Vulgati pominje planinu Idu kod Srba.
http://www.scribd.com/doc/12907577/Serbi-Narod-i-Rasa

Naše narodne pesme pominju svetu planinu Smiljanu.
Iz vedskog perioda ta planina je Meru ( mera).
U nekim drugim predanjima je Mandara, i kod dela Srba ima tragova tog imena i sećanja.
Za teren uze balkanske Srbije sveta planina je Rtanj.
Za srbe u arijevskom/iranskom periodu Domovina, tacnije Damavand.

Grčki filozof Aristotel u „Poetici” ukazuje da je ime Olimp izvedeno iz Frigijske reči ...znaci od maloazijskih Srba Bregića i plemena Muški.

Ima mišljenja i ovakvih:
Ako Homer kazuje da bogovi na Olimpu (srp Alimpiju) stoluju na stolicama od tri noge, onda se treba zapitati čija je imenica „tron”, odnosno tronos. Pošto ni Grci ni Latini nemaju brojčani prefiks „tro”, niti pak imenice noga i nosač, jasno je kao svjetlost, da je imenica tronos nastala od srpskih pojmova „tro-nog”, odnosno „tronosač”.

pavlimir_ratnik
(Edukator)

07. oktobar 2009. u 20.13

To je moguće, ja nisam rekao niti igde pomenuo kako se Olimp pre zvao, Ali ja izvodim,kako je nastala reč Olimp, po osnovama srpskog vokabulara i uz primesu i prilagodjavanje grckom izgovru i kombinaciju sa njihovim vokabularskim dodatkom,
Ujedno ja sam rekao da Grci nisu imali izgradjen kult i postovanje planinama, smatram da oni dosavsi iz Sahare i Arabije ,nisu mogli Bogove smestiti na planinu, to je pre njih uradio neko drugi.
Čak po shvatanjima nekih njihovih filozofa, kao po Epikuru, Bogovi i ljudi žive u dva razlicita tora ogradjeni i oni se ne petljaju jedni drugima u poslove, prema tome njegovom, Grci nisu ni imali potrebu da ih smestaju na Olimp , još manje da ga tako ukrasavaju ,čak i u masti, a ovde se vidi i po značaju koji i danas provejava da je Olimp pijedestol svih svetinja i svih ljudskih shvatanja,
No koliko su slični ovi danasnji i nekadasnji Grci to samo Olimp zna.

Kao i ove termine ,koje sam pomenuo u latinskom i engleskom, sve je to ista osnova potekla iz srpskog jezika,
Tu nema nikakva cuda, to je normalno, eto ko bi rekao i u srpskom da su reci Bogat i Bolest, nastale po istom osnovu, da je zajednicka čak u njima determinujuca ili odredjujuca reč ili slog svejedno, BO,STO ZNACI ZIVOT NA STAROSRPSKOM.Tu za mene dileme nema, A mogu se samo slatko nasmejati svima onima,koji misle drugojacije ili koji idu u strane jezike da objasne nastanak neke srpske reci, kao npr imena Srbin,
E tu se onda ja ne mogu nasmejati, no se uhvatim za glavu od zalosti za tako stradalim i propalim ljudima, to je za mene uzasavajuce, kad vidim stradanje ljudi i njihove stranputice, ja sam ipak veliki covekoljubec ili humanista, sve jedno jer i ova reč je iz srpskog jezika,
Covekoljubec =humanista,a obadve iz srpskog jezika, ajde, ko bi to rekao?Šta li će reci neverne Tome?

http://www3.serbiancafe.com/lat/diskusije/mesg/21/014208639/srbi-pored-olimpa.html?7

Sudikovo, Nino, Serbon, Lesandro..

PRETENDENT
(car pripravnik)

28. septembar 2009. u 18.55

TEMA SE NEKAKO IZRODILA KROZ DRUGI NASLOV A ZASLUZUJE POSEBNU RASPRAVU, PA DA JE IZDVOJIMO...

Ljudi, Pavlimir JESTE u pravu.
Sudikovski kamen se nalazi mislim u muzeju u Beranama.
Zaista je star oko 7500-8000 godina. Pismo je manje-vise Vincansko.
Izgleda kao jedan pravougaonik u tri dimenzije.
Na svakoj strani ima poruka sa strane gde je sedeo sudija, i sa manjih povrsina ,,pravougaonika,, gde su sedele suprotstavljene strane.
I dan danas je citljiv.
Tek nakon pronalazenja kamena su dosli do zkljucka da se mikrolokacija SUDIKOVO zapravo tako zove jer je to bilo mesto gde se SUDILO...

Šta je još zanimljivo u vezi tog kamena...
Tu je BI(K)HOR...i planina NINAJA (tu su prošle godine navatali one balije-vehabije, sto su spremali oruzje...ako se secate...)

Odakle toponimi NINaja i BI(K)Hor...
To je mesto odakle je onaj koji je bio ,,Prvo ispolion pred gospodom,,kako ga spominje Biblija, Nemrod, Nibrod...Ninus...
NINO BELOV (sin boga Belog) , BOG BAK(bik-njgov znak) krenuo sa vojskom u prvo zapisano osvajanje sveta...
Put ga je recnim dolinama vodio do NIZE=NIS mesta koje je kao i planina rodna NINAJA dobio ime po njemu. Tu je okupio vojsku i odatle je krenuo u slavu...Do Indije...
Tako nešto je u to vreme mogao da sprovede samo BOG=DIV...DIV IZ NIZE...DIO-NIZIS...kako su kasnije Grci to preneli u svoje predanje DIONIS...
Znamenje mu bese glava BIKA (BIK=BAK= Laza Kostic...,,Glamocka korida...borba BAKova...,, između cijih rogova sija SUNCE...Pa su ga po njemu zvali još i BOG BAK(bik) odnosno BAK(h)US...
Proslava u slavu boga BAKa se odrzala kao BAK(h)ANALIJE...

Vekovima kasnije nosen tim predanjem za njim podje drugi, ne manji vojskovodja sa ovih prostora...SERBO MAKARIDOV...BOG SERBON...covek-Bog, cijoj ženi BOGINJI SERBONI i ukrasima na njenim haljinama dugujemo najstariji od svih grbova ne racunajuci SUNCE...
DAKLE CETIRI,,S,, I KRST (kako je glupo kada se ,,s,, napise latinicom)...
Gde god je dolazio sacekivase ga i slavise kao NINOVOG nastavljaca...
Ovaj (SERBON) se uvek predstavlja kako (kao i boginja SERBONA uostalom) u ruci drzi lava (kao da je malo mace)...On je veliki borac i zastitnik ljudske rase...civilizator (kako ovo rogobatno zvuci...)

Treci i poslednji veliki svetski-Srpski osvajac je bio LESANDRO III KARANOVIC (ALeksandar Veliki Makedonski)
Covek obucavan od malena da bude KARAN (kraljev rodjak koga vladar imenuje da u njegovo ime vlada nekom tertorijom...).
Od malena je imao ucitelja koji GA JE UCIO GRCKI da bi jednom MOGAO NJIMA DA VLADA (Demosten)
Njegov otac FILIP II KARANOVIC (KARANAIDES kako bi Grci rekli)JE VARVARIN, NIJE GRK NI GRCIMA ROD (Demosten ,,Filipike,,).
DOSAO JE SA SEVERA SA VOJSKOM (da vlada kako mu titula zapoveda)...
Grci ga nisu voleli pa su pisali za Aleksandra kada se proglasio u Boga ,,OD TOG BOZANSTVA CE SMRDETI CELA ATINA,,(Niko ne voli vladara-stranca-osvajaca)koji im je na silu usadio IDEJU DržavE, mada se njihova predstava o državi zavrsavala sa gradskim zidinama POLIS=GRAD-DržavA...
U Indiji su Lesandra (,,LESANDRO SRBLJANINE, OD SVIH CARA CARE SLAVNI,,)sacekivali ostaci ranjenika od vremena Serbona i još ranije Nina koji su tamo ostali i nastanili se I POZDRAVLJALI GA NA NJEGOVOM JEZIKU KOJI NIJE BIO GRCKI (pa i sto bi kad nije bio Grk, ni Grcima rod, a tamo odakle je dosao u to vreme sem Srba nikoga drugog nije bilo...)
U Indiji je čak priredio BAHANALIJE u cast BOGA BAKA igrajuci go, koristeci BRSLJAN koji su sa ponosom cuvali iz svog zavicaja...

Mislite o tome.

PRETENDENT. MILOSCU BOZJOM SRBIN

pavlimir_ratnik
(Edukator)

28. septembar 2009. u 19.16

Tu je u Bi(k)horu, grad Niza odakle je i Div iz Nize ili Dionizijus,
Ljudi moji Divova kolevka ili kletka ili krleta, je upravo ta zemlja,koja se i zvala i sada u narodu se može citi reč Divokletija, no sto su to lukavi Latini prilagodili svojim glasovnim mogućnostima, te to pišu Diocletia,No to je ujedno kolevka svih srpskih careva i vladara, od Nina, Srba,Lesandra, Dionizijusa,preko, Svevladovica, Svetimirovica, Ostrivojevica,Nemanjica, Petrovica,Karadjordjevica, Obrenovica,
Da kako Srpska država egzistira sto kazuje i srpski kalendar evo preko 7517, godina,
Ljudi moji jezik srpski o svemu tome govori, on je najautenticniji svedok, i dzaba je bilo kome drugojacije bilo šta dokazivati.

PRETENDENT
(car pripravnik)

28. septembar 2009. u 19.35

Budimo realni...taj niz Srpskih vladara se tu nije zavrsio...KARADJORDJE...MILOSEVIC, TADIC...kome se svidja kome ne svidja...

A onda dodje magare i kaže to je DUKLJA i to nije SrpskO...e pa stvarno...

PRETENDENT
(car pripravnik)

28. septembar 2009. u 19.47

Kako ono bese pocinje Biblija..?
U POCETKU BI REČ
I REČ BI OD BOGA
I BOG BI REČ (nema ljutnje ako sam nešto pobrkao...)

A u Sanskritu (najstarijem-svetom-nepromenljivom-neevolutivnom jeziku)
se REČ kaže RČ... ne recimo PAROLA kao na italijaskom ili ...ma udjite u recnike sami...

To je toliko važno bilo da su kasnije narod koji se mnozio i sirio zauzimajuci sve nova i nova prostranstva bez blagodeti (tv, radio, tel. asfalt, avion...)moderne civilizacije, odrodjavao i menjao...nadevajuci sebi nova imena prvesnstveno kao teritorijalne odrednice...

ALI SU SE I DALJE RAZUMELI...SLOVILI SU ISTIM JEZIKOM PA POSTADOSE SLOVENI...
ZA RAZLIKU OD NJIH NEKE ODNEKUDA PRISTIGLE Među NJIH NISU RAZUMELI, OVI NISU PRICALI BEHU ,,NEMI,, PA IH PROZVASE NEMCI...

To dal je neko kasnije pravio Mercedes 600, a neko Yugo 55, stvarno nema veze ni sa čim...(ti Nemci su pravili i Trabant i Warburg pa šta?)

PRETEDNENT.

P.S.
IMA LI JOS NEKI NAROD NA SVETU DA KAžE ZA SVOJ JEZIK Nešto KAO: ,,PRICAJ SrpskI DA TE CEO SVET RAZUME,,
Kad pogledate kartu sveta zakljucite da od TRSTA DO JAPANA vama ladno ne treba prevodioc...

MISLITE O TOME...

pavlimir_ratnik
(Edukator)

28. septembar 2009. u 20.29

Dakle ne samo sve dinastije i mnogi vladari, koji potekose iz Kolevke Divova, nego i mnogi umni ljudi i najumniji iz roda srpskoga;
Veliki Vladika Rade, Marko Miljanov,VELIKI BORAC ZA SRPSTVO I DIPLOMATA KOJI zaduzi i Srbe i Ruse, Sava Vladislavic,njegov saplemenik,Jovan Ducic, veliki Santic i Corovic, velikan svetske nauke potomak Komnenica ,a ovi opet od plemena Martinovica i Olovica Nikola Tesla,
Sve velike vojvode i serdari, do velikog Hajduk Veljka Petrovica,koji je poreklom od Radovica,pa junak Bajo Pivljanin i njegov naslednik iz ponosne Pive Stojan Cupic, pa junak Vasa Carapic cije je poreklo takođe iz Kolevke Divova,koji doselise ispod Avalskog vijenca.
Još mnogi znani i ne pobrojani srpski divovi i gorostasi,koji pronijese slavu srpstva, potekose iz Kolijevke Divova, slijedeci ,Nina,Srba, Lesandra i Diva iz Nize.

Danilov
(student)

28. septembar 2009. u 20.52

Trojanci posle pada Troje (Skadra) su osnovali Rim.
Legenda kaže da je prvi naziv Rima-Ruma po Trojanki Rumi koja je spalila brodove Trojanaca na uscu reke Tibar.
Trojanci nisu zeljeli da se nastane u dolini Tibra i odlucili su da nastave dalje traganje za novim mestom za zivot.
Trojanka Ruma nije zeljela dalje lutanje-u toku noćije zapalila brodove-Trojanci su morali da ostanu u dolini Tibra i osnovali su Rumu (Rim).
Trojanac Britus je nenamerno ubio oca u lovu-da izbegne smrtnu presudu morao je da napusti Rim-dosao je u Britaniju -osnovao London i Britansku Imperiju.

Danilov
(student)

29. septembar 2009. u 09.10

Legenda o Trojanki Rumi - iz okoline Skadra ispod planine Rumije - i nazivu Rima.

Another legend recorded by Greek historian Dionysius says that Prince Aenas led a group of Trojans on a sea voyage. After a long time in rough seas, they landed at the banks of the Tiber River. Not long after they landed, the men wanted to take to the sea again, but the women who were traveling with them didn't want to leave. One woman, named Roma, suggested that the women burn the ships out at sea to prevent them from leaving. At first, the men were angry with Roma, but they soon realized that they were in the ideal location to settle. They named the settlement after the woman who torched their ships.

http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Rome

O Britusu of Britain ima dosta informacija na internetu.

pavlimir_ratnik
(Edukator)

29. septembar 2009. u 09.27

Hajduk Veljko Petrovic je sin Petra Radovica, Veljko i Mina Radovic znameniti junak su braca, a ti muflone crkni, Srpski jezik je najstariji, to je vokabularna osnova svih evropskih jezika, tu nema šta da se misli to je tako dokazano,
A od ovog Arija, podmuklijeg ustašoida nema,da navraca na ove diskusije.

pretendent
(car pripravnik)

29. septembar 2009. u 16.27

Jeste li primetili ovde nekad nekog chakavca Hrvata? Nekog ,,Dudeka,,?
NISTE!
Pa naravno da niste, dolaze samo ovi pokatoliceni Srbi da lece komplexe...Oni bi da budu i tu i tamo, a to teško da može...
Onda pljuju sve svoje, a posle kad legnu i pokriju se jorganom preko glave placu sto nemaju snage da se vrate odakle su potekli...

JOJ BOLI...SIGURNO DA BOLI...

Think-Pink

30. septembar 2009. u 03.40

Ustaše bre!
Čak i ako je sve tako kako vi mislite, a znamo i mi i vi da nije, zašto vas toliko boli sto mi imamo recimo potrebu da mastamo?
Idite vi na svoje forume i budite srećni mastajuci sa svojim zemljacima, ili govorite vasu 'istinu' i uzivajte u tome.

Zašto vam smeta da mi drugacije mislimo, pogresno ili istinito nema veze? Zašto ste toliko OPSEDNUTI nama? To je BOLESNO ponasanje i osecanje, ta vasa opsednutost nama.

Ne JURIMO mi vas po vasim forumima da vam dokazemo da niste u pravu, nego vi nas ovde u nekoliko smena 24/7.
Pa zapitajte se otkud ta tolika 'ljubav' i opsednutost nama?
I da li tu ima nečeg veoma BOLESNOG? I STA?

Eh, bez crtanja ne mogu da shvate, a verovatno ni tad ;)

pretendent
(car pripravnik)

30. septembar 2009. u 18.19

Ljubav i mrznja moraju da se zasluže...
Zašto niko ne mrzi Ruse?
Zašto niko ne mrzi Italijane? (i ratovali protiv njih i katolici i...) Pa nisu pogani kao neki...

pavlimir_ratnik
(Edukator)

30. septembar 2009. u 21.42

Cuj ,nesretnog Arija, ja sto sam ukratko izrekao o NEMCIMA, to zna celi svet, to o njima kažu njihovi nekadsnji i najljuci neprijatelji,Njihova nesreca je bila sto su imali, nesretnika, koji je kao da je sve radio da izgubi rat, sto sam i naveo, pored tako briljantnih umova i stratega,
Uostalom doktrinu savremenog ratovanja prvi je dao Klauzevic Nemac, daleko pre no sto su poceli svetski ratovi, ja sam oba njegova prevoda procitao i plavih korica ,koje su preveli vojni stratezi Kraljevine Jugoslavije, i crvenog poveza, koje su preveli komunisticki oficiri,
A kad bi ti znao nesreco jedna, ko je Klauzevic,
Kad bi ti znao nesreco jedna ko su Prusi, i koje su njihove ljudske sposobnosti i dometi,kad bi ti ista znao,osim laprdati i lajati na ljude, zapravo ti nisi sposoban ni uvrediti coveka, samo ruznu sliku o sebi dajes.

vir
(letac)

01. oktobar 2009. u 16.40

Sun-Cu principi su stariji; aktuelni su idanas; kod nas su uveliko korisceni, a koriste se još uvek.npr.:napraviti savez sa najgorima;to im je jedinstvena prilika da „isplivaju”,...

pretendent
(car pripravnik)

01. oktobar 2009. u 19.28

KLAUZEVIC...kako to ,,nemacki,, zvuci...
(P)RUS...NARAVNO...Prusi su do 12 veka (čini mi se)bili SLOVENI.
Onda su ih u jednom trenutku porazili TEVTONSKI VITEZOVI pa su se nakon toga germanizovali...(kao sto je 50% Austijanaca sloenskog porekla...)

Dakle sve sto vredi u Nemackoj je nasa krv...(P)ruska vojnicka cast i stav...Lajbnicovska LuzickoSrpska nauka...Bizmarkovska LuzickoSrpska politika...

I toponimi...gomila...

pavlimir_ratnik
(Edukator)

02. oktobar 2009. u 09.01

Da, dobro su ih bili pomlatili Vatikan i Jezuiti,sasvim moguće.Ovo sto je sada nemackog zivlja,pretezno su slovenskog porekla.

pretendent
(car pripravnik)

02. oktobar 2009. u 21.14

Ekatarina Velika je bila LUZICKA SRBKINJA, a ne Pruskinja (genetski nema razlike)
Kada je narod čuo ko će da vlada Rusijom krenuo je haos: ,,Nećemo Nemicu za caricu,, vikala je rulja...
Onda su crkveni veledostojnici izasli pred narod i rekli: ,, Ona nije Nemica ona je Srbkinja,,...i narod se smirio...prihvatio je.

Inače je bila vrlo obrazovana i često o Srbima pisala velicajuci svoje poreklo...

Pretendent.

think-pink

03. oktobar 2009. u 01.14

Malo sam radoznala u vezi nje ;)

Koliko je tačno ono što se prica?
Mislim, da je volela lepe muskarce?
Ako je bila Srpkinja, verovatno je bila esteta.
A kad ga joj bilo dosta, naredila bi da ga ubiju.
Bolje to, nego da je ovaj ogovara.

Zaista, pa valjda i to spada u istoriju.
Uostalom naći ću to u njenoj biografiji ;)

pretendent
(car pripravnik)

03. oktobar 2009. u 19.51

Hm tako znaci...da li i ti tako svoje muskarce likvidiras kad prestanu da zadovoljavaju estetske kriterijume...?
Zezam se...nisam odoleo da ne lupim..

think-pink

04. oktobar 2009. u 21.25

'Dakle sve sto vredi u Nemackoj je nasa krv...(P)ruska vojnicka cast i stav...Lajbnicovska LuzickoSrpska nauka...Bizmarkovska LuzickoSrpska politika...'

Pripravniku, ovo ti je bilo CARSKI :)

Bilo bi veoma interesantno, napraviti istrazivanje kog backgrounda su najveci umetnici i umovi u Nemackoj bili. Možda bismo se iznenadili kad bismo otkrili da su uglavnom to bili Prusi.

Zato su ih Amerikanci tako divljacki bombardovali.

PRETENDENT
(car pripravnik)

05. oktobar 2009. u 13.40

Da, tačno...hm...americki HAZARI mislis...
Nije li ovo sve osveta za unisteno carstvo Hazara od strane velikog kneza Vladimira..._

think-pink

06. oktobar 2009. u 12.08

Nisam bila na casu kad smo to ucili.
Znaci nas Vlada ih sredio?
Idem da obnovim lekciju ;)

pretendent
(car pripravnik)

08. oktobar 2009. u 13.59

Ruski Vlada...pa da nas.

http://www3.serbiancafe.com/lat/diskusije/mesg/21/014185619/sudikovo-nino-serbon-lesandro.html?21

Ovo su samo historijski amateri, medutim ni pravi historicari nisu nista bolji, cak sta vise puno su gori od amaterskih mitomana.

http://www.vreme.com/cms/view.php?id=541840

Radojica uvodničarski reče još par reči, da su Srbi pre Hrista, da nema grada u Evropi koji nema srpske korene, i da je tu i gospodin iz Minhena koji je predsednik Serbone tamo. Pa onda još reče da je knjiga plod savetovanja u SANU-u, 14 referata, nisu mogli sve dovesti, da je lično on, sa autobusom Valjevaca iš’o u Akademiju da se podrži nova istorijska škola. Jedan iz publike ga prekide pitanjem, ‘Oće li doći Deretić, Radojica se opet izvini, rek’o da ne može doći, nastavi da su oni krenuli u borbu da promovišu novu srpsku istorijsku školu, ne samo tu školu nego i Srbistiku koja bi obuhvatala arheologiju, istoriju, srpski jezik i književnost pre Hrista, zatim srpsku geografiju, jer nema u Evropi grada koji nema srpske korene, nema države koja nema srpske toponime, čak u severnoj Africi, u Aziji, do Sibira. Tu je i srpska umetnost, vajarski radovi, zatim geografija, to rek’o, umetnost, vera, religija, jer osnovni koreni hrišćanstva su nastali u srpskom narodu, gde je srpski živalj, tu je pravo hrišćanstvo, katolici nemaju veze sa hrišćanstvom, to još od prvog veka, neće više zamara, cilj je da se povrati srpski duh, jer mi imamo najdužu istorijsku tradiciju, od IV veka, do Nemanjića, imali 42 vladara, to niko nije učio, to skrivano, ima vremena, naučimo...

Domaćin Radojica preuze slovo, ima da kaže o naučnom skupu u SANU-u, akademik Krestić bio, ali se krio, bio na balkonu. I opet poteže one svoje ‘artije, Mi treba da kažemo, Mi smo ti Iliri, a Albanci su gologuzija koja je došla sa Kavkaza... Ali da ne oduzima vreme, dade reč ministru Jarčeviću, ovaj odma’ pređe na temu i stvar, širenja Slovena prema jugu i zapadu nije bilo, g. Radojica ima mapu, neka je kopira, svi ćete videti da su severna i istočna Nemačka, u III veku pre nove ere, naseljene Slovenima, to su plemena, Glamočani, Lužičani, Žutići, u Nemačkoj su bile dve srpske kneževine, i potukle su Karla Velikog, 50.000 mrtvih Nemaca i Francuza, veruje se da je naša pesma Kosovski boj samo prepev te velike bitke iz VIII veka. Diplomata Jarčević imaše još vesti i istina, još je na Sorboni dokazano da su osnovne grčke reči potekle iz srpskog jezika, i onda je rek’o, ko što reče, ono što niko ne zna, Savo Tekelija je napis’o da su svi Rumuni Srbi, da su u njegovo vreme govorili srpski sa mnogo latinskih tuđica. Onda je prešao na svoju temu, da svi falsifikati istorije počivaju na spisima cara Porfirogenita, koji je napisao da su se Sloveni doselili na Balkan u VI i VII veku. To nije tačno, to je nepouzdano, postoje spisi koji kažu da su Sloveni zauzeli Peloponez 587. godine, da su ga zauzeli i vladali 218 godina, Englezi imaju mapu iz 814. Srbi se prostiru do Trsta, analizom baskijskog jezika dokazano da on ima 40 posto srpskih reči, da srpskog ima u jeziku Velšana, 35 posto srpskih reči je iz sanskrita, treba samo uzeti enciklopediju i videti da se engleski jezik koristi od XVI veka, francuski od XI, kojim je jezikom govorila Evropa pre stvaranja tih jezika, zna se.

što se Etruraca tiče, da kaže, majka Napoleona, kad je uhvaćena kao jedna od vođa ustanka na Korzici, rekla je, Mi nismo Italijani, iako smo došli iz Italije, mi nismo ni Francuzi, mi smo Etrurci, a pošto je naučnik u Americi, prof. Vukčević, dokazao da su Etrurci Srbi, znači da je Napoleon bio Srbin.

Isus je govorio Srpski

Onda Deretic kaze da se on dugo zanimao za aramenski jezik,imao je cak NEKE VIZIJE,i zakljucije da je ARAMEJSKI JEZIK USTVARI SARABEJSKI JEZIK,tj Srpski
,smo je neko skinuo S,i umesto B stavio M,Tako, kaze on, neka prica sta ko hoce i dokazuje sta hoce Hristos je govorio srpskim jezikom,a i on sam je bio ILIR ili Gal,sto ce reci SRBIN

I na kraju profesor Deretic dodaje da je Hristos poreklom iz jedne bogate porodice,da je skolovan u Aleksandriji,da je proveo dosta vremena u dva Indijska manastira pre nego sto jepoceo da propoveda, i da su svi apostoli prvo dosli u srbiju, i u sremskoj mitrovici osnovali crkvu,tako da je Srpska crkva primogena!zasto su dosli bas prvo u Srbiju,po Dereticu,razlog je vise nego jasan,i oni su svi odreda govorili aramejski tj. Sarabejski!Inace,kaze Deretic Hristos nije niznao Jevrejski!

http://forum.krstarica.com/showthread.php?t=197863

Srpske seobe

Srbija pre Hrista

Srbi Prvi doseljenici u Evropu
zadržali su se na Balkanskom poluostrvu, dok su u manjim grupama otišli do Italije pa čak i do Spanije, 3000 godina pre Hrista. Prvo srpsko doseljavanje na Balkan dogodilo se oko tri do četiri hiljade godina pre Hrista. Šafarik tvrdi da se ni za jedan evropski narod osim Srba, ne može dokazati poreklo iz Indije, a za Srbe za to postoji istorija. Čak su i u baskijskom rečniku nađene reči srpskog naziva: gora i gori (ono što gori), kao i mnoge druge. Nađen je čak podatak da u jeziku Baska ima 30-40% reči srpskog značenja. Miloš Milojević, u delu gde piše o životu Srba u Francuskoj i Danskoj, gde i danas postoje geografski toponimi srpskog značenja, navodi da je tokom velikih progona Srba stradalo 30 do 60 miliona Srba u Evropi.

On takođe navodi srpska boravišta u Holandiji i Belgiji i da se je Amsterdam nekada zvao Slavengrad.

Drugi ogranak Srba
iz Indije krenuo je prema Kaspijskom moru i planinama Kavkaza, gde su osnovali domovinu 2.560 godina pre Hrista i nazvali je Serbanija. Tu su se zadržali nekoliko vekova, sve dok ih odatle nisu potisli novi osvajači

Treći srpski ogranak
usmerio se pored kitajskog carstva (Kine), u pravcu severa i nastanili su se u Sibiriji, gde su osnovali državu Sirbidija ili Sirbija 3.200 godina pre Hrista. Od te reči Sirbija postala je današnja reč Sibirija.

Šest stotina godina posle trojanskog rata, Srbi su potpuno naseljavali Balkan i u to doba makedonski car Aleksandar Veliki svojom poveljom dao im je zemlje od Jadranskog do Baltičkog mora za njihovu hrabrost i vernost. Navodi se da su i Aleksandar Veliki i njegov otac Filip takođe Srbi, pošto u to doba nisu još postojali Sloveni.

Drasko Scekic u svojoj knjizi „Sorabi - istina o srpstvu od iskone” iznosi da su Srbi na našim danasnjim prostorima živeli vise od 7500 godina. On takođe tvrdi da su Srbi zvanicno poceli da broje godine od 5508 godine pre Hrista, prema cemu se navodi da je despot Stefan Djuradj Brankovic poginuo 6935 godine i da je knez Lazar poginuo na Kosovu 6893 godine. Prema tome, autor ovoga teksta piše ovo godine 7511-e u Kanadi. Scekic takođe navodi da su Mesopotamci poceli brojati godine 3200 a Egipcani 3000 godina pre Hrista, Rimljani od 743 (godina stvaranja Rima) godine pre n.e, Grci od 776 godine pre nove ere, od prvih olimpijskih igara, prema tome Srbi su poceli meriti vreme davno pre svih. Prema tom srpskom kalendaru Car Dusan je proklamovao svoj Zakonik na praznik Vaznesenja, 21 Maja 6857 godine. Dusanov Zakonik ima gotovo svetovni karakter, bazira na hiljadugodisnjim tradicijama srpskog naroda, koje se nalaze u Vedama, a one nose pecat neprolazne mudrosti izvan vremena i prostora. Svi danasnji slovenski narodi bili su ujedinjeni pod imenom Srbi, govorili su zajednickim jezikom, iz koga se kasnije razvilo 12 razlicitih govora. Scekic takođe prikazuje, kad je reč o prakolevci srpstva, Indiji, da je tamo nastala prva Srbija, pod imenom Sarbarska. Odatle su oko 4500 godina pre Hrista zapocele prve seobe i to u tri pravca: prva u pravcu rajske zemlje Mesopotamije, druga ka srednjoj Aziji, a treca ka severnoj Aziji, danasnjoj Rusiji, gde je stvorena plemenska država nazvana Sirbidija, Sirbirija ili Sirbija - Sibir. Ovo je u saglasnosti i sa drugim autorima koji će dalje biti prikazani.

Olga Lukovic-Pjanovic u svojim istrazivanjima potvrdjuje da su iz srpskog jezika nastali i grcki i latinski, ali kao iz pelazgijskog stabla. Ona je citirala Francuza Leveka (Levesque), koji je poredio srpski sa latinskim i grckim jezikom i zakljucio: (1) da je srpski jezik dao prve i najstarije elemente latinskom jeziku; (2) da su starosedeoci Laciuma bili slovenske rase, Srbi; i (3) da su se Srbi tamo nastanili još u vreme dok se jezik ogranicavao gotovo samo na izraze najprecih potreba. Emil Burnof navodi kako latinski pridev „humanus” proizlazi iz srpskog „uman”, a sto je takođe vezano za vedsko „aum” (izgovara se na sanskritskom om) i u induskom jeziku oznacava tri bozanstva (Bramu, Visnu i Sivu). A Gregor Dankovski zakljucuje da se grcka i latinska gramatika slazu sa srpskom. Po Stabonu, latinski je najpre bio centralna grupa dijalekata sabinskog jezika, a Sabini su bili drevni Srbi, autohtoni stanovnici Apeninskog poluostrva, sto takođe potvrdjuje i Milan Budimir. Homerov ucitelj je znao pelazgijski jezik, a u Homerovo doba nije se pravila razlika između trackog i grckog jezika. Hekatej iz Mileta, 500 godina pre Hrista, ostavio je pisane tragove da su Atinjani Tracani (Srbi). Ceski istoricar Dalemil navodi: „Ima jedna zemlja gde se govori srpski”, a Dankovski citira: „Tracani, Geti, Dacani i Mezani, svi govore srpski”. Platona su zbog njegove mudrosti Grci smatrali bozanskim, a on kaže kako u grckom jeziku ima mnogo „varvarskih” reci. Herodot je bio striji od Platona i on navodi da se u njegovo vreme u Grckoj govorilo „varvarskim” jezikm. I Sokrat tumaci da su Grci bili potcinjeni „Varvarima” pa su otuda govorili njihov jezik. On takođe zakljucuje da su „Varvari” narod stariji od Grka. Prema Dankovskom naziv „Varvari” nastao je od „barbaros” promenom suglasnika zbog lakseg izgovaranja Grka. Slično je tumacenje i Sokratovo. Prema Platonu Grci drevni Pelazgi, nazvani od Grka „Varvarima” su bili anticki Srbi i govorili su srpski. Ima napisa da su Srbe nazivali i Etrurcima, dok su oni sami sebe zvali Rasanima. O tome piše Nenad Djordjevic u delu „Etrurci ili Rasani”, a Svetislav Bilbija kao da mu odgovara svojim delom „Rasani a ne Etrurci”. Bilbija je etrursko pismo desifrovao posredstvom ciriličnih slova.

Pišuci o Vedama M.F. Neve navodi: „da su otmene, snažne, jednostavne, a da nisu lisene umetnicke vrednosti”. On takođe kaže: „Ovaj jezik je zvucan, muzikalan, cudesan, harmonican i iznenadjujuceg bogastva forme i slike”. A Bue za srpski jezik kaže: „Srpski jezik je bogat, energican i harmonican, podjednako dobro pristaje muskom i zenskom rodu, dobar je za opevanje ljubavnih pesama i neznosti, kao i velikih krvavih podviga. Zvucan je i otmen. Srbin govori polagano, ne praveci pauze i svojim jezikom na najlepsi način izrazava pristojnost. Dusu srpsku zagreva juzno sunce. Konstrukcije recenica u srpskom jeziku su jednostavne, imaju izuzetan smisao za preciznost, mastovitost i srpskim se govori pristojno (za razliku od grckog kojim se muca i gestikulira). Ako su ikada jedan jezik i jedan narod bili stvoreni za vladavinu javnim raspravama, to su sigurno srpski jezik i srpski narod”. I Bue zakljucuje: „Srbi poseduju toliko lepe poezije i samo to bi trebalo da obaveze sve ostale narode da uce njihov jezik”.

Svajcarac Adolf Pikte rekao je da je živeo samo zato da dokaze koji narod je govorio jezikom vedskih himni. Nazalos, smrt ga je prerano zaustavila na tom plemenitom zadatku. A Pavel Safarik je nedvosmislen u tvrdnji da je to srpski narod i da je govorio srpskim jezikom. Isto je tvrdio i Atinjanin Halkokondilo, pišuci da su to bili Tribali, Tracani i i Iliri, kao najstariji i najveci među tadasnjim narodima, a bili su to Srbi.

Utvrdjeno je da su Vede nerazdvojno vezane sa srpskim jezikom i prozete srpskim pesnistvom. Veda na srpskom ima znacenje vida i znanja (u smislu unutrasnjeg saznanja). Kako je rekao Siprijan Rober: „Svi slovenski jezici su nastali od srpskog jezika, jezika Pramajke”

Evo najvece provale.

Olga Lukovic-Pjanovic pise, u drugoj knjizi "Srbi narod najstariji", strana 59, kako je "Chicago Tribune" 19 Februara 1981 objavio vest da je otkopana kineska najstarija mumija koja je bila plava zena, bele rase. Zatim je ista vest objavljena u Parizu na TV. Te vesti Olgu su potsetile na one koje tvrde da su Siptari Iliri samo zato sto su se naselili na ilirske teritorije. Prema tome, Olga zakljucuje da je "plava kineskinja" mogla biti samo srpkinja.

SRBI POSTOJE 7.511 GODINA!

Pesnik Obrad Ž. Maričić došao je do velikog otkrića: Srpska civilizacija postoji 7.511 godina! U svojoj knjizi "Antički zov istine" on je pokušao da objasni i kroz stihove ispeva istoriju srpske civilizacije, a pravo proučavanje ostavio je školovanim naučnicima.Teorije o davnom poreklu Srba postojale su i pre njega. Sve je više naučnika koji priznaju da Srbi nisu prošli kroz Vrata naroda sredinom V veka već da su na ovim prostorima daleko duže, među kojima prednjači profesor doktor Jovan Deretić. Istražujući brojne antičke i turske istorijske zapise u svojoj "Istoriji Srba", on je primetio da je drevna država Srbina cara Nina (oko 2.000. godine pre nove ere) bila svetsko carstvo kojem je pripadala polovina savremene Evrope, deo Azije i Afrike - ilirska, dačka i karpatska Srbija.

DREVNI KARANOVIĆI

Istoričar Miloš S. Milojević došao je do saznanja da je svet postojao i pre 5.800 godina, pre drugog potopa. Car Nino Bjelov koga opisuje i Deretić u to vreme je podizao Vavilonsku kulu i bio je ni manje niviše nego Srbin. On je utemeljivač dinastije koja je kasnije 150 godina vladala Egiptom. Najstarije pismo, srbicu, od koje su nastale sve vrste pisama koje se upotrebljavaju u Evropi i na Bliskom istoku - jevrejsko, armensko, arapsko i koptsko, pronašao je Obrad tumarajući između Vinče i Lepenskog vira. Istražujući dalju istoriju i upoređujući neke Turske zapise sa radovima Jovana Deretića, otkrio je da su Karanovići jedna od najslavnijih srpskih dinastija, iz koje su Filip II i Aleksandar III Veliki (Makedonski) koji su živeli u antičko doba. I kod današnjih Srba ostala je široka uspomena na titulu karana. Staro ime grada Kraljeva je Karanovac, upravo po tome što je tu bila prestonica osnivača loze Karanovića Filipa I. I danas ima više mesta po Srbiji koja se zovu Karanovac ili Karanovci, kao i prezimena Karan ili Karanović.
Obrad priča da je za njega sve počelo kada je išao na školsku ekskurziju u Lepenski vir:

"Još tada sam se zainteresovao za arheološka otkrića da bih kasnije u nekoliko navrata sam odlazio tamo i u Vinču i pronalazio predmete koji su mi kasnije pomogli da shvatim suštinu naše civilizacije. Lepenski vir u to vreme još nije bilo potopljen Đerdapskim jezerom i uspeo sam da pronađem i tragove pisma koje je najstarije na svetu. Proučavajući dalje, došao sam do epohalnog otkrića - mi danas živimo u 7.511. godini srpske civilizacije."

Obrad je pomislio da će arheolozi i istoričari ozbiljno shvatiti značaj ovog nalazišta, ali se grdno prevario. Pod pritiskom u svetu vladajuće vatikanske i bečke istorijske škole i pod stalnom ideološkom presijom komunizma istoričari koji bi se drznuli da progovore istinu o postojanju Srba nestajali su bez traga. Tako je iz preventivnih razloga Obrad iz rodnog Zablaća kod Šapca napustio domovinu i otišao u Nemačku u nadi da će se vremenom naći neko ko će objaviti istinu koja je vekovima skrivana od naroda:

"Nešto novo se događa u svetu. Počinje šav da puca po vekovnim lažima naših neprijatelja. Nemci su počeli Lužičke Srbe da zovu Vendima i tako njihovu a time i našu civilizaciju najzad da priznaju. A naši istoričari i dalje su pod nečijim uticajima i ne istražuju istinu i pravo poreklo. Zato sam objavio ovu knjigu. I to u belom svetu. Morao sam da ispišem stihove, jer ne postoji drugi način na koji bih iskazao svoj gnev prema našim kvaziistoričarima", kaže Obrad

Znas odmah koliko je sati kada Obrad nekoga nazove kvazihistoricarom.

Mehmed beg Kapetanovic Ljubusak nase narodno blago

2009-10-26T12:11:00.000+01:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - Bosnjacka historija kultura jezik obicaji politika - Mehmed beg Kapetanovic Ljubusak nase narodno blago

Novi multikulturni forumi za srbe i hrvate malo humora dobro dosli

2009-09-01T23:29:00.000+02:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - BOSNA I BALKAN FORUM- BOSNIA AND BALKAN CAFE - Novi multikulturni forumi za srbe i hrvate

KRATKA HISTORIJA BOSNE I HERCEGOVINE OD ILIRIJE DO DANASNJEG DANA

2009-05-07T14:33:00.001+02:00

Prvi stanovnici BiH o kojima znamo bili su ILIRI. To je prastari narod indoevropskog porijekla cije je prisustvo na prostorima BiH potvrdeno jos u 2.mileniju st.e. Oni su naseljavali skoro sav Balkanski poluotok. Vodeca bosanskohercegovacka ilirska plemena bili su Japodi, Dalmati, Dezitijati, Dicioni, Mezeji, Daorsi i dr. O njima su pisali grcki i rimski pisci, koji u svojim natpisima ne propustaju priliku da istaknu njihovu borbenost. Rimsko prisustvo na ovim prostorima imalo je veliki utjecaj na zivot ilirskih starosjedilaca. Taj uticaj nije se odrazio na vjerske tradicije Ilira.
Od 4.vijeka barbarska (divlja) plemena su pocela ugrozavati granice Rimskog Carstva.Mada su tokom 5. i 6. vijeka kroz nasu zemlju prosle nebrojene horde koje su iza sebe ostavljale pustos, katastrofa je uslijedila krajem 6. i pocetkom 7. vijeka kada su se pojavili Avari i Slaveni. Godine 602. presli su Savu i upali na teritoriju nase zemlje.
Prve vijesti o Bosni poticu iz 10. vijeka. Nalazimo ih u djelu bizantskog pisca Konstantina Porfirogeneta "DE ADMINISTRANDO IMPERIO" (Upravljanje drzavom) u kojem se navodi "Horion Bosna" Naziv Bosna je predslavenskog tj. ilirskog porijekla.
*****
• Karta - Ilirija, Illyricum, d'Illyric, Bos fena, Bosna
*****
Rimljani su ilirski naziv prilagodili svom izgovoru pa je nastao pojam Bosna. Taj naziv je u ranom srednjem vijeku prilagoden slovenskom izgovoru, pa je tako nastao naziv Bosna. Podrucje danasnje Hercegovine u srednjem vijeku se nazivalo Hum (ponekad i Zahumlje). Naziv Hercegovina poceo se upotrebljavati tek od dolaska Turaka. Po nazivu zemlje (Bosna) dobili su naziv i njeni stanovnici. Za njih se u srednjem vijeku iskljucivo upotrebljavalo ime BOSNJANI.
Sa dosta sigurnosti moze se reci da je do stvaranja Bosanske drzave doslo tokom 9. vijeka. Zbog pomanjkanja izvorne gradje ne zna se mnogo o prvim bosanskim vladarima. Dokumenti dugo ne navode njihova imena, samo se kaze "Ban Bosanski". Prvi put se 1084.godine za jednog od njih kaze da se zove Stjepan. Od brojnih banova koje je Bosna imala tokom nekoliko stoljeca, najpoznatiji je bio ban Kulin koji je vladao od 1180 do 1204.godine. U njegovo doba Bosna je dozivjela veliki razvoj, vladala je sigurnost i pravo blagostanje.
*****
U srednjovjekovnoj Bosni bile su prisutne 3 vjere: bogumilska, katolicka, pravoslavna. Vecina stanovnistva je slijedila bogumilsku vjeru. Iako joj je osnova bila krscanska, zvanicna crkva (katolicka i pravoslavna) proglasile su je krivom vjerom (herezom). Ova vjera se u dokumentima naziva patarenskom, manihejskom i sl, dok je domaci dokumenti u organizacionom smislu nazivaju "Crkva bosanska". Njeni pripadnici su samo sebe nazivali "dobri krscani". Danas se ta vjera u nasem narodu naziva bogumilska, a njeni pripadnici bogumili. Srednjevjekovna bosanska drzava bila je uredena na nacin kako su bile uredene sve onovremenske evropske drzave. Na celu se nalazio vladar koji je u ranijem razdoblju nosio naziv Bana, a potom kralja. Svi su poticali iz domace vladarske porodice Kortomanica, koji su potekli iz srednje Bosne. Kada je 1463. godine sultan Mehmed II ef. Fatih krenuo na Bosnu nije joj bilo spasa.
Kralj Stjepan Tomasevic (1461-1463) groznicavo je trazio od evropskih saveznika ranije obecanu pomoc, ali su ga svi odreda iznevjerili. Na narod se nije mogao osloniti jer vjerski progoni koje je on preduzimao protiv domaceg stanovnistva ostavili su dubokog traga. Dolazi do masovnog prelaza bogumila na Islam, iako se to odvijalo bez prisile. Razlog tome je sto su bogumili bili stoljecima proganjani od evropske inkvizicije i krizarskih vojski kao i mnogi zajednicki elementi koji su bili prisutni u bogumilstvu i Islamu (polumjesec i zvijezda, post, odbojnost prema kipovima i ikonama itd).
*****
Turci su vec u vrijeme osvajanja Bosne (1463.godine) ispoljili veliku vjersku toleranciju. To je bilo u uskoj vezi sa osnovnim nacelima Kur'ana po kojem je nedopustivo nekom silom nametnuti vjerska ubjedenja. Zahvaljuci toleranciji u Bosni se i nadalje nastavio suzivot pripadnika razlicitih vjerskih zajednica. Dok nisu iscezli bogumili i nakon dolaska jevreja na ove prostore, koegzistiralo je cak 5 vjera: bogumilska (domaca), islamska, katolicka, pravoslavna i judejska. Nisu nikada zabiljezeni slucajevi da je dolazilo do razmirica na vjerskoj osnovi. Od konca 17. vijeka bosanski Ejalet (pokrajina) predstavljao je najzapadniju provinciju Osmanskog Carstva. Zbog neuspjeha koje je Osmansko Carstvo imalo u sukobima sa Rusijom koja je bila saveznik Srba, bili su prisiljeni Srbiji ustupiti i teritorije s desne obale Drine, sto je predstavljalo otvoreno negiranje uspjeha Bosnjaka, koji su svojim zivotima desetljecima branili svoju zemlju. Saznanje da ce Bosna zbog sticanja autonomije Srbije, Grcke i Albanije ostati potpuno izolirana i bez komunikacija sa centralnim dijelom Carstva bili su razlozi za borbu protiv reformi centralne vlasti. Nakon duzih priprema u Tuzli je u januaru i februaru 1831. godine odrzano savjetovanje bosanskih i hercegovackih ajana i kapetana. Donesene su odluke:
- da se od Porte zatrazi opoziv svih privilegija Knezevini Srbiji - da se sprijeci progon muslimanskog stanovnistva - da se obustavi regrutovanje nove vojske - da se Bosni omoguci autonomija na celu sa domacim covjekom - da Bosna Porti daje godisnji porez u iznosu od 400 kesa
*****
Za vodju pokreta izabran je Husein-kapetan Gradascevic. Kako Porta nije bila za ustupke, bosanski su se prvaci odlucili na oruzanu borbu. Vecina ajana i kapetana priznala je Husein-kapetana za svog vodu. Izuzetak je stolacki kapetan Ali-pasa Rizvanbegovic. Gradascevic je trazio da se u Bosni ne mijenja poredak, da se Srbima ne ustupaju nahije preko Drine, da se zastite muslimani u Srbiji, da se zastiti sirotinja i kmetovi u Bosni, te da se namjesnik u Bosanskom Ejaletu bira iz redova domacih ljudi. Husein-kapetan ("Zmaj od Bosne") kada je vidio da Porta ne vodi iskrenu politiku zatrazio je da Bosna postane nasljedna knezevina kao sto je Srbija bila pod Milosem. Sultan ovaj zahtjev nije prihvatio. Pod pritiskom sultanove vojske bosanska je vojska porazena u okolini Sarajeva 1832. godine.
Otpor reformama Porte je nastavljen, a na putu slamanja tog otpora 1850. godine u Bosnu je sa velikom vojskom poslat Omer-pasa Latas, porijeklom Srbin iz Bosne. U tim borbama izginulo je oko 2 500 Bosnjaka. Dugogodisnji otpor je bio slomljen i time je sahranjeno nastojanje Bosnjaka da za svoju pokrajinu osiguraju autonomiju. Bosnom su zavladali stranci koji su svoj polozaj shvatili kao izvor bogacenja. U ratu sa Rusijom Porta je bila prisiljena prihvatiti nepovoljan San Stefanski mir u martu 1878. godine. Po njemu je bilo predvideno stvaranje 3 nove drzave na Balkanu: Velika Bugarska, Crna Gora i prosirena Srbija. Za BiH je bila predvidena autonomija u okviru Osmanskog Carstva. Nezadovoljne jacanjem Rusije evropske zemlje su trazile reviziju ovog ugovora, koja je izvrsena u ljeto 1878.godine. Na njemu su Srbija i Crna Gora dobile medunarodno priznanje, teritorijalno prosirenje i obavezu da priznaju ravnopravnost nesrpskim narodima.
*****
Austro-Ugarska je clanom XXV Berlinskog ugovora dobila medjunarodni mandat da "okupira i upravlja BiH". U julu 1878.godine u Sarajevu je doslo do masovnih demonstracija, poslije kojih je izabrana narodna vlada. Narodu je podijeljeno oruzje, a funkcioneri Osmanske vlasti napustili su Bosnu. Tako je nakon 400 godina prestala Osmanska vlast u BiH. U otporu je ucestvovao jedan broj Srba i Hrvata, dok su Jevreji otpor pomogli novcem, konacno je aneksija BiH izvrsena 1908. godine. Iako je Prvi svjetski rat imao svoje prave uzroke i razloge izrazene u suprotnostima izmedu dva velika bloka velikih sila, ubistvo Franca Ferdinanda 28.VI.1914. godine ubrzalo je njegovo izbijanje. Vlada Kraljevine Srbije optuzena je za atentat, predat joj je ultimatum od 10 tacaka koji je ona sav prihvatila osim posljednjeg da austrougarski organi neposredno ucestvuju u istrazi atentata na teritoriji Srbije. Tako je krajem jula 1914. godine izbio Prvi svjetski rat. Slomom Srbije i Crne Gore 1915. godine BiH je prestala biti neposrednim ratnim popristem, ali su brojni Bosanci i Hercegovci i dalje mobilizirani u austrougarsku vojsku, u kojoj su ginuli i stradali na dalekim frontovima, uglavnom na ruskom i talijanskom.
*****
Prvog decembra 1918. godine proglasena je kraljevina SHS. Tako je BiH kao dio drzave Slovenaca, Hrvata i Srba usla u sastav nove jugoslovenske drzave. Nalazeci se u kraljevini SHS BiH nije izgubila svoju drzavnost. Zemaljska vlada za BiH imala je 5 povjerenistava, a u prvu vladu Kraljevine SHS usla su i 3 iz BiH po nacionalnom i vjerskom kljucu. Jedna od karakteristika novostvorene jugoslovenske drzave cinilo je progonjenje i nasilje nad Bosancima u BiH i Sandzaku.Tako je do septembra 1920. godine pored ostalih oblika nasilja ubijeno oko 2 000 Bosnjaka. U pogranicnim krajevima Crne Gore ubijeno je 126 bosnjackih seljaka. Zapaljeno je 500 bosnjackih seoskih zadruga. Samo do jula 1919. godine od 4 218 bosnjackih zemljovlasnika oduzeto je bez ikakve nadoknade 400.072 hektara njihove vlastite zemlje.
Po Vidovdanskom ustavu od 28. juna 1921. godine odredjeno je jednim clanom da BiH ostane u svojim sadasnjim granicama, cime joj je zagarantovana teritorijalna cjelovitost. U augustu 1939. godine sporazumom Cvetkovic-Macek formirana je Banovina Hrvatska na stetu BiH, a posebno Bosnjaka.
*****
U sastav Banovine Hrvatske uslo je 13 kotara iz BiH. Time je izvrsena podjela BiH i potpuno cijepanje njenog povijesnog tkiva. Do realizacije ovog sporazuma nije doslo jer izbija II svjetski rat. Tadasnje muslimansko politicko vodstvo obnovilo je u tim prilikama ideju o autonomiji BiH. Preko svojih predstavnika sva muslimanska drustva i organizacije zahtijevali su da se uspostavi BiH kao posebna jedinica. Protiv ove ideje odlucno su istupili srpski politicari koji su zastupali ideju o srpskoj politickoj prevlasti u BiH. Linija podjele interesnog podrucja Njemacke i Italije isla je preko BiH. Tokom II svjetskog rata cetnici Draze Mihajlovica u tri su navrata izvrsili masovne pokolje nad bosnjackim stanovnistvom u istocnoj Hercegovini, zapadnoj Bosni i u dijelovima Sandzaka. Sa svoje strane Bosnjaci su se otvoreno ogradili od ustaske politike progona i istrebljenje Srba i Jevreja obnavljajuci rezolucije u kojima su osudivani ustaski zlocini. Islamska zajednica takodjer se ogradila od onih Bosnjaka koji su suradjivali sa ustaskim vlastima.
*****
Kao sredisnja jugoslovenska drzava BiH je bila tokom najveceg dijela rata centar NOB-e.
Ustav FNRJ izglasan je 31.01.1946. godine. U njemu se Bosnjaci ne spominju kao nacija.
Sedamdesetih godina konacno je doslo do nacionalnog priznavanja Bosnjaka pod imenom Muslimani.
Poslije Titove smrti 1980. godine se otvoreno trazi ukidanje Ustava iz 1974. godine kojim je omogucena veca samostalnost republika.
Tokom 1989. godine dolazi do krize presjednistva SFRJ uz istovremeno isticanje Generalstaba JNA kao vrhovne komande oruzanih snaga SFRJ s ovlascenjima samostalnog donosenja odluka. Time je u Jugoslaviji izvrsen prikriveni drzavni udar.
Nakon osamostaljenja Slovenije i Hrvatske na referendumu odrzanog februara 1992. godine i gradjani BiH izjasnili su se za samostalnu, neovisnu i suverenu drzavu. To je posluzilo kao povod za srpsko-crnogorsku agresiju 06.04.1992. godine.
Evropska zajednica priznala je novo stanje u BiH, koja je 21.05.1992. godine primljena u UN.
Krvavom i tuznom istinom i mi smo "prvaci" te istorije na kraju 20. stoljeca!!
Sudbinu punu neizvjesnosti svi, ama bas svi, nosimo na svojim plecima.
Pri kreiranju "Historije BiH" koristene knjige ministarstva obrazovanja, nauke, kulture i sporta BiH.

History of the Bosniak people from their pre-Slavic roots to the present day

2009-05-07T14:27:00.002+02:00

Bosniaks: Encyclopedia II - Bosniaks - History
Bosniaks - History
Bosniaks - Pre-Slavic roots
The earliest well known inhabitants of the area now known as Bosnia and Herzegovina were the Illyrians. This ancient Indo-European people presumably arrived in the west Balkans around 2000 BC, overrunning the various old European cultures who lived there before them (such as the Butmir Culture in the vicinity of modern Sarajevo). Despite the arrival of the Celts in the 4th and 3rd centuries BCE, the Illyrians remained the dominant group in the west Balkans until the arrival of the Romans.
Rome conquered Illyria after a series of wars, the final being the crushing of a rebellion by certain tribes in what is now central Bosnia around 9 CE. Latin-speaking settlers from all over the empire settled among the Illyrians at this time. The Roman province of Dalmatia included Herzegovina and most of Bosnia, and a strip of northern Bosnia, south of the Sava River, was part of the province of Pannonia. The Vlachs, a historically nomadic people who live throughout the Balkans, speak a language derived from Latin, and are thought to be the descendants of Roman settlers and Romanized indigenous peoples. No longer present in a large number, they were absorbed into Bosnia’s three main ethnic groups based on religion during the Ottoman period.
It should be noted that Bosniaks, unlike other people whose land is named after an ancient ethnic name, derive their name from Bosnia (similar to Italians and Spaniards). The most commonly accepted theory regarding the origins of the name Bosnia is that it comes from the river Bosna, which has had a similar name since ancient times. That word itself is of either Latin or Illyrian origin.
The Goths conquered Roman Dalmatia in the fifth century, and later the Alans, who spoke an Iranian language, and the Turkic Huns and Avars passed through what is now Bosnia. These invaders left few linguistic traces, and whatever remnant populations were left behind were absorbed by the Slavic wave that was to follow.
In 2005 various South European medical schools and institutions specializing in genetics did an analysis of the variation at 28 Y-chromosome biaUelic markers among a sample of males from throughout Bosnia and Herzegovina, relatively equally split among all three major ethnic groups. The most notable find was the high frequency of the “Paleolithic European” halo group (Hg) I; specifically its sub-halo group I-P37. Indicative of Dinarics, the sub-halo group had a frequency of 71% among Bosnian Croats, 44% among Bosniaks, and 31% among Bosnian Serbs. A similar study in Croatia found that Croatian Croats had a frequency of about 45%, but that among them Croats in Dalmatia had a particularly high frequency (around two thirds).
The high frequency of I-P37 among Croats in Bosnia and Dalmatia can be explained by the fact that Catholics in those regions historically mixed very little with other people. The smaller frequency among Croats in Croatia and Bosniaks is probably due to the various foreigners that were assimilated over the years. The study mentioned above confirmed that the Bosniak gene pool was impacted by foreigners from various regions in the Ottoman Empire more so than that of the other two groups, but not in a significant amount overall.
It must be taken into account that out of the study’s Bosniak subjects none came from Bosanska Krajina. Based on historical factors associated with the region, it could be expected that the inclusion of Bosniak subjects from this regions would have raised the frequency of I-P37 and Slav-associated sub-halo groups while lowering the frequency of Mediterranean related sub-halo groups among Bosniaks overall. Future genetic studies will hopefully shed more light on these issues. As it stands, current studies have shown that, genetically, Bosniaks are largely indigenous and have a large fraction of the ancient gene pool distinctive for the Balkan area.
Bosniaks - Medieval Bosnia
Slavs settled in Bosnia, Herzegovina, and the surrounding lands, which were then part of the Eastern Roman Empire, in the seventh century. The Slavic Serbs and Croats settled sometime after the first wave of Slavs. The Croats established a kingdom in what is now central Croatia and northwestern Bosnia. The Serbs settled in what is now central Serbia, and later expanding into the upper Drina valley of eastern Bosnia and into Eastern Herzegovina, known in the later Middle Ages as Zahumlje. The Croats to the west came under the influence of the Germanic Carolingian Empire and the Roman Catholic Church, and Croatia was closely tied to Hungary and later Austria until the twentieth century. The Serbs to the east came under periodic Byzantine rule, converted to Eastern Orthodox Christianity and absorbed Byzantine cultural influences. After some centuries of rule by Croatia, Serb principalities, and the Byzantine Empire, an independent Bosnian kingdom flourished in central Bosnia between the twelfth and the fifteenth centuries.
The subject of ethnicity in medieval Bosnia has been one of great debate ever since it was brought up in its current context by historians during the second half of the 19th century. All three ethnic groups in Bosnia have a different view on the matter, and this complex and sensitive subject has been further obscured by nationalism and propaganda through the ages. Proving their people as the true heirs of the medieval Bosnian state is important to many nationalists because they consider this indigenousness to have important implications in modern social, political, and interethnic issues. Simply put, however, there is no sign that the population of pre-Ottoman Bosnia and Herzegovina, in whichever social stratum, had developed Croatian or Serbian ethnic consciousness even in a medieval sense of the word. To quote Noel Malcolm from the book “Bosnia A Short History”:
“As for the question of whether the inhabitants of Bosnia were really Croat or really Serb in 1180, it cannot be answered, for two reasons: first, because we lack evidence, and secondly, because the question lacks meaning. We can say that the majority of the Bosnian territory was probably occupied by Croats - or at least, by Slavs under Croat rule - in the seventh century; but that is a tribal label which has little or no meaning five centuries later. The Bosnians were generally closer to the Croats in their religious and political history; but to apply the modern notion of Croat identity (something constructed in recent centuries out of religion, history, and language) to anyone in this period would be an anachronism. All that one can sensibly say about the ethnic identity of the Bosnians is this: they were the Slavs who lived in Bosnia.”
The Bosnian Kingdom blended cultural influences from east and west; although nominally Roman Catholic, the Bosnian kings embraced elements of Byzantine culture and court ceremonial, and formed alliances and dynastic marriages with the neighboring rulers of both Croatian-Dalmatian and Serb states. Because of Bosnia’s mountainous and inaccessible terrain and its remote location on the borderland between the Catholicism and Eastern Orthodoxy, control by church authorities was weak. The religious situation was also peculiar because of the presence of an indigenous Bosnian Church (its adherents were known as krštjani, “Christians”). The krštjani were considered heretics by both the Roman Catholic Church and the Orthodox Church. Modern historians have debated whether the Krštjani were a branch of the Bogomils, a Manichean sect which originated in Bulgaria, or whether they were members of the Catholic Church who had acquired some heretical beliefs and influences from Eastern Orthodoxy and fell into Schism.
At its largest extent, under King Tvrtko Kotromanic, the Bosnian Kingdom included most of present-day Bosnia and Herzegovina, with the exception of north-western Bosnia, as well as parts of Dalmatia and western Serbia. Discord among his heirs weakened the kingdom after his death, and Bosnia and the Serb principalities to the east were unable to prevent Ottoman Turkish incursions into the western Balkans. The final Turkish conquest in 1463 marked the end of an independent Bosnia and the beginning of the influence of a third civilization, Islam.
Bosniaks - Ottoman rule
Historians have long debated how and why the Slav population in Bosnia converted in such large numbers to Islam. There is no simple answer to this question, and the underlying reasons are complex and numerous. One important fact is that the Ottomans did not, as a rule, actively seek to convert their Christian subjects to Islam (the many generations it took for Bosnia to become predominantly Muslim and the retaining of Slavic customs among converts testify to this). The Ottoman Empire at the time was centered on militaristic expansion independent of religion, and the primary split was not between Muslims and nonbelievers but between the military-administrative class (the Ottomans) and the raya, neither of which was exclusive to any particular faith. Though the state eventually acquired a more Islamic focus, by the time this happened Muslims already made up a large majority of Bosnia’s population.
The Ottoman conquest of Bosnia was notable because, unlike all other European regions that came under Ottoman control, Bosnia retained its status as a distinct entity from the very beginning (first as a Sanjak, then as a pashaluk). The Ottomans imported their feudal system to Bosnia shortly after the take-over, and estates were granted to men, called spahis, in return for military service in times of war. At the beginning of the Ottoman period, these estates were usually, but not exclusively, granted to Muslims, and later only to Muslims. In Bosnia, these land grants gradually became hereditary, and by the end of the Ottoman period, a majority of the landowners in Bosnia were Muslims, and most Christians were peasants or serfs (raya).
Probably the biggest reason behind the spread of Islam in the region was the very weak presence of the Church in Bosnia at the time. The old competition between the Catholic and Bosnian churches (along with the Orthodox Church in certain areas) contributed to a very weak and disorganized religious structure in much of Bosnia. To many Bosnians religion was a combination of traditions and superstitions. Compared to the well-funded and organized religious institutions of their neighbors, it was relatively easy for Bosnians to switch from their folk-Christianity to Islam. It is significant that the only other European region under Ottoman control where a large segment of the population adopted Islam was Albania; also home to competing Christian sects.
Also important was the growth of urban centers, the vast majority of which were Muslim. Cities that were founded at the time, such as Sarajevo and Mostar, grew rapidly with a specifically Islamic character and advanced living standards. It is understandable that many Christians in the outlying rural regions would convert to Islam to be part of the superior conditions in such places. Further, slaves who converted to Islam could petition for their freedom, and many of the Christians enslaved during the wars with Austria, Hungary, and Venice converted to Islam in order to secure their release. Many of these newly-freed converts settled in the growing cities, further contributing to their growth and development.
It is thought that the greater rights afforded to Muslims in the Ottoman Empire motivated Christians to convert to Islam. However, the extent to which Muslims were privileged is often overestimated. The primary discrimination faced by non-Muslims was of a legal nature, as Christians and Jews were not allowed to file lawsuits or testify against Muslims in court. There were also rules of conduct imposed upon them, but there were many to whom these rules did not apply. Though much has been made of the fact that Christian and Jewish subjects of the Sultan paid a ‘poll tax’ from which Muslims were exempt, Muslims were also faced with the religious zekjat tax, whereas Catholics made donations to their church only on a voluntary basis.
Many Christians became Muslims through the devsirme system, whereby boys were gathered from the Ottoman lands and were sent to Istanbul to convert to Islam and be trained as Janissary troops, servants of the Sultan or Ottoman officials. One observer in the 16th century even mentioned that the Sultan believed Bosniaks were “the best, most pious and most loyal people” and “much bigger, more handsome, and more able” than other Muslim peoples. Though the devsirme system probably didn’t influence the demographics of Bosnia significantly, it did firmly establish the Slavic element and language in Istanbul’s administration and provided Bosnia with local Bosniak governors from 1488 onward.
The 17th century brought major defeats and military setbacks on the Ottoman Empire’s western frontier. With major wars occurring every few decades, Bosnia was economically and militarily exhausted. For Bosnia and Bosniaks, the most critical conflict of all was the Great Turkish War. At its very start n the mid 1680s, the Austrians conquered nearly all of Ottoman Hungary, sending tens of thousands of Muslim refugees flooding into Bosnia. A similar process occurred with the Austrian conquest of Lika and Slavonia. Thousands of Muslims from these parts fled eastward into the Bosnian pashaluk, while those who remained were forcibly converted to Catholicism. In total, it is estimated that more than 100,000 Muslims were expelled from the frontier regions and settled in Bosnia during this time. Many brought with them a new sense of hostility towards Christianity.
Ottoman military disasters continued into the next decade. In 1697, Prince Eugene of Savoy conducted an extremely successful border raid which culminated in Sarajevo being put to the torch. The Great Turkish War was finally ended by the Treaty of Karlowitz in 1699. However, in the late 1710s yet another war between the Ottomans and the Austro-Venitian alliance ensued. It was ended by the Treaty of Passarowitz in 1718, but not before sending another wave of Muslim refugees fleeing to Bosnia proper.
These events created great unrest among Bosniaks. The sentiment of discontent was further magnified by war and an increased tax burden. As a result, Bosniak revolts sprang up in Herzegovina in 1727, 1728, 1729, and 1732. A large plague that resulted in the death of thousands during the early 1730s contributed to the general chaos. In 1736, seeking to exploit these conditions, Austria broke the Treat of Passarowitz and crossed the Sava river boundary. In one of the most significant events in Bosniak history, local Bosniak nobility organized a defense and counterattack completely independent of the ineffective imperial authorities. On August 4, at the Battle of Banja Luka, the outnumbered Bosniak forces routed the Austrian army and sent them fleeing back to Slavonia.
Traditionally, the Turkish authorities classed subjects of the Empire not by nationality, but by religion. During the nineteenth century, modern national consciousness began to increase among the south Slavs; some historians now believe that it was in this period that Catholic Bosnians increasingly began to think of themselves as Croats, and Orthodox Bosnians as Serbs. The beginnings of a Muslim Bosnian national consciousness is also first attested in the late nineteenth and early twentieth centuries, as these early Bosniak nationalists began to assert a national identity distinct from both their Orthodox and Catholic neighbors, and from the other Muslim inhabitants of the empire. Most Serb and Croat nationalists tend to deny a separate Bosniak national identity, claiming that Bosniaks were either Serb or Croat in origin, but of Islamic religion. This debate, whether Bosnia and the Bosniaks are “really” Croats, Serbs, or a separate Bosniak Bosnian nation, has energized debates among nationalists until the present day. Anthropologists find the nationalist statements on Serbian/Croatian origin rather irrational and ultimately undignified attention, since, with a few notable exceptions, the ethnicity and history of the dominated in communist Yugoslavia has been prescribed by the dominators and by the general demographics of a region.
Like national identity in Bosnia and Herzegovina in general, Bosniak national identity is chiefly based on religion and communal feeling, as opposed to linguistic and/or physical differences from their neighbors. In that sense, the earliest foundation of modern Bosniak national development can be found as early as the beginning of the 18th century, as native Bosnian Muslims found themselves often fighting against the empire’s enemies by their own (i.e. the Battle of Banja Luka, where the city’s garrison was composed entirely of Bosniaks). On top of present cultural uniqueness, by the first half of the 19th century upper class Bosniaks and intellectuals were already propagating what can be considered early Bosniak nationalism, by way of writing and politics, all of which would later lead to the Bosniak rebirth at the end of the 19th and beginning of the 20th century.
Bosniaks - Austro-Hungarian rule and the Kingdom of Yugoslavia
Bosnia and Herzegovina were occupied and administered by Austria-Hungary in 1878, and a number of Bosniaks left Bosnia and Herzegovina. Official Austro-Hungarian records show that 56,000 people mostly Bosniaks emigrated between 1883 and 1920, but the number of Bosniak emigrants is probably much larger, as the official record doesn’t reflect emigration before 1883, nor include those who left without permits. Most of the emigrants probably fled in fear of retribution after the intercommunal violence of the 1875-1878 uprising. Many Serbs from Herzegovina left for America during the same period. One geographer estimates that there are 350,000 “Bosniaks” in Turkey today, although that figure includes the descendants of Muslim South Slavs who emigrated from the Sandžak region during the First Balkan War and later. Another wave of Bosniak emigration occurred after the end of the First World War, when Bosnia and Herzegovina became part of the Kingdom of Serbs, Croats, and Slovenes, known after 1929 as Yugoslavia.
Urban Bosniaks were particularly proud of their cosmopolitan culture, especially in the Bosnian capital, Sarajevo, which was, until WWII, home to thriving Bosniak, Serb, Croat, and Jewish communities. After 1945, Sarajevo became one of the most ethnically mixed cities in the former Yugoslavia.
Bosniaks - The struggle for recognition
Members of the 19th century Illyrian movement, most notably Ivan Frano Jukić, emphasized Bosniaks (Bošnjaci) alongside Serbs and Croats as one of the “tribes” that constitutes the “Illyrian nation”.
With the dawn of Illyrian movement, Muslim intelligentsia gathered around magazine Bosnia in the 1860s promoted the idea of a Bosniak nation. A member of this group was father of Savfet-beg Bašagić, a famous Bosniak poet. The Bosniak group would remain active for several decades, with the continuity of ideas and the use of the archaic Bosniak name. From 1891 until 1910 they published a magazine titled Bosniak. By the turn of centuries, however, this group has all but died out, due to its most prominent members either dying or deciding for Croat identity, the latter including Savfet-beg Bašagić himself.
The administration of Benjamin Kallay, the Austria-Hungarian governor of Bosnia and Herzegovina, enforced the idea of a unitary Bosnian nation (Bosanci) that would include the Catholic and Orthodox Bosnians as well as Muslims. The idea was fiercely opposed by Croats and Serbs, but also by a number of Muslims. This policy further clouded the Bosnian ethnical issue and made the Bosniak group seem as pro-regime. After Kallays death in 1903, the official policy slowly drifted towards accepting the three-ethnical reality of Bosnia.
Muslim National Organization (MNO), a political party founded in 1906, was a major opponent of the regime and promoted the idea of Muslims as a separate entity from Serbs and Croats. A group of dissidents that, among else, subscribed with the Croat Muslim identity formed a party named Muslim Proggressive Party (MNS), however it received little popular support and faded away in the next few years.
The first constitution of Bosnia and Herzegovina from 1910 explicitly mentioned Serbs, Croats and Muslims as the “native peoples”. This was reflected in the elections held soon thereafter, when the electoral was divided into a Serb, Croat and Muslim ballot. MNO, Serb National Organization (SNO) and Croat National Community (HNZ) received almost unanimous support in their respective ballots, and their members formed the parliament, albeit this parliament had little power in the Austria-Hungarian province of Bosnia and Herzegovina. All translations of the Constitution into native languages used lower-case M for Muslims as followers of Islam (This is because the proper nouns such as Muslim and Christian were and still are written in lowercase letters in Bosnian (Serbo-Croatian) language).
After the World War I, Bosnia and Herzegovina became part of the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes which later transformed into the Kingdom of Yugoslavia. The Serb monarchy, being one of the victors of the World War, sought Croat and Slovene political parties as their partners when forming the country. MNO, reformed into the Yugoslav Muslim Organization (JMO), dropped the pursuit of Muslim national identity and focused on protecting the religious and existential issues of Muslims through coalescing with other parties, sometimes even with the Serbian parties such as Nikola Pašić’s People’s Radical Party and Milan Stojadinović’s Serbian Radical Party.
In the 1921 census, only Serbs, Croats and Slovenes were recognized as native nations or “tribes”, and these were the only available options for ethnicity. The result was that a large number of Bosniaks simply left the field for ethnicity blank. This phenomenon, labeled nonethnical element (nenarodni element), was a topic of heated debate amongst scholars and politicians for years to follow. Some of them argued that the nonethnical element were descendants of the Turkish occupier and as such should be expelled. Nevertheless, thanks to the helpful influence of JMO, there were only isolated incidents of oppression against Bosniaks.
This political void was quickly filled with a number of opposition parties which recognized Muslims as a separate nation. Among them was the Communist Party of Yugoslavia, as a document from the 1930s reveals. It’s no coincidence that a large number of Bosnian Muslims joined the Communist Party, and later the partisans, many of them becaming prominent political leaders and commandants.
During the World War II, the authorities of the Nazi-puppet Independent State of Croatia tried to ally with the Bosniaks whom they considered to be “Muslim Croats” against the Serbs and other “undesirables”. As a token, the Artists Gallery museum (by Ivan Mestrovic) in Zagreb was furnished with minarets and ceded to be used as a mosque.
The Declaration of the State Anti-Fascist Council of National Liberation of Bosnia and Herzegovina (ZAVNOBiH), issued on November 25th of 1943 by the partisan government, is widely considered to be the constitutional basis of the modern Bosnia and Herzegovina. This document uses essentially the same wording as the 1910 Constitution. Furthermore, the Resolution of ZAVNOBiH states: “Today, the nations of Bosnia and Herzegovina, through their only political representative - the ZAVNOBiH, desire that their country, which is neither Serb, nor Croat nor Muslim, but Serb as well as Croat and Muslim, should be the free and united Bosnia and Herzegovina in which the full equality, legal and otherwise, of Serbs, Muslims and Croats will be guaranteed”.
Unfortunately, this declaration was broken as soon as World War II was over, as the Constitution of the Federal People’s Republic of Yugoslavia (later Socialist Federal Republic of Yugoslavia) mentioned Serbs and Croats, but not Muslims, as the native nations (narodi). In the Yugoslav census of 1948, 90% of Muslims in Yugoslavia declared themselves as “nationally undetermined”. Furthermore, many who registered as Serbs or Croats did so largely out of societal and economic pressure. When the “Yugoslav, nationally undeclared” option became available in 1953, 900,000 people registered as such.
With a weakening of Serb dominance in Bosnian communist leadership, the door opened up for a new national identification. Finally in the 1961 Yugoslav census, the “Muslims in the ethnic sense” option first appeared. By 1963 Muslims were listed in the Bosnian constitution alongside Serbs and Croats. Finally, in 1968, “Muslims” with a capital M was adopted as the term for a member of a nation rather than “muslims” as adherents to Islam. (This summons forth the old discussions about whether a Jew is a member of a tribe or of a religion; the dilemmas were parallel).
The decision wasn’t greeted without debate among communist leadership, but Bosniaks had made themselves clear. “Practice has shown the harm of different forms of pressure,” read a communique issued by the Bosnian Central Committee, “from the earlier period when Muslims were designated as Serbs or Croats from the national viewpoint. It has been shown, and present socialist practice confirms, that the Muslims are a distinct nation”.
From then until the Yugoslav wars, Bosniak national identity continued to develop with two different philosophies forming. These breakthroughs in the 60s were not carried out by religious Muslims (in fact, they were headed chiefly by secular Muslim communists) but in the following decades two separate schools of thought emerged. The first, was a secular “Muslim Nationalism”, and the second was a separate revival of Islamic religious belief (a reaction to communist sponsored secularism and advocated by people such as Alija Izetbegović). The effects of these two separate ideas on what exactly Bosnian Muslims are can be seen to this day.
In September 1993, the Congress of Bosnian Muslim Intellectuals adopted the term Bosniak instead of the previously used Muslim. Other nationalities objected to the name as a ploy to monopolize the history of Bosnia and make them seem to be foreign invaders (see History of Bosnia and Herzegovina). The term in itself means Bosnian and is an archaic term that was once used for all inhabitants of Bosnia regardless of faith. Bosniaks counter by pointing out that Bosniak has been a historical ethnic term for their nation since the 19th century, and that had they truly wanted to “monopolize” Bosnian history it would have been far easier to adopt the name “Bosnian” in itself instead of using the more archaic version.
Since the 1990s, the name has been adopted outside of Bosnia itself, onto the Slavic Muslim population of other former Yugoslav republics such as Serbia and Macedonia. It allows a Bosniak/Bosnian distinction to match the Serb/Serbian and Croat/Croatian distinctions between ethnicity and residence.

http://www.experiencefestival.com/a/Bosniaks_-_History/id/618993

Nova stranica o Bosnjackoj historiji kulturi i tradiciji

2009-02-26T13:19:00.000+01:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - Bosnjacka historija kultura jezik obicaji politika - Nova stranica o Bosnjackoj historiji kulturi i tradiciji

ILLUSTRATED GUIDE TO UNDERSTANDING ISLAM AND ITS MANY SCIENTIFIC FACTS

2008-12-28T18:34:00.000+01:00

Historija i politika teme-Balkan issues politics - General discussions - ILLUSTRATED GUIDE TO UNDERSTANDING ISLAM AND ITS MANY SCIENTIFIC FACTS

Bosanski jezik pomeni Bosanskog jezika kroz historiju

2008-09-23T18:41:00.002+02:00

Historijski mitovi o Bosni za neznalice i nebuloze Hrvatsko-Srpskih mitomana

2008-08-29T00:15:00.003+02:00

U svojoj knjizi "Historija Bosne i Bosnjaka" (2001,Sahinpasic) Mehmedalija Bojic na ovu temu pise:

"....Knjiga ( Dominika Mandica Etnicka povijest Bosne i Hercegovine(ZIRAL,Toronto-Zurich-Roma-Chicago,1982)) je sigurno hvale vrijedna sto se tice novih podataka,nekih uspjesno izvrsenih i datih analiza,objavljenih nekih do sada nepoznatih izvjestaja i dokumenata,posebno iz arhiva Katolicke crkve i njenih organizacija i date obimne naucne aparature(izvora i literature) i sl.

Medjutim,ovaj autor cini gresku u prilazu da pod svaku cijenu dokaze hrvatstvo pa i tamo gdje ga nije moglo biti.Tako postupaju i mnogi srpski historiografi samo obratno.Po dr. Mandicu Hrvati su svi koji su po doseljenju Juznih Slovena i prijema krscanstva sa Zapada (Rima) bili katolici.Pa buduci da su slavenska plemena nastanjena na Dinarskom planinskom masivu (ukljucujuci tu Dalmaciju,Bosnu,Duklju itd.) primili krscanstvo sa zapada,onda su oni,po dr.Mandicu,jos kada se uz to nekriticki osloni na Ljetopis popa Dukljanina,prirodno svi Hrvati.Srecom u nauci je ovo pitanje prakticno rascisceno.To znaju i hrvatski i srpski historicari,ali im to nije odgovaralo niti odgovara radi pretenzija ranijih i sadasnjih rezima na Bosnu i Hercegovinu,i to na osnovi "historijskih prava na ovu zemlju".Jos do sada nije nigdje nadjen jedan crkveni ili drzavni spis,povelja ili bilo sta slicno iz srednjeg vijeka u kome bi pisalo da je Bosna bila jedna od hrvatskih zemalja i da su u njoj bilo kada zivjeli samo Hrvati.Medjutim sacuvan je veliki broj spisa i dokumenata,posebno u arhivima katolickih institucija iz kojih se jasno vidi da u Bosni zive patareni(bogumili) i katolici,da se tamosnji narod naziva Bosnjanima,a njihovi vladari bosanskim banovima ili kraljevima.Zasto bas nikad nisu crkveni dostojanstvenici u srednjem vijeku nazivali taj bosnjacki narod ili njihovog vladara - hrvatskim ili srpskim imenom?

Fra Mandic spada u red najcjenjenijih i najpriznatijih povijesnicara medu ustashoidnom dijasporom u Australiji, zapadnoj Evropi i Americi, a popularan je i u SS Hrvatskoj posebno u desnicarskim krugovima.
Ovdje cemo samo navesti neke od provala tog diletanta koji ne samo da je diletant i debil, vec je da tragedija bude veca i falsifikator.

Sjetimo se samo nekih provala tog ludaka: The best of fra Mandic "Raska bila u sastavu Hrvatske"
" U gornjem opisu hrvatske drzave ne spominje se Panonska Hrvatska jer je ta sredinom 8. st. zivjela samostalnim zivotom pod vrhovnistvom Avara." Pazi ove provale bila samostalna a pod vrhovnistom Avara.

Idemo dalje "Nesto malo prije Duvanjskog sabora i Srbi su se pridruzili hrvatskoj drzavi po svojoj prilici iz bojazni pred vanjskim neprijateljima: Avarima ili Bugarima... U tu jedinicu bili su ukljuceni hrvatski zagorski krajevi (za koje Mandic ljepo gore navodi da se Surbija nazivala i Zagorje a sada su ti zagorski krajevi deo hrvatske drzavne jedinice ), koji su nazvani Bosnom, i srpske zemlje, koje se prozvase Raskom"

Prvo je Surbija zvana i Zagorje bila podjeljena u dva djela (Bosna i Raska) a sada samo malo nize Bosna postaje dio Hrvatske a Raska ostaje srpska!?!?!

"Bosnu pod svojim imenom prvi put spominje staro hrvatsko djelo Methodos na Duvanjskom saboru g.753. Tada je Bosna bila samoupravna POKRAJINA hrvatske drzave"

Bosna se po njemu navodno prvi put spominje 753 godine,.

Kao sto sam rekao fra Mandic je falsifikator koji izmslja izvore kako bi potkrjepio svoje sulude tvrdnje i nebuloze , to je primjetio i John V.A Fine pa u svojoj knjizi "The Bosnian church" na strani 110 kaze sljedece.The Bosnian church strana 110 (skenirana stranica)

I looked at the very bad photographic reproduction of this 1697 list which Mandic publishes and nowhere could i find the title of the works as given by Mandic, which was the only link between chapters and Bosnia. In other words the title did not come from a document of 1697 investigation, but was a reation of Mandic`s.

Ovome bolesniku duzna nije ostala ni najveca Hrvatska historicarka svih vremena Nada Klaic(nju ustase osobito mrze jer je raskrinkala neke njihove mitove i bajcice za laku noc, ali ne dovoljno po mom misljenju).

U kritici Mandivece knjige "rasprave iz stare Hrvatske povijesti" Nada Klaic kaze da se sluzio izmisljenim izvorima koji su nepoznati ozbiljnim istrazivacima Hrvatske povijesti .Dalje navodi kako Mandic nije raspolagao ni sa kakvim novim izvorima koji bi bio nepoznat drugim istrazivacima.

Toliko o Mandicu.

O rasprostranjenosti imena srpskog i hrvatskog na Bosnu i njen narod u srednjem vijeku vode se izmedju hrvatskih i srpskih historicara rasprave i polemike vec vise od stoljeca i po.U nekim srednjovjekovnim bosanskim poveljama zaista se pominju Srbi i srpski jezik.Medjutim pisari povelja u Dubrovackoj republici,od vremena vladavine srpskog Velikog zupana Stevana Nemanje,dakle od 1174 godine,od kada je uzeo Zahumlje,Travuniju(sjeverne susjede Dubrovniku) i Duklju (dio danasnje Crne Gore),bili Srbi."...Zato je on (pisar) i onda kada mu je bilo povjereno da napise koju ispravu za bosanske vladare pisao povelje po srpskom nacinu,upotrebljavao ekavicu i jezik nazivao srpskim.

Medju prvim srpskim istoricarima koji su pokusali naucno da dokazu da je Bosna bila sastavni dio srpske zemlje,i prvobitne drzave jos u doba ustanka Hrvata oko rijeke Save (juzno od Zagreba protiv Franaka,sa Ljudevitom Posavskim (819-822)na celu),bio je Ljub Jovanovic.On je jos 1900 godine napisao i objavio u casopisu "Brankovo kolo" raspravu pod naslovom O Bosni s pocetka VII do sredine XII veka.Jovanovic je,koristeci se Ajnhardovim analima i tekstu o Ljudevitu Posavskom i njegovom "bjezanju ka jugu medju Srbe" zakljucio na osnovu svojih pretpostavki da je Ljudevit mogao naci Srbe samo u Bosni (izmedju Vrbasa i Drine) i na prostoru rijeke Kolubare (sjeverozapadna Srbija).Medjutim,on je ipak ostao pri zakljucku da su se rijeci "na jug" morale odnositi na prostor Bosne.Taj njegov zakljucak i pretpostavku prihvatili su kasnije svi srpski historicari i koristili ga,uz podatke iz druga dva pomenuta izvora,isto tako nesigurna,kao vjerodostojne cinjenice.

Od Jovanoviceve rasprave,pa sve do danas u gotovo svim djelima srpske nacionalne istorije,i u istorijskim atlasima za skole,Bosna se tretira kao srpska zemlja.Odatle poticu i ona tzv. "istorijska prava na Bosnu".Ali,poznati medievist sa Zagrebackog univerziteta dr. Nada Klaic,koja je 1989. godine publikovala djelo Srednjovjekovna Bosna (Zagreb,1989),naucno je opovrgla Jovanovicevu tezu o Ljudevitovom "bjekstvu medju Srbe u Bosnu".Prema njenom tumacenju,Ljudevit Posavski je zaista "pobjegao na jug" (iz svoje posavske Hrvatske) ali u SRB,mjesto koje se pod tim imenom zvalo jos od Rimljana i gdje su zivjeli Dalmatinski Hrvati.To mjesto se i danas nalazi na istoj lokaciji u gornjem toku rijeke Une,u Lici (zapadna Hrvatska).

O drugom i trecem izvoru koje su obilato koristili i srpski i hrvatski medievisti,historijska nauka je vec ranije dala svoj sud.Porfirogenitov podatak u spisu De administrando imperio o dolasku i naseljavanju Srba i Hrvata i to na poziv vizantijskog cara Heraklija(610-641),na danasnje prostore,odavno se ne uzima kao valjana cinjenica.njima je trebalo i u Porfirogenitovo vrijeme pokazati da su ovi narodi vazali vizantijski.Srpski historicar dr.Sima Cirkovic,koji u svom djelu Istorija srednjovjekovne bosanske drzave (Beograd,1964) takodjer zastupa tezu da je Bosna bila jedna od srpskih zemalja,dok istovremeno o vrijednosti Porfirogenetovog spisa pise:"Temeljna kriticka proucavanja spisa O narodima(De administrando imperio) pokazala su da on predstavlja kompilaciju u kojoj se gotovo ne oseca originalno stvaranje piscevo...".Ovaj Porfirogenetov spis je ipak donekle znacajan za Bosnu jer se u njemu prvi put (u jednom pisanom historijskom izvoru) pominje rijec i naziv zemlje Bosna.

O Ljetopisu popa Dukljanina ili Barskom rodoslovu postoji vrlo opsezna literatura.Ovaj historijski izvor koriscen je prema nacionalnim potrebama i porijeklu historicara.Tako je Ljetopis posluzio hrvatskom medievisti dr.Ferdi Sisicu da ustvrdi kako je Bosna u ranom srednjem vijeku bila hrvatska zemlja.A prema srpskom istoricaru Simi cirkovicu "to je skromni sastav nepoznatog popa,nastao u Baru (sada Crna Gora) u drugoj polovini XII veka".Inace u Ljetopisu (hronici) popa Dukljanina Bosna se uvijek pokazuje kao jedna veca politicka i teritorijalna cjelina.Pitanje procesa nastajanja bosanske drzave u ranom srednjem vijeku i to bas od IX do XII vijeka,podrobno je razradio sarajevski akademik dr. anto Babic jos 1955. godine u svojoj raspravi O pitanjima formiranja srednjovjekovne bosanske drzave.

Otimanja prekrajanja i svojatanja bosanske historijske proslosti i njene drzave,kao i razne teorije o tome cija je bila i jeste Bosna,cjelishodno je pratiti i sagledavati i kroz razmatranja historiografskih djela i njihovih autora i to od prvih pocetaka do najnovijeg doba.Medju prvima koji su u svom historiografskom radu ispoljavali pretenzije prema Bosni bio je hrvatski knjizevnik,historicar,politicar i baron Pavao Riter-Vitezovic (1652-1713).On je u svojim spisima razvio misao o cjelokupnoj Hrvatskoj u koju je ukljucio i Bosnu.Ona je prema Vitezovicu,"srce Ilirika"("Cuore Ilirici").Vitezovic je kao clan komisije za razgranicenje izmedju Habsburske monarhije i Osmanskog carstva nakon Karlovackog mira (1699) izradio elaborat beckom dvoru u kojem je Hrvate,Srbe i Slovence prikazivao jedinstvenim imenom Hrvata,trazeci da se Hrvatskoj pripoje sve juznoslavenske zemlje koje budu oslobodjene od Turaka.

Pretenzije prema Bosni i Hercegovini na osnovu "historijskih prava" ugarske krune iskazivala je i Habsburska monarhija pomocu historiografskih djela.Tako je na njen podsticaj i,vjerovatno,narudzbu napisao historicar L.A.Gebhardi 1780 godine Istoriju drzave Bosne i Rame.Publicirao ju je u okviru jedne visetomne Istorije svijeta.Posto je Habsburska monarhija tezila da osvoji i pripoji svom carstvu sve zemlje koje su nekada pripadale Ugarskoj i cekala priliku da istjera Osmansku imperiju iz Vlaske,Srbije i Bosne i Hercegovine i da naslijedi ovu na Balkanu,to je za njen generalstab i drzavne potrebe ceski historicar Maksimilijan Šimek napisao 1787 godine Politicku istoriju kraljevine Bosne i Rame od 867 do 1741 godine.Djelo je izaslo kad se car i kralj Josip II spremao da povede odlucujuci rat sa Turskom radi osvajanja Bosne,prosirenja svojih teritorija na svim posjedima Mletacke Republike na Balkanskom poluostrvu i,najzad,radi zauzimanja Albanije.Pretenzije Austrije prema Bosni i Srbiji naisle su na protivljenje vec nacionalno svjesnih i umnih ljudi iz redova Srba,koji su osporavali "historijska prava" na Bosnu i Srbiju.Arhimandrit i historicar Jovan Rajic je,u namjeri da ospori historicara Šimeka i austrijske pretenzije,napisao Istoriju raznih slovenskih naroda narocito Bugara,Hrvata i Srba (I-IV,Wien,1794).U njoj je prvi od svih srpskih spisatelja prikazao Bosnu kao srpsku zemlju.On je prvi medju Juznim Slavenima napisao i Istoriju juznoslavenskih naroda,i to sve na osnovu narodne tradicije i iz patriotskih pobuda.On,prirodno,nije mogao da napise kriticku historiju,jer nije koristio nikakve vjerodostojne izvore,niti potrebnu literaturu.Prije toga je napisao Kratku istoriju Srbije,Raske,Bosne i Rame(1793),slicne naucne vrijednosti.

U prvoj polovini 19.vijeka historijska nauka i njene pomocne discipline sporo su se razvijale.Otkricem i objavljivanjem mnogih primarnih pisanih izvora,u drugoj polovini toga vijeka,gotovo svi istaknutiji srpski i hrvatski historicari su se bavili i bosanskom historijom i dali svoj znacajan doprinos osvjetljavanju njene proslosti.Medjutim,u nedostatku sigurnih izvora iz ranog srednjeg vijeka svi su odredjivali cija je Bosna prema svome nacionalnom porijeklu.Tako je historicar i prvi pisac historije Bosne i Hrvatske dr.Vjekoslav Klaic (1849-1928) u svom radu Povijest Bosne do propasti kraljevstva (Zagreb,1882) napisao da je Bosna mozda bila hrvatska zemlja.Tu njegovu rijec mozda svjesno su previdjeli svi hrvatski povjesnicari,koji su mu bili savremenici ili zivjeli poslije njega.

O prvom srpskom historicaru Ljub Jovanovicu,koji je pokusao naucno da dokaze da je Bosna bila sastavni dio srpske zemlje i prvobitne drzave jos u ranom srednjem vijeku te njegovom nekritickom koriscenju izvora,vec je vilo govora.Od te Jovanoviceve rasprave,pa sve do danas(90-tih godina XX vijeka) u gotovo svim svim djelima nacionalne historije i u gotovo svim historijskim atlasima za skole Bosna se tretira iskljucivo kao srpska zemlja.

Uoci Drugog svjetskog rata znacajnije djelo o Bosni pod nazivom Historija Bosne (Beograd,1940) napisao je dr.Vladimir Corovic.Premda je pisao sa dosta objektivnosti,i on je zastupao tezu da je Bosna bila srpska zemlja.Nakon toga rata najobimnije djelo i sa najvise naucnih pretenzija napisao je dr.Sima Cirkovic pod naslovom Istorija srednjovjekovne bosanske drzave (Beograd,1964).Premda u ovoj knjizi ima izvanredno dobro i tacno napisanih poglavlja,opservacija i zakljucaka cini se da je knjiga imala prvenstveni zadatak da posluzi odredjenim politickim snagama kao naucno pokrice za pretenzije prema Bosni kao vjekovnoj srpskoj zemlji.I akademik dr.Mihailo Dinic je u svojim radovima uvrstavao rani period srednjovjekovne proslosti Bosne u istoriju srpskih zemalja.Nazalost,tako je to M. Dinic uradio i u Historiji naroda Jugoslavije(I,Zagreb,1953),koja je sacinjena na inicijativu Savjeta za nauku i kulturu pri vladi FNR Jugoslavije.U toj knjizi je proslost Bosne od VI do XII vijeka prosla gore negoli u udzbenicima Kraljevine Jugoslavije.Jer,taj period,koji se u toj Historiji obradjuje na 318 strana,Bosni je pripalo svega desetak redova,pa i to montirano na stetu historijske istine jedne stare juznoslovenske zemlje i drzave Bosne.

Proslost Bosne nije bolje tretirana ni u srpskim,ni u hrvatskim historijskim atlasima.Njihovi historiografi i kartografi su se,izgleda,presutno dogovorili o krojenju granica drzave Bosne u ranom srednjem vijeku.Jedni stavljaju granicu dodira hrvatske i srpske drzave u to doba na rijeci Vrbasu,drugi na rijeci Bosni,a treci na rijeci Drini - kako kome odgovara.U vrijeme postojanja Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca,odnosno Jugoslavije,izdato je vise falsificiranih historijskih atlasa.Tako je u Istorijskom atlasu za opstu i narodnu istoriju koji je priredio istoricar Stanoje Stanojevic (1874-1937) Bosna prikazana tako da je sve od 9. do 12. vijeka bila jedna od srpskih zemalja i kao takva uvijek u sastavu srpske drzave.U ovom njegovom atlasu Bosna je u periodu od XII do XX stoljeca prikazana na jednoj omanjoj kartici srazmjera 1:2.750 000.Ovaj Stanojevicev atlas (zvanicni udzbenik za studente) izdat je,istog sadrzaja,i u Beogradu (1940-Geca Kon A.D.).U Skolskom istorijskom atlasu koji je izdat u socijalistickoj Jugoslaviji,a priredili ga Relja Novakovic,Gavra Skrivanjic,Vladimir Stojanovic i Zeljko Skalamara,a po narudzbi Zavoda za udzbenike u Beogradu (ovaj atlas je bio najtirazniji i dozivio je niz izdanja) drzava Bosna se tretirala u svim izdanjima kao srpska zemlja,i to sve od IX do XX vijeka.Najvjerodostojniji Istorijski atlas za nacionalnu istoriju (od rimskog perioda do zavrsetka I svetskog rata-1918) uradio je Dragutin Prljevic,a objavilo preduzece ZNANJE iz Beograda.U njemu Bosna prvi put,koliko autor ove Historije Bosne zna,u ranom srednjem vijeku nije naznacena ni kao srpska ni kao hrvatska zemlja.Drzava Bosna je tek u ovom atlasu imala tretman onakav kakav je ta zemlja u proslosti i zasluzivala.

Do sada je,cini se,najpotpunije i najobjektivnije objasnjena rana srednjovjekovna proslost Bosne u Istorijskom atlasu koji je izradio dr Zvonimir Dugacki za poduzece "UCILA" iz Zagreba 1972 godine.On prikazuje proslost Bosne bez ikakvih opterecenja i kompromisa.Prvi put Bosna je ucrtana kao drzava u sklopu Balkana i evropskih drzava u raznim periodima svoga postojanja...."

Pregled historijskih vrela za Bosnu

Historija naroda Jugoslavije pocinje sa izlaganjem o Bosni sa Bosanskom feudalnom drzavom od 12 do 15 vijeka u drzavnom razvitku joj se ne priznaju razvojne faze koje su karakteristicn e za ostale feudalne drzave a pogotovo juznoslavenske.Misli se da su djelovi Bosne bili prvo uklopljeni u susjedne drzave pa se tek onda izdvojli u posebnu drzavu Nikola Radojcic razmatrajuci ljetopis popa dukljanina(lj.p.d) napisao kako mi je zao gledati gde nasi istoricari cesto pustaju Nemanjicku drzavu da iz nicega iznikne dok je ona sa svim svojim mocnim korenjem u drzavi opisanoj od Barskog rodoslovca.Gde je ikada tako mocna drzava izrasla iz nicega. Iz njegovog pisanja nigdje se ne vidi da bi i Kulinova i Tvrtkova takoder mocna drzava nalazila svoje mocno korjenje u drevnoj starini jer ako gdje onda se iz opisa Barskog rodoslovca neporecivo namece zakljucak o drzavnoj individualnosti Bosne u ranom srednjem vijeku Potpuno pasivnu ulogu Bosni dao je i znameniti historicar L Thalloczy on tvrdi da je u 7 stoljecu Bosna samo geografska oznaka za podrucje izmedu Drine i Vrbasa kojom je od kraja 8 stoljeca dominirao Bizant Pod uticajem Bizanta Bosna je stajala 2 stoljeca Bila je slabo nastanjena i zapravo res nullius Prema njemu Slavenska plemena naselila su dolinu rijeke Bosne na prijelazu 6 i 7 st. a u 12 st. Bosna se pojavljuje kao politicki individualitet koji igra veliku ulogu.U srpskoj istoriografiji preovladava misjenje da je Bosna tokom samih pocetaka svoje drzavnosti pripadala Srbiji iz koje se izdvojila u samostalnu oblast i potom prerasla u posebnu drzavu. Sto se teritorijalnog sirenja Bosne tice uvjek se mislilo da se je Bosna sirila na racun drugih drzava, ali ne postoje nigdje dokumenti prema kojima je doticni kraj bio u sklopu neke druge drzave, u Rimskom pravu postoji izreka "Non sufficit probare quod quis fuerit spoliatus, nisi probet se possidisse", treba dokazati da je doticni teritorij oduzet od susjednih politickih jedinica, tj da su ga nekada posjedovale.

Dokazujuci da Bosna nije bila politicki subjekt historiografija napominje da je ona stalno mijenjala granice, ali ta tvrdnja podrazumjeva da su to isto cinile i susjedne drzave, osim toga upravo je Bosna imala najpostojanije granice, jer su eponima Bosna istocno do gornje Drine, Usora i Donji kraji jos prije bana Borica sacinjavali jednu politicku i teritorijalnu cjelinu

De Administrando Imperio

Bizantijski car,Konstantin Porfirogenet krajnje jasno navodi u ovom svom djelu da je Bosna razlicita zemlja od Srbije,prvo nabraja naseljene gradove u Srbiji pa onda naseljene gradove u Bosni.Kratkotrajna vlast srpskih agresora nad Bosnom vrijedi koliko i nedugo poslije toga kratkotrajna vlast hrvatskog agresora nad Bosnom,a poslije toga i agresorske Bizantije.Kratkotrajne strane agresije na Bosnu i nista vise. Historiografija je naglasavala da je Bosna bila "zemljica" te da je stalno mijenjala granice. treba napomenuti da je Porfirogenet i u drugim slucajevima koristio izraz hora i horion za jednu te istu zemlju. Nakon sto je pobrojao 6 gradova nekrstene Srbije Porfirogenet dodaje da se u Bosni nalaze dva naseljena grada Katera i Desnik. Neki Srpski mitomani smatraju da je Bosna bila u sastavu Srbije, medutim to je tumacenje neodrzivo jer on ne kaze da bi se Katera nalazila u Bosni vec prema Bosni. Do ove zabune je doslo jer su se pojedini autori drzali krivog latinskog prijevoda umjesto grckog izvornika. Neki blesavi Hrvati ala Mandic tvrde da su oni naseljavali Bosnu, mada za takve tvrdnje ne postoje nikakvi dokazi,nigdje nisu pronaceni arheoloski ostatci proto-Hrvata(Azijata) u Bosni, ama bas nigdje. Nigdje ne postoje:

- dokazi o naseljenju Hrvatskog odnosno Srpskog plemena na bosanske planine centralne Bosne
- dokazi o hrvatskom ili srpskom imenu koje je bilo barem dominantno u starim spisima
- arheoloska nalazista maksuz Hrvata odnosno Srba takodjer
- i najvaznije - ne moze se objasniti proces odrodjavanja od hrvatskog odnosno srpskog imena u Bosnajcko. Kroz prizmu ondasnje svijesti.

Neki historicari su formirali i spekulativno misljenje da je titula Ban prodrla u Bosnu kroz nekakve njene "politicke veze" "u dodiru sa Hrvatskom',za sto nema apsolutno nikakvih relevantnih dokaza,jer nikada i nigdje nije zabiljezeno da je Bosna ikada bila u statusu nekakve "hrvatske banovine" ikada tokom Srednjeg Vijeka.Takodjer vrlo je bitno naglasiti i to da cijelim tokom postojanja samostalne srednjovjekovne hrvatske drzave nijedan hrvatski vladar ne nosi titulu Ban,nego nose titule Knez i Kralj.Upotreba Banske titule u Hrvatskoj za vrijeme njene srednjovjekovne samostalnosti je bitno drugacija nego u Srednjovjekovnoj Drzavi Bosni,jer se u Hrvatskoj koristi kao titula nizeg ranga od titule vladara zemlje i njena pojava je u Hrvatskoj vise anegdotalna,nego sto je tradicionalna,za razliku od Bosne gdje je ne samo tradicionalna,nego i najvisa vladarska titula! Historijska je nepobitna A cinjenica da titula Ban nikada nije bila hrvatska vladarska titula,nikada je nije nosio nijedan hrvatski vladar,i to tokom cijele srednjovjekovne nezavisnosti Hrvatske,a cinjenica da se titula Ban pojavljuje i u Bosni i u Hrvatskoj,naravno,apsolutno ne znaci da je ona hrvatskog porijekla,jer se mnoge titule sa istim nazivom pojavljuju u razlicitim zemljama na Balkanu.Npr. titula zupan se pojavljuje i u Bosni i u Hrvatskoj i u Srbiji,a jedino sto je zajednicko u svemu tome jeste da je titula zupan Avarskog porijekla,ili primjer mnostva drugih titula,kao sto su to Knez,Vojvoda itd,koji se pojavljuju takodjer u razlicitim zemljama.Ono sto je sustinski bitno jeste upravo njihova drugacija upotreba u svakoj pojedinoj zemlji.Da su Bosnjaci preuzeli titulu Ban iz Hrvatske onda bi je i koristili na isti nacin,ali nisu.Jer,onda bi najvisa titula Bosanskog vladara bila titula Knez,kao sto je to bilo u Hrvatskoj,ali upravo je suprotno,titula Knez u Bosni je titula nizeg ranga,a ne najvisa vladarska titula zemlje.

Iz antickog doba,Spomenik sa nalazista kod Zenice iz 4. stoljeca nove ere

U novijim radovima o ovoj tematici,kao sto je to nacni rad naslovljen "O PORIJEKLU VLADARSKE TITULE BAN U SREDNJOVJEKOVNOJ BOSNI" prezentovan na II internacionalnom kongresu balkanske turkologije odrzanom u Mostaru od 3.-6. septembra 2002.,navode se i primjeri postojanja rijeci i titule Ban i kod Ilira i Kelta,koji su zivjeli na teritoriji Bosne puno prije dolaska Avara.

"Anali" franackog hronicara Einharda

Poznati srpski iluzionista Ljub Jovanovic je,koristeci se Ajnhardovim analima i tekstu o Ljudevitu Posavskom i njegovom "bjezanju ka jugu medju Srbe" zakljucio na osnovu svojih pretpostavki da je Ljudevit mogao naci Srbe samo u Bosni (izmedju Vrbasa i Drine) i na prostoru rijeke Kolubare (sjeverozapadna Srbija).Medjutim,on je ipak ostao pri zakljucku da su se rijeci "na jug" morale odnositi na prostor Bosne.Taj njegov zakljucak i pretpostavku prihvatili su kasnije svi srpski historicari i koristili ga,uz podatke iz druga dva pomenuta izvora,isto tako nesigurna,kao vjerodostojne cinjenice??

Ali,poznati medievist sa Zagrebackog univerziteta dr. Nada Klaic,koja je 1989. godine publikovala djelo Srednjovjekovna Bosna (Zagreb,1989),naucno je opovrgla Jovanovicevu tezu o Ljudevitovom "bjekstvu medju Srbe u Bosnu".Prema njenom tumacenju,Ljudevit Posavski je zaista "pobjegao na jug" (iz svoje posavske Hrvatske) ali u SRB,mjesto koje se pod tim imenom zvalo jos od Rimljana i gdje su zivjeli Dalmatinski Hrvati.To mjesto se i danas nalazi na istoj lokaciji u gornjem toku rijeke Une,u Lici (zapadna Hrvatska).

Dakle,Ljudevit nije pobjegao nikakvim "Srbima" ,nego dalmatinskim Hrvatima,pogledati dakle knjigu dr.Nade Klaic "SREDNJOVJEKOVNA BOSNA - POLITICKI POLOZAJ BOSANSKIH VLADARA DO TVRTKOVE KRUNIDBE"(Zagreb,1989),i uzivati u sveopcem ismijavanju svih srpskih iluzija o Bosni.

Jovan Kinam o Bosni

http://i28.photobucket.com/albums/c236/rijaldo/IvanKinam.jpg

Skenirana stranica iz knjige povijest Bosne u 9 i 10 stoljecu od Muhameda Hadzijahica.

Ljetopis popa Dukljanina

Dukljaninove vijesti o povremenom vladanju agresorskih srpskih i hrvatskih vladara nad Bosnom vrijede koliko i vijesti o agresiji Njemacke na Rusiju,apsolutno nista.

O tome dr.Nada Klaic kaze:" No, ove nevjeste projekcije o srpstvu Bosne vrijede isto koliko Sisicevo dokazivanje o hrvatsvu Bosne. Medjutim nekriticki izvjestaj Konstantina Porfirogeneta o Sklavinijama moze posluziti kao podloga za zakljucke samo onom historicaru kome nije odvec stalo do historijske istine. On je uglavnom iste vrijednosti kao i Dukljaninove vijesti o vladanju hrvatskih ili srpskih vladara nad Bosnom. To su tek povremeni izleti susjednih vladara koji nisu niti su mogli izmijeniti stoljetni polozaj bosanskih zemalja jer su one bez Hrvata i Srba odavno isle svojim, od njih posve odijeljenim putem."

Srpski iluzionisti sanjaju dalje da se u bosanskim poveljama pojavljuje izraz Srbin u znacenju stanovnik Bosne (1232-1235, 1240, 1241, 1333, 1367, 1382, 1399, 1451) itd.

U bosanskim poveljama Srbi se zaista ponekad i spominju,ali samo kao strani narod Bosni,.U srednjovjekovnim poveljama se na brojnim mjestima pravi jasna razlika izmedju onog sto je bosansko i sto je srpsko.

Narod srednjovjekovne Bosne su bili Bosnjaci o cemu nam svjedoce mnogobrojne povelje bosanskih vladara,darovnice,glose na bogumilskim vjerskim knjigama i mnogi drugi izvori,u kojima se jasno i JEDINO istice starinski naziv za Bosnjake,sto je "Bosnjani",odnosno bosansko narodno ime za stanovnike Bosne,a ne srpsko.Kakvi Srbi,kakvi bakraci :)

Da navedemo nekoliko primjera:

-POVELJA DUBROVCANIMA BANA STJEPANA II KOTROMANICA IZ 1332 GODINE:

"15. avgust 1332.)

Ako Bosnjanin bude duzan i pobjegne - da mu nije vjere ni ruke od gospodina Bana.

Utvrdi zakon ko je prvi bio medju Bosnom i Dubrovnikom, da zna vsaki chlovjek, koji je zakon bil: Ako ima Dubrovcanin koju pravdu na Bosnjaninu - da ga pozove pred gospodina Bana ili pred njegova vladaoca - roka da mu ne bude odgovoriti."

-POVELJA BOSANSKOGA KNEZA VLADISLAVA STJEPANOVICA IZ 1353 GODINE:
"I da ne moze prijeti nitkore u nasem gospodstvje Vlatkova cloveka - ni sam Ban Tvrtko, ni njegov brat Knez Vlk, - bez volje Kneza Vlatka. Na to su mu vjeru dali i prisegli! A tojzi vjeri i prisesi svjedoci - Dobri Bosnjani "

-JELENA KOTROMANIC,1354 GODINE:

"V`ono vrijeme,kada pridje gospoja Bana mati s` Ugra i s` svojim sinom i s` Knezom s` Vlkom i kada bi stanak na Milah vse Zemlje Bosne i Dolnjih kraji i Zagorja i Hlmske zemlje,prisegla je gospoja Bana mati i njen sin gospodin Ban Tvrtko dumanadesete Dobri Bosnjane,Knezu Vlatku Vlkoslavicu,a sizi su prisegli..."

-POVELJA KRALJA TVRTKA IZ 1366 GODINE:

" I sto ga ne sudi Djed s dva Strojnika s njim. ..... I da ne suzanj nikadar dokle je korijen u Bosne Crkve Bozje. Da o tom ima crkva stati.

A tomu svjedoci Dobri Bosnjane : Vojevoda Vlkac, Zupan Crnul, Knez Bogad, Tepcic Belhan, Knez Branko Prinic."

-POVELJA DUBROVCANIMA IZ 1405 GODINE - KRALJ TVRTKO II:

"U ovu nepravedni rat, Uchinih s gospodinom Hercegom i po svijetu s vlasteli Bosanscimi i vishe togaj, da je vidomo vsakome: Tko godi je Bosnjanin ali Kraljstva Bosanskoga prije rata bil dlzhan komu godi Dubrovcaninu, volja na viri mu uzeto na gospockoj, a moze Dubrovcanin tozi istinom pokazati - da se ima Dubrovcaninu vratiti i platiti.

...Sto sudije odluce nitko ne moze potvoriti. A shto je uzel vojevoda Sandalj i knez Paval Radinovich, volja ini Bosnjanin, ljubo Kraljstva Bosanskoga, komu godi Dubrovcaninu dobitak, volja ine richi u siju rat, tomuj uzetju da je sudja knez Vukac Hranich i sh njim vlastelin drugi Bosanski, koga sh njim Kraljevstvu mi poshlje."

-PISMO KRALJA STJEPANA TOMASEVICA PAPI IZ 1461 GODINE

"Ja ne istem zlatnih brda, ali bih bio rad da moji neprijatelji kao i ljudi u mojoj zemlji uznaju kako mi tvoja pomoc nece uzmanjkati.

Jere, ako Bosnjani budu vidjeli da u ovoj rati nece biti sami i da ce im mnogi ini pomioci - hrabrije ce u rat iti i vojevati, a tagdi i Turachka vojska nece bez straha u moje vladanje naprasno ulisti.

Prilazi u moju zemlju su veoma teski, a tvrde na mnogim mjestima nedobitne, tere ne dopustaju da se prodre u moje Kraljevstvo."

-BOSANSKI KRALJEVSKI RODOSLOV IZ 1482 GODINE- PETAR OHMUÄ†EVIÄ†

"Petar,istije OhmuÄ‡eviÄ‡a,po starini Bosnjanin,a radi nepovoljnog razumirja i pogube Bosanske,priÅ¡aÅ¡Ä‡ah njegovijeh starijeh - sad je DubrovÄ�anin,koji za milost njegove stare gospode slozi i postavi ovo rodoslovlje,za slavu Bosansku i svakoga vridnoga Bosnjanina,dokole Bog dopusti i njegova sveta volja izvrsi."

Srpski iluzionisti dalje sanjaju da veÄ‡ina vladara iz dinastije Kotromanic titulira kraljevima Â«SrbljemÂ» na prvom mjestu kao jedine etnicke odrednice, Å to bi oznacavalo priznanje etnicke pripadnosti Kotromanica??

O bosnjackoj kraljevskoj porodici Kotromanic : Ime Kotromanic je ilirsko u osnovi,kao sto je Bosna rijec ilirskog porijekla,a samim time i ime za njen narod,Bosnjaci,je izvedenica ilirske rijeci.Dakle,Kotromanici su bosnjacka i naravno bosanska kraljevska porodica,koja je kao i svaka druga kraljevska porodica u Evropi imala krvne veze sa drugim kraljevskim i plemickim porodicama,pa tako i sa Nemanjicima.Jedna od Tvrtkovih baba je bila kcerka srpskog kralja Dragutina i madjarske princeze (katolkinje),i to je sva Tvrtkova krvna veza sa Srbima,.Jedan od najpoznatijih srpskih historicara,Sima Cirkovic,sam naglasava da u trenutku kada Tvrtko pretendira da uzme i srpsku kraljevsku krunu,pored bosanske,u nijednom srpskom rodoslovu nema nikakvog pomena Kotromanica,Cirkovic doslovno konstatuje sljedece::"...ni u jednom od srpskih rodoslova nema nikakvog spomena vladara iz kraljevske porodice Kotromanic"

Ime Kotroman,a time i Kotromanic,,je takodjer ilirsko,bosansko domicilno ime u svojoj osnovi,Pasic o tome doslovno kaze:Ime Kotroman je slozeno: Kotro-man. Prvi kompozit nastao je od ilirskog Catarum, iz cega je, u skladu sa glasovnim promjenama, nastalo Kotor. Metatezom -or > ro iz ilirskog Kotor nastalo je Kotro-. Za nastanak kompozita -man postoji vise razlicitih mogucnosti.

Grb Kotromanica je originalni bosanski kraljevski grb, a ako neko ima problema da shvati da je bosanski kraljevski grb drugaciji od srpskog,pogledati sljedecu sliku:

BOSANSKI KRALJEVSKI GRB

Kraljevski grbovi Srbije i Bosne su razliciti,nego su i kraljevske krune Bosne i Srbije,DVIJE RAZLICITE KRUNE,Bosanska kraljevska kruna je konacno priznata i od strane pape,kao razlicita kruna od srpske.Pametnom dosta.

Tvrtko je bio nosilac dvije kraljevske krune,pored bosanske proglasio se je nosiocem i srpske krune.Suocen sa problemima oko medjunarodnog priznanja bosanske krune kralj Tvrtko je morao da nadje nacina da opravda svoje krunisanje i ozakoni bosansku krunu,te se odlucuje da upotrijebi svoj rodoslov i uzme krunu susjedne Srbije (Raske),koja je bila bez kralja u to vrijeme,cime bi bio priznat na medjunarodnom planu,a kada bi nju uspio uzeti,onda bi automatski bio u stanju dobiti medjunarodno priznanje za bosansku krunu,sto mu je bio prvi i krajnji cilj,uz veliku ekonomsku dobit od ubiranja tzv."Mitrovdanskog prinosa",kojeg su Dubrovcani placali nosiocu srpske krune.

Da je Kralju Tvrtku titula "Kralj srbljem" bila samo od ceremonijalne "vaznosti" pokazuje i cinjenica da Kralj Tvrtko 1390 godine odbacuje tu titulu u potpunosti,te od tada njegova titula glasi :"Kralj Raske,Bosne,Dalmacije,Hrvatske i Primorja",sto jasno govori,ono sto je vrlo poznato,da su titule samo jedno politicko sredstvo,koje se mijenja po potrebi,i nista vise.Kasnije takodjer i drugi pripadnici Bosanske Kraljevske porodice Kotromanic ponovo uvrstavaju izraz "Kralj srbljem" u svoje titule,iz slicnih razloga kao i Tvrtko,omogucavajuci dugotrajnu vlast Bosne nad Srbijom,a svi iz bosanske kraljevske porodice Kotromanic,kada mu se eksplicitno obracaju,NAROD U BOSNI ZOVU ISKLJUCIVO BOSNJACKIM STARINSKIM IMENOM,STO JE BOSNJANI .

Titula koja je isla uz bosansku krunu je bila "kralj Bosne",a titula koja je isla tradicionalno uz srpsku krunu je bila "kralj Srbljem",ali samo u pocetku,jer tu titulu "kralj Srbljem" Tvrtko odbacio 1390 godine i na njeno mjesto stavio titulu "kralj Raske",i zasto je to uradio,vjerovatno zbog toga jer je Srblje tajnovito nestalo sa lica zemlje,pa je tako nestalo i iz Tvrtkove titule.
Vise o Tvrtkovim titulama na sljedecem linku:
http://www.zemljabosna.com/kotromanici.html

Srbi dalje kazu da,posto je stara Bosna podruÄ�je Ä‡irilske, a ne latiniÄ�ne pismenosti (osim u natpisima na latinskom i talijanskom), pa je prema tomu srpska, jer je Ä‡irilica " srpsko nacionalno pismo" LOOOOOOOOOOL. Sve povelje Kotromanica i kameni nadgrobni spomenici su "ispisani srpskom Ä‡irilicom" LOOOOOOOOOOOOOOOL ,sto je apsolutna nebuloza vjerovatno nastala negdje uz gusle,stado ovaca i flasu rakije :))

Medjutim te budale zanemaruju jednu vrlo vaznu cinjenicu,cirilica nije srpsko,nego bugarsko pismo koje se rasirilo i po mnogim drugim zemljama,pa su tako nastala i bosanska cirilica,koja je po svojoj originalnosti toliko odskakala od svih ostalih verzija cirilice,da ju je cak i jedan Vuk Karadzic nazivao bosanskim pismom,da bi lijepo ukazao na njenu bosansku originalnost,i uz to je taj isti Vuk Karadzic tvrdio da bosancica uopce nije cirilica,nego sasvim zasebno pismo,sto je i misljenje brojnih drugih naucnika.Treba napomenuti i to da su bosancicom ispisane skoro sve srednjovjekovne bosanske povelje kao i svi natpisi na steccima,dakle bosanskim pismom,a ne srpskim,kakvim srpskim,gluho bilo :)

Srbi dalje sanjaju da KotromaniÄ‡i oznacavaju svoj jezik Â«srpskimÂ» (1333), Å¡to po ideolozima pansrpstva znaÄ�i da je Â«srpskaÂ», jer je po njima Å¡tokavsko narjeÄ�je etniÄ�ki srpsko....po njima i po nikome vise.:)

Kotromanici apsolutno nikad i nigdje ne nazivaju svoj jezik srpskim.Prilikom prijepisa jedne povelje bosanskoga bana Stjepana II Kotromanica,koji je vrsio pisar iz Srbije,zaposlen u Dubrovniku,cirilicu naziva "srpskim pismom",dakle pisar iz Srbije,a ne bosanski ban.
Najocitiji primjeri razlike izmedju Bosnjaka i Srba,a i Hrvata jesu njihovi razliciti jezici i njihova razlicita narodna imena.

Bosanski jezik se kao razlicit jezik od srpskog i hrvatskog jezika spominje tokom srednjovjekovne Bosne,krajem 14 stoljeca u djelu "Skazanie iziavljeno o pismenah",koje je napisao bizantijski putopisac,konstantin Filozof.Prvi rjecnik bosanskog jezika napisao je Mehmed Uskufi 1631 godine,dakle skoro 300 godina prije Srba,dok su Bosnjaci imali svoj rjecnik Srbi jos nisu ni znali sta je to i za sta sluzi? ....nego su mirno nastavili cuvati svoje ovce i slicnu zivinu i uzivali u carima svoga tradicionalnog cobanskog zivota....,pa ce onda,jos i sljedece reci:

"U starijoj je proÅ¡losti osnivaÄ� Srpske pravoslavne Crkve, Sveti Sava, obiljeÅ¾avan kao posjednik sadaÅ¡nje Hercegovine (i njoj rubnih dijelova). Otud izreka o Bosni i Hercegovini Svetog Save djedovini" LOOOOOOOOOOL :)

Srpska pravoslavna crkva postoji u Bosni,a i Hercegovini koja je,naravno, oduvijek sastavni dio Bosne,TEK od 1920 godine.Na osnovu sporazuma izmedju Vlade Kraljevine SHS i Carigradske patrijarÅ¡ije od 18. marta 1920. godine "Sveti Arhijerejski Sinod Vaseljenske patrijarÅ¡ije donio je odluku od 19. marta 1920. godine, broj 2056., kojom daje blagoslov na prisajedinjenje "ujedinjenoj srpskoj pravoslavnoj crkvi" eparhija koje do tada nikada nisu bile u sastavu srpske pravoslavne crkve ukljucujuci i eparhiju u Bosni,koja je uvijek do tada bila u sastavu Carigradske patrijarsije,uz period za vrijeme Austrougarske kada je de facto pravoslavna crkva u Bosni bila samostalna! Vlada Kraljevine SHS isplatila je Carigradskoj patrijarÅ¡iji za taj pristanak milion i pet stotina hiljada zlatnih franaka. Tom odlukom Carigradska patrijarÅ¡ija oslobadja od svoje vlasti i prisajedinjuje pravoslavnoj srpskoj crkvi eparhije koje su do tada bile pod njenom upravom,dakle TEK 1920 godine srpska pravoslavna crkva se po prvi puta pojavljuje u Bosni !
I nikakve narodne veze nije bilo izmedju Bosnjaka pravoslavaca i Srba pravoslavaca....Bosnjaci pravoslavci (danasnji tzv."bosanski Srbi"),inace,poticu u ogromnoj vecini od stocarskih plemena pravoslavnih Vlaha,a ostatak od Bosnjaka bogumila i nikakve veze nemaju sa Srbima.

Par Srba je takodjer primjeceno i nadasve ismijano,kako su "ustvrdili" da se u srednjovjekovnoj Bosni pojavljuju imena koja su "specifiÄ�no srpska" (Vukasin, Radoje, VukÅ¡a, Mitar, Vukan, Milutin, MrÄ�a, BoÅ¾idar, DraÅ¾eta...??? LOOOOOOOOOOL

Sva navedena imena su,u stvari,slavenska imena po porijeklu i nosili su ih i Bosnjaci tokom srednjovjekovne Bosne,dakle ni po cemu nisu specificno srpska,nego su i bosnjacka,takodjer treba napomenuti da su Bosnjaci nosili brojna druga slavenska imena koja nasi zapadni susjedi Hrvati tragicnim slucajem takodjer smatraju specificno "hrvatskim". :)

To im sve nije bilo dosta,pa su onda pokusali da "dokazu" da je i Bosanska Crkva bila pravoslavna iako je pravoslavaca u srednjovjekovnoj Bosni bilo koliko i danas pripadnika sekte Hare Krishna,dakle prakticno NIMALO.
Bosanska Crkva,kako joj to i samo ime kaze,bila bosanska narodna vjerska organizacija i kao takva pripadala samo Bosni i Bosnjacima.Tokom cijelog srednjeg vijeka bila je trn u oku kako zapadnom tako i istocnom krscanstvu,koji su je proglasavali heretickom i podizali krstaske ratove protiv nje.Bosanska crkva je bila pravoslavna isto toliko koliko je katolicka ikad bila bogumilska.

Historijski je nepobitno utvrdjeno da su Bizantijski pisci,i istocna pravoslavna crkva koristili naziv "kudugeri" za bogumile. Tako,na upit sionskih monaha pravoslavne vjere,da li smiju primati darove i moliti se za Bosanskog Vojvodu Stjepana Vukcica Kosacu,gospodara Hercegovine,buduci da taj nije pravoslavni,carigradski patrijarh Genadije II Skolarios (1453-1459) im je odgovorio pismeno,"da su se mnogi kudugeri obratili na pravoslavlje i sam Herceg Stjepan da se obratio,ali da se ne smije javno kao takav pokazati radi svoje vlastele.Radi toga darove mogu primiti i za Hercega se privatno moliti,ali ne javno u crkvi".Bitno je uociti da ovdje,dakle,pravoslavni patrijarh,SREDINOM 15 VIJEKA, sve stanovnike Hercegovine naziva bogumilima....od kojih su neki prelazili i na pravoslavlje,ali je takvih uvijek bilo sasvim minoran broj.

Na podrucju,uze Bosne APSOLUTNO nikakvih tragova pravoslavne vjere nema sve do okupacije Bosne od strane Turaka koji omogucavaju useljavanje u Bosnu brojnim pravoslavcima,vecinom pripadnicima stocarskih plemena pravoslavnih Vlaha,koji su danas poznatiji kao tzv."bosanski Srbi" ili jednostavno "Vlasi".

Srpski pokusaji manipulisanja nekim Bosanskim poveljama

U sljedecih nekoliko primjera se moze vidjeti samo jedno: srpski pokusaji manipulisanja historijom Bosne,u cilju prisvajanja Bosne i to svim raspolozivim sredstvima,pa i prekrajanjem historije po vlastitoj volji:

PAPINO PISMO DUBROVCANIMA IZ 1187 GODINEPOVELJA BOSANSKOGA BANA NINOSLAVA DUBROVCANIMA (1232-1235)POVELJA STJEPANA II KOTROMANICA DUBROVCANIMA IZ 1333 GODINEBOSANSKA KRALJEVSKA PORODICA KOTROMANICPOVELJA DUBROVCANIMA KRALJA TVRTKA IZ 1378 GODINE

Neki skenovi iz knjiga na Engleskom jeziku, Fine,Malcolm,Shewill,Maier,Lampe,Clancy...

Balkan at the crossroads p.2 Click me

Bosnia and Herzegovina: a tradition betrayed by John V.A Fine and Robert J. Donia Click me

A Bosnian`s identity as a Bosnian goes back many centuries whereas the classification of any Christian Bosnian as a Serb or a Croats goes back barely a century.

P 14-15

A quote from Noel Malcolm`s book Bosnia: a short history p.10

As for the question of whether the inhabitants of Bosnia were really Croat or really Serb in 1180, it cannot be answered, for two reasons: first, because we lack evidence, and secondly, because the question lacks meaning. We can say that the majority of the Bosnian territory (in 1180) was probably occupied by Croats - or at least, by Slavs under Croat rule - in the seventh century; but that is a tribal label which has little or no meaning five centuries later. The Bosnians were generally closer to the Croats in their religious and political history; but to apply the modern notion of Croat identity (something constructed in recent centuries out of religion, history, and language) to anyone in this period would be an anachronism. All that one can sensibly say about the ethnic identity of the Bosnians is this: they were the Slavs who lived in Bosnia.

But tell that to the Asiatic barbarians.

Bosnia a cultural history written by a Croat historian Ivan Lovrenovic p 93 Bravo Ivan

Lovrenovic argues that the term ‘Bosnian Croat’ dates only from the 19th century, and thus belongs among the phenomena of the modern era in Bosnia, above all the destruction of the Ottoman Empire and the great changes that it wrought in the region. While agreeing with Bosnian historian Srecko Džaja’s thesis that Bosnia’s Catholics had for centuries felt a kinship to the Catholics of Western Europe, he believes that ‘Croatization’ is a modern phenomenon, inseparable from the 19th-century ideology of bringing all Croats into one state, from political events following Austria’s annexation of Bosnia, and from the concept of ‘Catholic Croatian national sentiment’ introduced by the church hierarchy. “Before the modern political use of “Croat” as the name of a nation near the end of the 19th century,’ Lovrenovic writes, ‘… Bosnian Catholics with great pride considered Bosnia alone as their country and homeland…’ Nearly 150 years of forgetting their Bosnian [pre-Catholic] roots produced the ‘self-ignorance’ of today’s Bosnian Croats…

H.P Liotta dismemberng a state Click me

Yugoslavia as history by John R. Lampe p 23 Click me

Viktor Meier-Yugoslavia a history of its demise 200-201 Hit me

The History of the Balkan Peninsula: From the Earliest Times to the Present (Eastern Europe Collection) by Ferdinand Schevill 202-203 Link

The history of Bosnia From the middle ages to the present day Link 1 Link 2

Tom Clancy: Bosnia a travel guide p19 click me baby one more time

Noel Malcolm: Bosnia-a short history p10-11 You know the drill

John V.A Fine: When ethnicity did not matter in the Balkans Link

Idea of Bosnia-centered Illyrian theory works of John Wilkes, Coon, S.Jalimam Bosniaks and illyrians

2008-07-30T13:37:00.000+02:00

Historija i politika teme-Balkan issues politics - General discussions - Idea of Bosnia-centered Illyrian theory works of John Wilkes, Coon, S.Jalimam

Bosna i Hercegovina slikom i rijecju kroz historiju od Turske do Austrijske okupacije

2008-07-24T10:49:00.001+02:00

Preuzeto sa Tuzlarije foruma.

Poslednja bosanska kraljica Katarina Kosaca Kotromanjic

Natpis na grobu u rimu poslednje bosanske kraljice Katarine Kosaca-Kotromanic, ciji grob danas mozete posjetiti u Rimu u crkvi Sv.Marije (Ara coeli).

Ara coeli

Katarina Kosača-Kotromanić je rođena u Blagaju 1425/26 kod Mostara

Brak sa Stjepanom Tomašom Kotromanićem

Katarina i kralj Stjepan Tomaš su se vjenčali 1446.
Na svečanosti je bio prisutan i njen otac vojvoda Stjepan Vukčić Kosača.
Herceg Stjepan, u to vrijeme najmoćniji bosanski velikaš, se borio za stabilnost Humske zemlje u sastavu Bosanskog Kraljevstva, bio je vjeran bosanskoj kruni i dinastiji bosanskih kraljeva Kotromanića. Međutim, u vrijeme represije kralja Tomaševića nad pripadnicima Crkve bosanske, pred kraj Bosanskog Kraljevstva, Herceg Stjepan je stao u zaštitu bosanskih heretika, što je dovelo do nesuglasica na relaciji s bosanskom krunom. Tomašević, željan dokazivanja i krune koju je zatražio od Pape, počeo je sprovoditi teror nad hereticima. Kasnije su odnosi između Kosače i Tomaševića izglađeni, što je zabilježeno u pismu Hercega Stjepana Mletačkoj Republici od 1. decembra 1461. godine. Stjepan Kosača je ranije dao svoju kćer za Stjepana Tomaša Kotromanića, koji je ranije bio oženjen krstjankom Vojačom. Princ Stjepan Tomaš Kotromanić je postao kralj Bosne i s kraljicom Katarinom je imao dvoje djece: Sigismunda i Katarinu. To su ustvari polubrat i polusestra Stjepana Tomaševića, koji je bio sin kralja Tomaša i krstjanke Vojače.
Stolovali su u Kraljevoj Sutjesci.

Osmanlijsko osvajanje i bijeg

Osmanske osvajačke sile su nadirale s istoka i kralj je okončao svoj život braneći Bosnu. Djeca Sigismund i Katarina su pali u tursko zarobljeništvo. Osmanlijsko osvajanje Bosne je zateklo kraljicu majku Katarinu u Kozogradu iznad Fojnice. Iako je grad bio opsjednut, uspjela je pobjeći i povukla se na Kupres. Tu je okupljala snage za odbranu Bosne. U to vrijeme je na Kupresu u mjestu Vrila (danas Otinovci) dala sagraditi crkvu Presvetog Trojstva. Kad se turskim osvajanjima nije moglo odoliti ni na Kupresu, kraljica se preko Konjica i Počitelja zajedno s kraljevskom pratnjom povukla do Stona a zatim do Dubrovnika. Legenda kaže da je kraljica i kraljičina pratnja izbjegla osmanlijsku potjeru tako što je sve konje naopako potkovala. U Dubrovniku je pohranila mač svog pokojnog muža bosanskog kraljevskog roda Kotromanića, Stjepana Tomaša Kotromanića. Taj mač je pohranila “pod zavjetom, da se on dadne njezinu sinu Šimunu, kad se oslobodi turskog ropstva”, kako bi se borio za oslobođenje svoje zemlje. I Dubrovnik je bio pod turskom prijetnjom. On je jakom diplomatskom aktivnošću i dobrim diplomatskim vezama sa zapadnim zemljama te velikom otkupninom uspio očuvati svoju nezavisnost i slobodu, a kraljica Katarina je morala otići iz Dubrovnika i došla je u Rim, gdje je sve do svoje smrti “radila na oslobađanju svoje zemlje i obrani svoje vjere”. Mlada kraljica Mara, druga bosanska kraljica u to vrijeme, žena Stjepana Tomaševića, pobjegla je preko Kupresa u Hrvatsku nadajući se utočištu, ali tamo ju je zarobio i orobio hrvatski ban Pavao Speračić, ljuti neprijatelj posljednjeg bosanskog kralja Tomaševića. Nako što se spasila tamnice, uspjela je pobjeći do Dubrovnika. U Dubrovniku je kraljici onemogućeno da vrati blago svoje porodice koje se tradicionalno čuvalo u dubrovačkom trezoru. Tako je potpuno razočarana u prijatelje po vjeri iz Hrvatske odlučila da ide u mletački Split, nakon čega odlazi svojoj majci u Ugarsku.

Oporuka

Katarininu djecu Sigismunda i Katarinu su Osmanlije odveli na dvor u Istanbul, gdje su primili islam. Sigismund je u Osmanlijskom carstvu napravio veliku karijeru i dobio je titulu sandžak-bega od Karasija. Prelaskom na islam uzeo je ime Ishak, ali je i nakon toga po ocu nazivan “Kral Ogli” (kraljević). Nikada se nije vratio staroj vjeri. Kraljica Katarina je u svojoj oporuci napisala, kako svoju zemlju Bosnu ostavlja svojoj djeci u nasljedstvo pod uvjetom, da se vrate vjeri svojih pradjedova, katoličkoj vjeri. Ukoliko se ne vrate na katoličku vjeru, tad je svoje zemlje ostavila u nasljedstvo Svetoj Stolici, Vatikanu, koji može njom upravljati po svojoj mudrosti.

Smrt

Kraljica Katarina Kosača-Kotromanić je umrla 25. oktobra 1478. godine u Rimu. Njeno tijelo je položeno na počasno mjesto u crkvi Ara-Coeli u Rimu, a njene plemenite ljudske i vjerske vrline su joj posebno priznate, kad je proglasena blaženom. Dan njene svetkovine je 25. oktobar. Tu svetkovinu slave katolici, posebno franjevci Bosne i Hercegovine.

Bosna i Hercegovina slikom i rijecju kroz stoljeca

Karta Slovenije,Hrvatske i Bosne sa dijelom Dalmacije

Amsterdam,1640,po Mercatovoj karti iz 1589.godine.

16.stoljece

Nakon pada srednjovijekovne bosanske drzave(smrti posljednjeg bosanskog kralja 1463.i pada Banja Luke 1521.godine)Bosna je postala turski vilajet,prilicno odsjecen od Zapadne Evrope. U toku 16.stoljeca ipak su neki zapadnjaci posjetili Bosnu i ostavili svoje biljeske o zemlji:Austrijanci Benedikt Kuripesic 1530. i Leonardo Nogarol 1531.godine, te Mlecanin KatarinoZeno 1550.godine.

Kamengrad(gradic u Bosni)drvorez,Benedikt Kuripesic, 1530.

Grad Kljuc,Benedikt Kuripesic, 1530.

U subotu 3.septembra krenusmo iz Golesa,pa iduci preko visokog brda,dodjosmo do carskog bunara,koji je tako nazvan zato sto je turski car otprilike prije 74 godine,kad je napao Bosnu i sa cijelom svojom svitom dosao do tog bunara,tu je zastao i dalje nije isao,vec je poslao svoje pase s vojskom protiv grada Kljuca.Oni pobijedise bosanskog kralja,koji se bio zatvorio u gradu Kljucu i uzese Kljuc i Kamengrad.

Benedikt Kuripesic, 1530.

Visegrad,Kuripesic 1530.

Austrijska delegacija,Joseph Freiherr von Lamberg i Nikola Jurisic,pred Gazi Husrevbegom ,Kurpesic 1530

Krupa

Hrvatska i Bosna oko 1590.godine
nepoznati autor,mozda Cornelius de Jode,Antwerpen
Povijesni muzej Hrvatske,Zagreb
Na lijevoj strani austrijski car Rudolf ( 1576-1608 ), na desnoj turski sultan Murat 3.(1574-1595)

Veliki vezir Mehmed-pasa Sokolovic (1505-1579),najpoznatiji Bosanac u tursko doba
(zbirka Baltazara Bogisica u Cavtatu)

Sarajevo,nepoznati autor 17.stoljece

Sarajevo,panoramski prikaz,F.N.Sparra de Banstrorf,1697.godine,ratni arhiv Bec

Bihac,Valvasor,1689.

Zatim dodjosmo do vode Bosne i predjosmo je.Tu nam dodje u susret vojvoda Murat sa otprilike 130 dobro naoruzanih i opremljenih konjanika,gospodu lijepo i predusretljivo doceka i doprati do malog seoceta,Kovaci zvanog.Tu prenocismo.Poslije otprilike sat i po vremena uputise se gospoda sa cijelom svitom Husrref-begu,bosanskom pasi.Oko 30 hrabrih Turaka jahalo je pred njima.Pasa se nalazio u selu Glavagodinu,nedaleko nad nasim selom.Kako smo dosli blizu logora gdje je pasa stanovao,sjahase gospoda i prodjose kroz dva duga reda Turaka,koji su bili najhrabriji od svih obuceni u lijepo,platno i svileno odijelo,sa turbaima i zlatom izvezenim sarucima.Kad su gospoda prosla kroz prvi red i primicala se salasu ili kolibi,sagradjenoj od lijepog zelenog lisca,kroz koju je tekao mali potocic,sretose ih dvojica najvisih pasinih dvoranina,pognute glave i sa rukama presamicenim na prsima; i nasa gospoda su se takodjer poklonila pred njima.Zatim su usli u kolibu gdje je pasa(krupan i snazan covjek) sjedio u svom sjaju.Po zemlji, travi i pod njegovim nogama bio je prostrut vrlo lijep cilim. Gospoda su usla k pasi,bila lijepo docekana sa svim pocastima i pozvana da sjednu.Razgovarali su s njime oko dva sata,pa se poslije povratise u konaciste.

Kuripesic,1530.

Tako smo se priblizili sarajevskom kraju i stigli do rijeke koja tece izmedju dva brezuljka a s obadvije strane se stere grad Sarajevo.Pun je vrtova i dobrih vocnjaka.Trgovacko je mjesto.Kuce su sagradjene od drveta,kamena i zemlje.Tu ima mnogo dzamija i karavan-saraja.Ima tvrdjavicu,koja je sagradjena navrh brda.Grad ima 10.000 kuca,a svakakuca ima svoj vrt i cardak.Vrtovi su lijepi,poput onih u Padovi.

Catriano Zeno,1550.

Na sjevernoj,sjeveroistocnoj i zapadnoj strani ovog visokog grada na terenu ispresjecanom brdima i dolinama,po pitomim brezuljcima,s desne i lijeve strane rijeke Miljacke,po vrtovima i bascama,nanizane su amfiteatralno u grupama,krasne i simpaticne kuce sa dimljacima prizemne i na sprat.Pokrivene su vecinom ceremitom,a neke sindrom.Svaka kuca ima zivu vodu.

Evlija Celebija,1660.

17.stoljece

U toku 17.stoljeca vodili su se ratovi izmedju Habsburskog i Otomanskog carstva.1683.godine Turci su opkolili Bec,ali bez uspjeha.Kad su Turci bili prisiljeni da se povuku prema jugu iz Ugarske i Slavonije,Bosna je postala pogranicno podrucje gdje su se vodile krvave borbe.Nekoliko stranih putnika namjernika je dalo svoj opis Bosne u ovom stoljecu:Englez Henry Blound 1637,hrvatski svecenik Pavle Rovinjanin 1640.godine dvojica Francuza Poullet i Quielet 1658.- i cuveni turski putopisac Evlija Celebija 1659.godine.

Veduta Bihaca nastala prilikom napada austrijske vojske 1697.godine,Rukopisna zbirka L.F.Marsiglija,Bologna

Austrijski pohod 1697.godine
1697.godine austrijska vojska je odlucila da napadne Bihac,vazno tursko pogranicno utvrdjenje.Tim povodom je nastao niz veduta bihacke tvrdjave za potrebe austrijske vojske.Austrijanci su dozivjeli poraz kad su apali Bihac u junu 1697.Princ Eugen Savojski,koji je komandovao austrijskom vojskom,malo kasnije se uspio probiti do Sarajeva,te je potpuno unistio grad.Iz ovog vremena postoji nekoliko veduta Sarajeva.

Pismo princa Eugena Savojskog gradu Sarajevu 21.oktobra.1697.godine
!… ovim dajemo na znanje vrhovnom poglavaru otomanskog grada Sarajeva,odlicnim gradjanima i svim stanovnicima da se nalazimo ovdje u provinciji Bosni i da smo u blizini pomenutog grada Sarajeva.Kako nismo dosli u ovu zemlju s namjerom da pravedno carskom oruzju zrtvujemo jos ljudske krvi,nego da one koji traze milost i hoce da se pokore rimskom caru s ljubavlju i dobrotom pripazimo,odlucili smo se,iz osobitih obzira prema sarajevu,da ovo pismo uputimo s napomenom da nam,ako zelite da se spasite zla,posaljete jednoga ili vise izaslanika.I to odmah,inace cemo bez oklijevanja nastaviti svoj mars,a onda necemo nista uvazavati jer nece biti vremena za nesto novo dogovaranje kada se sa svojom vojskom primaknemo blize. Ovu nasu opomenu shvatite dobronamjerno. Ali, ako se ona ne uvazi i ako ostanete uporni,uvjeravamo vas da ce nasa dobrota izvrnuti u strogost, pa cemo sve unistiti macem i vatrom. Necemo postediti ni dijete u majcinoj utrobi, jer je pripravljena teska artiljerija…”

18.stoljece

U 18.stoljecu su se pojavile prve knjige na latinskom i njemackom jeziku.
Austrijanci su nastavili svoje pohode prema Otomanskom carstvu prodiruci u Bosnu.
U ratu 1788-89.godine Austrijanci su se borili protiv Turaka u pogranicnom dijelu Bosne i pet mjeseci opsjedali Dubnicu,
ali su se ipak morali povuci.

Zarobljena Bosna ili vladavina i propast Stefana,posljednjeg bosanskog kralja,
Pavao Ritter Vitezovi,1712.godine

Maximilian Schimeck:Politicka historija Kraljevine Bosne i Rame,od 867.do 1741.godine,Bec 1787

Zbirka historijskih i geografskih opservacija o Kraljevini Bosni,
nekad pod madjarskom upravom,
povodom podizanja carske vojske na Bosnu godine 1737.
Austrijska knjiga na latinskom jeziku,1737.

Pregled starina Bosanske provincije
Filip Lastric,1776.

Grb Bosne,Cristofor Zafranovic,Stemantografija,Bec 1741

Zaista koliko je planina i dolina
u Bosni toliko se gotovo moze naci rudnih nalazista,istina,neiskoriscenih,
zbog tajne drzavne politike.
Usudio bih se reci da u kraljevini Bosni
ima i minerala svake vrste i tesko bih vjerovao
da postoji neka kovina koje ne bi bilo u utrobi bosanskog tla.
Ipak u velikim kolicinama se vadi zeljezo,izradjuje celik i izvozi u strane zemlje.
Isto tako,ovdje ima, u manjoj mjeri, i arsenovog sulfida o zive.
Napokon, u Gornjim i Donjim Solima i na drugim mjestima nalaze se bunari koji daju obilnu slanu vodu, sto se sjaji zelenozuckastom bojom.
Kad je prokuhaju na vjestacki nacin,
daje tako bijelu sol, da je nikad ne bi razlikovao
od bijelog secera da je ne okusis,
takve soli ima na mnogo mjesta.
Mnogi su povjerovali da ima mjesta gdje bi se mogli otvoriti rudnici kamene soli,
a isto tako i sumpora i razlicitih kovina,
ali politika,kako je vec receno,onih koji vladaju,nalaze da se o tom potpuno suti.
Ukratko receno: Bosna posjeduje sve potrebno za prijatan ljudski zivot,a obiluje onim cime se moze napuniti vladarska blagajna.
Filip Lastric,1765.

Bosanac Filip Lastric (1700-83)
bio je teolog i historicar.
Izdao je mnogo popularnih teoloskih djela.
Kao provincijal bosanskih franjevaca branio je
historijsko pravo provincije Bosne Srebrene.
Napisao je knjigu: Pregled starina Bosanske provincije,
izdatu u Veneciji 1762.
Drugo izdanje 1776. u Ankoni,prvu stampanu knjigu o Bosni koju je napisao jedan bosanski autor.

Napoleonovo doba

U Napoleonovo doba,1806-1813.
Francuzi su drzali Dalmaciju,koja granici sa Bosnom.Ima mnogo izvjestaja
o bosanskim prilikama,a diplomata
Chaumette Des Fosses je napisao knjigu o Bosni.

Bosanac koji se u cijeloj Turskoj smatra
covjekom dobrog karaktera,
u svojoj je zemlji okrutan,bilo
usljed opore klime,bilo,prije,zbog nepovjerenja koje kod njega izaziva
opasan polozaj izmedju tri velika carstva
u kome se nalazi.
Chaumette Des Fosses 1807. i 1808.godine

Bosanski begovi
F.Kanitz,Ilustrirte Zeitung 15.01.1876.
( nacrtano 1858 )

Felix Philipp Kanitz
Madjarski crtac,etnolog i arheolog
(Budimpesta 1829.Bec 1904)
Studirao je u Becu, a vec od 1847.
godine radio za Ilustrirte Zeitung u
Leipzigu.Putovao je 1857. iz Dubrovnika u Trebinje.
Objavio je zanimljiv napis i odlicne crteze sa puta u listu Ilustrirte Zeitung. Kasnije
su njegovi crtezi reproducirani u nekoliko
knjiga o Bosni i Hercegovini.
Mnogo je putovao po balkanu i objavio je
ilustrirane knjige o Bugarskoj i Srbiji.

Na putu iz Dubrovnika za Trebinje

Zvuci ironicno govoreci o putu,t.j. o raskrcenoj cesti za kola ili cak jahace ili pjesake,
kad svakom putniku preostaje
da sam potrazi najpogodniju stazu izmedju hrdina,
gdje nam cesto zivot zavisi o posrtaju naseg konja.
U mirnijim bi okolnostima mozda promjena krajolika,raznovrsnost stijena,
izucavanja
biljnog zivota mogla dati istrazivacu ili umjetniku naknadu za putne napore,
ali u ovim krajevima,gdje jos uvijek zive uspomene na masakr u Grahovu,
gdje se u svakom trenutku mogu pojaviti crnogorske ili slicne na plijen pohlepne horde,ruka odmah
potegne za pistolj,te dusa nije dovoljno mirna za bilo kakve studije.

F.P.Kanitz,Ilustrirte Zeitung 1858.

Slaveni u Eropskoj Turskoj
su veoma daroviti za ucenje stranih jezika
a pokazuju slicnu sposobnost za pravljenje mehanickih sprava.Osmanlije, s druge strane
,izgleda da su liseni dara za ucenje jezika i rijetko govore ijedan drugi jezik osim svog vlastitog.Ljubav i postovanje koje
djeca ukazuju roditeljima, i uopste starijima,sto je tako lijepa osobina slavenskih plemena,preovladava i u Bosni.
Njihova trezvenost je takodjer izvanredna kad se uporedi s navikama zapadnih naroda
,oni se ne uzbudjuju tako lako kad su pod uticajem pica.Samoubistvo je gotovo
nepoznato u ovim zemljama,kako medju muhamedincima tako i medju kriscanima,buduci da su i jedni i drugi fatalisti i trpeljivo
se pokoravaju bozjim odredbama.
Mucka,ubistva,trovanja i slicno potpuno su
nepoznati.Postoji osveta za nanesene uvrede,krvna osveta,ali ne u istoj mjeri kao
kod Grka ili Albanaca.

E.Spencer:Putovanje po Evropskoj Turskoj 1850

Bosanski trgovac
Th.Valeron,Le Tour du Monde,1870

Bosanska plesacica
Th.Valeron,Le Tour du Monde,1870

Th.Valeron,Le Tour du Monde,1870

Most na Neretvi u Mostaru
J.J.Kirchner.Iz knjige Schweiger-Lerchenfelda:Bosna,zemlja i stanovnistvo 1878

Mostarski most

I ovaj most sagradio stari neimar
Sinan,sin Abdulmennan-agin,a po
Sulejman-hanovoj naredbi.On izgleda kao luk
duge koji se uzdize do Kumove Slame i
pruza s jedne litice na drugu.Ispod sredine
mosta tece rijeka.Kako se sa obje strane
toga mosta nalaze tvrdjave,to nije moguce
preci s jedne na drugu stranu grada drugim putem osim preko tog mosta.Eto neka se zna
da sam ja,bijedni i jadni rab bozji,Evlija,dosada presao i vidio sesnaest carevina,ali tako visokog mosta nisam vidio.
On je prebacen s jedne na drugu stijenu,koje se dizu do neba.Zaista je neimar ulozio
svu svoju snagu i jasno pokazao svoju veliku
sposobnost.Kad se ovaj most pogleda iz daljine izgleda okrugao,kao luk iz kojga je istom izletjela strijela pa tako stao.
Neimarski ukus,preciznost,elegancijukoja je unosena u ovu divnu kamenu tvorevinu,to nije
pokazao nijedan stari neimar.

Evlija Celebija,1660

Mostar

Ovaj grad ima pedeset i tri mahale sa tri hiljade i cetrdeset tvrdo zidanih,kamenim plocama i ceramidom pokrivenih kuca.Kako se
vecina tih kuca nalazi na onim liticama
sto su na istocnoj strani rijeke,to njihovi doksati,dvorane,mnogobrojne sobe,predvorja i balkoni gledaju u rijeku.Na suprotnoj,zapadnoj strani rijeke su sve sami ruzicnjaci,a svako moze pred svojom kucom na
rijeci loviti ribu i kupati se.
Duzina nastanjenog,izgradjenog dijela grada
na onoj strani gdje je carsija i trg jeste punih pethiljada koraka.Na jugoistocnoj strani prostire se polje dva sata hoda,sve do grada Blagaja.Ono je ispresjecano
vinogradima i bascama.U julu nastane
u gradu velika zega,jer suncane zrake udaraju u one stijene za ledjima grada,
pa se njihov refleks odrazava na grad.
Na istocnoj strani nalaze se vinogradi.Kako grad lezi na potijesnom mjestu,ona je duga
i uzana,ali je zaista privlacna.

Evlija Celebija,1660
u one stijene

U Bosni se obicaji muslimana
donekle razlikuju od obicaja ostalih
muslimana u svijetu,U Donjoj Tuzli sam
na primjer vidio mladu zenu kako hoda bez
feredze,a obicna je izreka medju Turcima:
“Odi u Bosnu da se zaljubis u svoju vjerenicu”
James Skene,1853

Svaki musliman ima brkove
koje cesto boji u crno u skladu sa
preporukama Kur,ana.
Zaliske i glavu brije,ostavljajuci cuperak
na vrhu glave,da bi ga njegov andjeo cuvar
na sudnji dan imao za sta izvuci iz grobba.
Bradu nose samo hadzije,oni koji se odlikuju
izuzetnom mudroscu.

E.Spencer:Putovanje po Evropskoj Turskoj 1850

Katolicki par
Th.Mayerhofer.Iz knjige J.Asbotha,1887

Beg iz Zagorja
Th.Mayerhofer.Iz knjige J.Asbotha,1887

Seljaci na tuzlanskoj pijaci
W.Leo Arnddt.Iz knjige H Rennera,1896

Zena iz Srebrenice
Hugo Charlemont,
Die osterr-ung.Monarchiein Wort und Bild,1901

1875

Rat u Hercegovini,Turski vojnici dovode zarobljenike
Charles Yriarte,The Illustrated London News 18.9.1875

Ustanak 1875.godine
U augustu 1875.godine izbio je ustanak u istocnoj
Hercegovini,koji se ubrzo prosirio po Bosni.
Odjednom je situacija u Bosni i Hercegovini bila od
evropskog znacaja.
Svi su evropski listovi i casopisi opsirno izvjestavali
o borbama krscanskog stanovnistva protiv Turske Carevine.

Izbijanje ustanka 1875.godine - po izvjestajima lista The Illustrated London News

31.jula: Prema izvjestaju iz Dubrovnika
donekle ozbiljne borbe su izbile u Hercegovini.

7.augusta: Izvjestaji iz Hercegovine javljaju
da su turske trupe bile uspjesne u nizu okrsaja,
te da je mostarski biskup nagovarao ustanike da poloze
oruzje. Knez Milan,boraveci u Becu,
imao je audenciju kod cara Franje Josipa,a povodom
tog susreta receno je da austrijska vlada ima namjeru
sacuvati strogu neutralnost u hercegovackoj stvari,
a preporucila je Srbiji da to isto ucini.

11..augusta: Kako nedavne operacije turskih snaga nisu uspjele suzbiti pobunu u Hercegovini,
poduzete su energicne mjere,te je guverneru Bosne
nalozeno da odmah posalje sve raspolozive trupe protiv
pobunjenika.
Pojacanja su takodje poslata iz Carigrada.
Turska vlada se posebno zahvaljuje austrijskoj vladi
na njenom lojalnom i prijateljskom stavu.

21.augusta: Najnoviji telegrami i pisma o ratu u Hercegovini pokazuju da obim pobune raste,hriscansko stanovnistvo u okolnim pokrajinama ispoljava spremnost
pomagati pobunjenike u novcu i oruzju. Istovremeno se javlja da je izbila pobuna u Bosni,te da su pobunjenici
zauzeli jedno utvrdjenje i jedan grad.
Grad Banja Luka,utvrdjeno mjesto sa oko deset hiljada stanovnika,pridruzio se pokretu.Gradovi Dubica,Berbir i
Kostajnica su navodno u plamenu,a mnogi turski plemici
su,kako se javlja,poklani.

Turske trupe zauzimaju karavan-saraj na granici prema Dalmaciji
Ronald Campbell,The Illustrated London News 18.9.1875

28.augusta: Informacije koje dolaze
u britansku ambasadu u Carigradu kazu da
turske trupe,koje jos uvijek stizu u Hercegovinu,tjeraju pobunjenike pred sobom,
a da ovi,povlaceci se,cine strasna zvjerstva.
Ovu vijest potvrdjuju drugi obavjestajni izvori.Pobunjenici su spalili Dubicu,a stanovnici bjeze u Stolac.
Otomanska vlada je odlucila poslati
Server-pasu kao carskog opunomocenika ka
pobunjenicima u Hercegovini,a javljajuci o
ovom koraku zahvaljuje se svim ambasadorima
velikih sila za njihov prijateljski stav.
Diplomatski uticaj triju careva i drugih evropskih sila iskoristit ce se da se
pobunjenici odvrate od daljeg otpora.
Porta je spremna da prihvati izvjesno
posrednistvo,koje bi ih spasilo,u slucaju da
se pokore,od ekstremnog bijesa,sto bi dalje
moglo dovesti do stalnih administrativnih
reformi.

4.septembar: Konfuzni telegrami iz
Hercegovine,ili bolje receno o Hercegovini,jos imaju dvojni karakter.
Oniod strane pobunjenika govore o paljenju
ili zauzimanju turskih sela i o dobrovoljnim
pomocnim trupama koje stizu iz Srbije.
Oni sa turske strane govore o pokretu trupa
i o postepenoj koncentraciji turskih trupa
u blizini pobunjenika.Medjutim,objava da su
sultanove trupe iz Mostara zauzele manastir
Duzi,prvi je izvjestaj o sustinskom turskom
uspjehu otkad je pobuna izbila.

8.septembra: Nasi izvjestaji o razvoju borbi su zbunjujuci i proturjecni.
Potvrdjeno je,medjutim da su pobunjenici
uspjeli suprotstaviti se Turcima kod Dabra,Bilece i Niksica.Nema sumnje da su
Turci u svakom od ovih okrsaja bili odbijeni
sa znatnim gubicima.
Receno je da je Nedjib-pasa povucen uslijed
ovih poraza.Ukupan broj turskih pojacanja
poslatih u Hercegovinu od pocetka ustanka
dostize 9.000,a racuna se da ukupan broj onih
koji su poslati u Bosnu iznosi oko 7.000
Ocekuju se svjeza pojacanja,jer je 18.000 vojnika,koliko ih ima u Hercegovini,jedva
dovoljno za gerilski rat koji prijeti.

Hercegovacke izbjeglice na austrijskom tlu
V.Katzler,Illustrirte Zeitung 2.10.1875.

Turska straza na bosanskoj granici kod Kostajnice,Uber Land und Meer,1875

Hercegovacke izbjeglice izmedju i Goslica
Melo Prior,The Illustrated London News,19.8.1876

Priblizavali smo se bosanskoj
granici preko sela Strmnice,gdje se zbilo
cak 6.000 izbjeglica…
Ovakvu bijedu kao sto je bila ova nisam nikad
vidio u svom zivotu i nikada nisam mogao ni zamisliti da nesto ovakvo postoji.
Bili su doista u zalosnom stanju.Izbjegice su se
nadale da smo svima donijeli hranu.Oko nas
se skupila sasusena i iscrpljena lica,mrsavi
i koscati kosturi izbrazdani bolescu i povijeni gladju.
su nas tako da je izgledalo kao da plesu
kobni ples smrti.Mea se nalazio djecak od
dvanaest godina,blijed i njezan kao cvijetak
visibabe koji smo poneki spazili na putu.
Jasdjelo da nece dugo ostati u zivotu-a i bolje mu je da se ne pati.Uz njega,kao radi
kao zastite,priljepilo se drugo dijete.
Nekoliko povezanih dronjaka produzivale su
s polja duge pletenice zenske kose.
To je bila citava njegova odjeca.
Nesto engleske pomoci vec je stiglo u Strmnicu,ali za mnoge i suvise kasno.
Tokom nekoliko posljednjih mjeseci,samo u ovom selu pomrlo je preko sest stotina osoba.

Ar Evans,Ilirska pisma,9.2.1877

Hercegovacke izbjeglice u Dubrovniku
The Illustrated London News 29.1.1876
Hadzi Lojo poziva na ustanak
Felix,Uber Land und Meer,1878

Hadzi Lojo

Hadzi Lojo se prvi proglasio spasiteljem
domovine,s obzirom na opasnost koja je
prijetila njegovoj zemlji.
Hadzi Lojo je slavenskog porijekla.
Ovaj vodja Bos pripada staroj begovskoj
samiliji i prilicno je bogat.
1873.godine je bio clan uglednog vijeca u
Sarajevu.
Prije mjesec i po dana me je vodio
kroz glavni grad Bosne.Tada je Hadzi Lojo
agitatorski rad poceo da privlaci paznju
vlasti.
Kako je zakljuceno da gnjevni svetac
propovjeda samo protiv vanjskog neprijatelja
-iako je bilo dosta napada na zemaljsku vladu
-pustili su ga na miru.Ako se pitamo
sta je doprinjelo ucvrscivanju ugleda ovog
svetog covjeka,onda je to,pored vrlo
upadljive pojave sa mocnim,gromkim glasom,
bijesni,fanaticni i zaneseni izgled koji
stvara utisak ludaka,to jest po muslimanskom
vjerovanju covjeka koji se ne sazaljeva,vec
uvazava.
Utisak koji je ostavio na mene prvi susret
s ovim modernim svecem bio je,osim donekle
smijesnog izgleda,da postoji izvjestan plan
iza toga, i da ovaj dervis,koji hoda bos i
ljeti i zimi,ima ne bas bezazlane veze sa
uticajnim licnostima u glavnom gradu carstva.
Nasa slika prikazuje Hadzi Loju,mocnog
Bosanca,ispred sarajevske kapije,kako
propovjeda jedinu valjanost ucenja Kur,ana.

Uber Land und Meer,1878.

Austrijska armija,Gustave Janet,Le Monde Illustre 1878

Austrijske trupe prelaze Bosnu kod Maglaja
Ronald Campbell.The Illustrated London News
19.10.1878

Grad i tvrdjava Doboj
J.J.Kirchner,Uber Land und Meer,1878

Od svih drzava bivse jugoslavije Bosna vjerovatno ima najljepse motive na starim razglednicama.
Velik dio bosanskih razglednica je stampan u Austriji a Bosna je i bila dio Austro- Ugarske monarhije pa je tekst na razglednicama uglavnom na njemackom ili dvojezican.
Posto se na ovim razglednicam cesto spominje rijec Türke i Turcin bitno je napomenuti da se taj izraz za vrijeme AU monarhije koristio za stanovnike Bosne muslimanske vjere a ne na Turke kao sto neki ljudi misle.
Vecina ovih razglednica je putovala u periodu od 1898 do 1918 godine.

Scena sa trznice ca. 1900

Popravak i prodaja cipela

Carsija

Bosanski Kantar (vrsio je usluge vaganja robe, naravno uz naknadu)

Prodavac dasaka

Carsija

Popravka cipela

Bosanski ducan voca

Prodaja tkanine

Prodaja zitarica

Ducan u Bosni

Grupa ljudi u carsiji

Pozdrav iz Bosne

Carsija

Ulicni prizor

Na sajmu

Bosanski franjevac medju vjernicima
Th.Mayerhofer,iz knjige J.Asbotha,Bosznia es a Herczegovina,1887

Theodor Mayerhofer
Austrijski umjetnik (Bec 1855-? )
Zivio je u Becu.Bio je poznat kao slikar i ilustrator.
Boravio je u Bosni 80-ih godina.

Pod turskom vladavinom Sveta Stolica
je povjerila Bosnu i Hercegovinu,
kao i Svetu Zemlju,
Maloj braci franjevackog reda.
Bosanska Mala braca su stalno
povecivali red prilivom iz lokalnog stanovnistva,
a time obezbjedili odredjeno nacionalno obiljezje,
sto se vremenom ispoljavalo i njihovim
vanjskim izgledom.
Za razliku od katolickih svecenika aktivnih
na Istoku, ovi nisu nosili bradu,
vec su samo pustali brkovem i u drugim detaljima
su se drzali starih tradicija,
nastojeci primiti svoju teolosku kulturu
uglavnom iz Madjarske.
Medju svojim istovjernicima stekli su puno postovanje
i povjerenje, a istovremeno su pokusali
obezbjediti izvjesni autoritet i naklonost i medju
vladajucim muslimanskim slojem.

Asboth,1887.

Poput svih gorstaka,Bosanci
su veoma prvrzeni svojoj zemlji i
nasiroko i s velikim zadovoljstvom
pricaju o odlicnom kvalitetu i obilju
proizvoda - zita, meda, ovaca i stoke,
za koje tvrde da im nema premca.
A nisu ni neosjetljivi na ljepotu
raskosnih dolina, gustih suma
i visokih planina.
Uopste uzevsi, seljak u Bosni
je inteligentniji od seljaka u Zapadnoj
i Srednoj Evropi.
Ovo proizilazi iz prirode njegovih
drustvenih institucija, koje ga obavezuju
da razmatra i sam odlucuje o stvarima
i da ucestvuje u raspravi o pitanjima
zajednice ciji je clan.
S druge strane, u vecini zemalja Evrope
vlada sama odlucuje i djela,
pustajuci da um naroda tone u
ucmalost.

Spencer,1850.

Spanski Jevreji u sarajevskoj carsiji
M.Liebenwein, Nada 8, 1902

Stecak sa bosancicom
Ciro Truheljka, 1891.

Bosanski kraljevski grb u Jajcu
Ciro Truheljka, 1891.

Sarajevo Begova Dzamija.

Rat u Bosni 92-95 historija istorija povijest Bosanska armija i otpor Srpskom agresoru Rasim Delic

2008-07-08T14:22:00.000+02:00

Historija i politika teme-Balkan issues politics - Balkanska historija/istorija/povijest - Rat u Bosni 92-95 historija istorija povijest Bosanska armija i otpor agresoru Rasim Delic

Bosna-najstarija juznoslovenska ranofeudalna drzava

2008-06-18T18:20:00.000+02:00

Sklavinija

Bosna je, kako je to u novijoj historijskoj literaturi nedvojbeno dokazano, najstarija južnoslovenska ranofeudalna država. Začetak stvaranja državne jezgre iz koje će izrasti moćna bosanska država otpočeo je tokom 6. stoljeća u vrijeme prvih nadiranja Slavena i Avara i njihovim dodirom sa starosjedilačkim stanovništvom Ilirima, koji su se već prije na području Bosne izmiješali sa Gotima i Keltima.

Kroz čitav period od 6. do 10. stoljeća, područje Bosne je bilo izloženo doseljavanjima starih Slavena što je imalo i srazmjeran uticaj na dugotrajan proces formiranja Bošnjaka kao naroda i Bosne kao države. U mnogim raspoloživim historijskim izvorima u periodu između 6. i 10 stoljeća područje Bosne se vrlo često naziva "Slavensko kraljevstvo" ili "Sklavinija" ("slavenska zemlja").Ti se uopćeni nazivi za Bosnu pojavljuju i mnogo kasnije usporedo sa nazivom Bosna. Sklavinijama se uopćeno nazivaju i druge južnoslavenske zemlje, i to je dakle, tek jedan uopćeni naziv, ali ono što je bitno jeste da se upravo na području Bosne formira prva Sklavinija, prva "Slavenska zemlja". Franjo Barišić, razmatrajući hronologiju prvih avarsko-slavenskih naseljavanja, pozivajući se na Prokopijeve podatke naseljavanja Balkana, je zaključio da su se prva plemena starih Slavena doselila na područje današnje Bosne još sredinom 6. stoljeća, što potvrđuju i neki arheološki nalazi, kao npr. nalazi u Mušićima kod Višegrada, kao i nalazi na lokaciji Dvorovi kod Bijeljine. Prema Prokopijevim podacima se da zaključiti da su se tada Stari Slaveni naselili na širem prostoru današnje Bosne, uključujući i jezgru iz koje je izrasla bosanska država, odnosno sarajevsko-visočku dolinu.

U isto to vrijeme, polovinom 6.stoljeća, tačnije 567., 597 i 605-615. godine dolazi i do prodora Avara na područje Bosne, i iako su arheološke potvrde avarske prisutnosti na području Bosne dosta oskudne, toponomastičke su mnogo obilnije. Prema nekim historičarima područje Bosne je od tada, te u 7. i 8. stoljeću u sastavu Avarskog Kaganata. Historijski je nepobitno utvrđeno da ratnička plemena Avari nisu bili brojni, ali su bili vještiji ratnici od Slavena i starosjedilačkog stanovništva i jedino što ih je zanimalo je bilo nametnuti svoju vlast, odnosno ubirati porez, što je vrlo bitno pri razmatranju činjenica koje se tiču opstanka starosjedilačkog stanovništva Ilira, koji nisu bili odstranjeni sa područja Bosne, nego su se vremenom stopili sa došljacima, o čemu prvenstveno svjedoči činjenica da su podlogu prvim teritorijalnim organizovanjima, iz kojih će izrasti bosanska država, davale "župe", koje su obuhvatale jednu ili više porodica i ujedno činile i vojnu jedinicu. I, iako sami naziv Župa potječe od avarske titule "župan", njihov nastanak je nedvojbeno imao svoj korijen upravo u teritorijalnoj organizaciji bosanskog starosjedilačkog stanovništva Ilira. Mnogi ilirski gradovi i tvrđave širom Bosne nastavljaju postojati i funkcionisati i poslije prvog avarsko-slavenskog prodora na područje današnje Bosne. Arheološki dokazi tome sasvim jasno svjedoče. Kontinuitet kulta i izgradnje grobalja i dalje postoji. Došljaci preuzimaju od bosanskih starosjedilaca Ilira i tehniku obrade metala, čemu su dokazi i više nego jasni: brojne metalne alatke i kućni predmeti izrađeni na isti način kao i kod Ilira. Također i pri izradi kuća koje su pravili došljaci mogu se zapaziti jaki uticaji starosjedilaškog stanovništva, smatra se da je i samo ime Bosna ilirskog porijekla. Brojna su i bosanska srednjovjekovna imena ilirskog i keltskog porijekla što su se očuvala u Bosni i u doba razvijenog feudalizma, npr.ime jedne od najvažnijih bosanskih vladarskih porodica Kotromanić, kao i brojni toponimi širom Bosne. Svi ovi starosjedilački politički, kulturološki i tehnološki uticaji nepobitno ukazuju na blizak i prijateljski kontakt koji je uspostavljen između starosjedilačkog i doseljeničkog stanovništva širom Bosne.

Župe su se postepeno jače povezivale i stvarale političku jedinicu (zemlju) koja se u historijskim izvorima vrlo često uopćeno nazivala "Sklavinija". U samom početku se na prostoru Bosne formira ne jedna nego više "Sklavinija" i to na području sarajevsko-visočke doline (prvobitna Bosna), te na području koje su zauzimali Usora i Donji Kraji. Najranije se formirala "Sklavinija" koja se djelimično podudara sa područjem ilirskog plemena Desidijata (prvobitna Bosna), kojoj se kasnije pridružuju i "Sklavinije" (zemlje) nastale na području koje su zauzimali Usora i Donji Kraji.

Anto Babić o uspostavljanju bosanske države kaže da je tok uspostave srednjovjekovne bosanske države započeo sa raspadanjem rodovske organizacije i društvenom diferencijacijom već u prvim stoljećima poslije doseljenja Slavena. (Anto Babić, O pitanju, 57-79). Jedan od najcjenjenijih historičara po pitanju historije svih južnoslavenskih zemalja, Nada Klaić, o tom istom pitanju kaže sljedeće: "Nema razloga miješati bilo hrvatsku bilo srpsku jezgru u proces nastajanja bosanske države samo zato što je povremeno dolazilo do osvajanja Bosne s jedne ili druge strane... Babić je uvjerljivo pokazao da Bosna u spomenuto doba ima ustaljeni i organizirani teritorij, što znaći da ima atribute državne organizacije." (N. Klaić, Iz problematike, 17-79).

Početkom 9. pa do sredine 10. stoljeća područjem Bosne vrlo organizovano vladaju domaći vladari, dok su u istom periodu zabilježene još dva velika doseljavanja Slavena: jedna selidbena struja dolazila je sa krajnjeg ruskog sjevera i dogodila se tokom trećeg desetljeća 9. stoljeća, a druga je uslijedila na samom početku 10.stoljeća iz Velike Moravske. U "Ljetopisu popa Dukljanina", koji je u stvari kompilacija različitih starih hronika u poglavljima 4. do 10., latinske i hrvatske redakcije, koji su nastali na bazi hronike koja je po mišljenju nekih historičara nastala puno ranije, negdje na prostoru Bosne, detaljno su opisane prilike na području Bosne tokom 9. i 10 stoljeća. Prostor Bosne se u ovoj hronici naziva uopćeno "Slavenskim kraljevstvom" "Sklavinija", što nije ništa neuobičajeno jer se taj naziv zadržava za Bosnu dugo vremena, čak i u vremenu kada je ime za zemlju Bosna, doživjelo svoju punu afirmaciju. Od 4. do 10. poglavlja tog ljetopisa navode se opširni podaci o političkim i vjerskim prilikama na području Bosne tokom 9. i 10. stoljeca. Po tome ljetopisu, područjem Bosne je početkom 9. stoljeća vladao vladar po imenu Silimir i nije bio kršćanin, bio je paganin. Prilike u kojima je vladao su bile dosta teške, posebno za kršćane koji su u to doba bili progonjeni. Međutim, Silimir je bio dosta tolerantan prema njima. Silimirova vladavina je svakako važna etapa u začecima bosanske države. Zato su u pravu neki stari pisci, kao npr. Ivan Frano Jukić, koji Silimira naziva prvim bosanskim vladarom. (Ivan Frano Jukić, Zemljopis i poviestnica Bosne, Zagreb 1851).

Početkom trećeg desetljeća 9. stoljeća, Silimira je naslijedio njegov sin Bladin za koga se kaže u Ljetopisu da je vladao na sličan način kao i njegov otac, doslovno "gospodovao redom i putom otca svoga Silimira". Za vrijeme Bladinove vladavine, koja je trajala od početka do približno krajem trećeg desetljeća 9. stoljeća, Ljetopis navodi podatke o velikom doseljenju Slavena na područje Bosne koji su se ubrzo pokorili Bladinovoj vlasti. Zanimljivo je da se pri opisu Bladinove vladavine spominje i njegov sin Knez Ratimir kao neka vrsta suvlastodršca.

Ratimir vlada krajem trećeg desetljeća 9. stoljeća do 838. godine. Ljetopis ga prikazuje kao nemilosrdnog zatirača kršćanstva, što je bio veliki zaokret u odnosu na politiku mira i tolerancije koju su provodili njegovi prethodnici Silimir i Bladin. Ratimir se kao vladar "Kraljevstva južno od Save" spominje 838. godine u franačkim spisima, kao i u drugim izvorima. Neki historičari su ga proglasavali "hrvatskim vladarom" bez ikakvog uporišta. Svi raspoloživi historijski izvori govore da je Ratimir bio vladar nezavisnog "Slavenskog Kraljevstva" koje je zauzimalo prostor Bosne, a ne Hrvatske. O tome čuveni historičar Marko Vego kaže: "Čini mi se da je Hadžijahić na čvršćim temeljima kada je poredio franačke analiste iz 838. godine koji su spomenuli nekog Ratimira čija je regija smještena između Franačke i Bugarske, južno od rijeke Save. To je upravo Bosna. Ovo ga je navelo da zaključi da je vjerovatno Dukljaninov Ratimir istovjetno lice sa ovim Ratimirom u Bosni... Mislim da će nauka ovu posljednju tvrdnju usvojiti i prihvatiti kao činjenicu." (Oslobođenje od 29. 8. 1972., Muhamed Hadzijahić, "Povijest Bosne u IX i X stoljeću", Sarajevo, 2004). Ratimir nije ostavio sina, a u vlasti ga je naslijedio neki njegov srodnik ""jedan od njegova kolina".

Ljetopis ne navodi imena četiri sljedeća vladara, koji su slijedili Ratimira i vladali na području Bosne od 838. do 860. godine nego ih naziva skupno Četiri Nepravedna Kralja, opisujući ih kao izrazito neprijateljskim prema kršćanima. Da su kršćani u ovom periodu na prostoru Bosne zaista napuštali kršćanstvo i vraćali se paganstvu govore i drugi historijski izvori. O tome govori i Teofanov Nastavljać koji govori o odbacivanju kršćanstva i vraćanju paganstvu mnogih u južnoslavenskim zemljama upravo u to doba, u periodu od 820. do 867. godine. (Theophanes Continuatus, 288-289). Jedna od primjera vladavine ova "Četiri Nepravedna Kralja" sastoji se u tome da se za njihovog vremena na području Bosne prekida kontinuitet vladavine prijenosom vlasti sa oca na sina.

Poslije "Četiri Nepravedna Kralja" na vlast 860. godine dolazi Satimir koji je vladao do 877. godine, koji se spominje i pod imenom "Svetimir". Spominje ga i dubrovački hroničar Resti "re di Bossina padre di Svetopelek o sia Svetopilo" (J. Resti, Chronica Ragusina,21). U mnogim srednjovjekovnim dubrovačkim spisima, koji su nastali kasnije, a odnose se na područje Bosne u periodu 9. i 10. stoljeća, područje Bosne se izričito naziva bosanskim imenom. Period Satimirove vladavine karakterišu njegovi izrazito prijateljski odnosi sa Dubrovnikom i tolerancija prema kršćanima. Satimir sklapa trgovački ugovor između Bosne i Dubrovnika koji dubrovački hroničar Resti stavlja u 831. godinu. Datiranje tog ugovora, koje navodi Resti, je utvrđeno kao kasniji i netačan podatak. Satimir se obavezao davati Dubrovniku 500 ovnova, 50 volova i 200 tovara žita i osigurati Dubrovčanima potpunu slobodu trgovine u Bosni. Dubrovčani su mu zauzvrat poklonili 14 lakata skrleta i jedan plašt "alla bosnese" (J. Resti, Chronica Ragusina,21). O ovom ugovoru govore i druge, starije hronike, tj. Anonimova i Ragninina, ali ne spominju ime bosanskog vladara.

Satimira je naslijedio njegov sin Budimir koji je vladao od decembra 877. do marta 917. godine. Postoje određene indicije da je Budimir vladao vrlo velikim prostorom, i to prostorom uže Bosne, Podgorja, Neretve i Duklje. Postoji više lokaliteta u Bosni koja nose njegovo ime. Tako npr. u sarajevskom polju postoji naselje "Butmir", poznatom po predhistorijskom nalazištu ("butmirska kultura"). Zahvaljujući turskim defterima iz 15. stoljeća znamo da je se to naselje tada zvalo "Budimir". Godine 1455. to naselje je zabilježeno kao "Budmir", a 1485. kao "Budimire" (V. Klaić, Narodni sabor, 8, O selu Butmir vidi: H. Sabanović, Bosansko krajište, 1448-1463). Nema, dakle, ništa slučajnog u činjenici da se Budimirovo ime javlja upravo na području gdje se nalazila jezgra najstarije bosanske države. (A. Benac, Sarajevo kroz arheološke spomenike). Budimirova vladavina je bila dosta duga, trajala je punih četrdeset godina i tri mjeseca i karakteriše je tolerantnost prema kršćanima. Za njegove vladavine mnogi stanovnici Bosne prelaze sa paganstva na kršćanstvo, što je predstavljalo veliki zaokret u vjerskim prilikama na prostoru Bosne. Također, to podvlači i činjenicu da se kršćanstvo na prostoru Bosne najkasnije proširilo na široke slojeve naroda, te su zbog toga u Bosni najmanje zastupljena kršćanska imena naselja od svih južnoslavenskih zemalja. Tome je naravno kasnije značajno pridonijelo i širenje bogumilstva, kao i islama.

Poslije Budimira na vlast dolazi Svetolik-Stjepan koji je vladao od marta 917. do 932. ili 934. godine. Ragnina se, pripovjedajući o Svetoliku-Stjepanu, oslanja na starije, anonimne anale i spominje samo ime Svetolik, dok Anonim govori samo o "bosanskom kralju Stjepanu". Obje hronike govore o tome kako je bosanski kralj Stjepan pozvao i svečano primio u Bosni dubrovačkog župnika "Dum Srdja" ("Don Sergio") i bogato nagradio velikom svotom zlata i srebra i naložio da se u Dubrovniku podigne crkva sv. Stjepana, koja je zaista podignuta dvije godine kasnije. Ragnina dopušta mogućnost da je tu crkvu Svetolik-Stjepan samo obnovio, a ne sagradio. Obje hronike opširno pišu i o kraljevoj ženi Margariti, koja je Dubrovnik obdarila srebrom za izradu relikvijara. Potom se pripovijeda o tome kako je kralj sa kraljicom i svojim velikašima posjetio Dubrovnik, gdje je najsvečanije dočekan. Tom prilikom obdario je milostinjom svećenike i sirotinju sa više od 2.000 dukata (po Ragnini - perpera). Po selima je izgradio crkvice u čast sv. Stjepana. Kada je oko 934. godine umro kralj Stjepan, Dubrovčani su ga uz najveće počasti ožalili, kao da je bio gospodar Dubrovnika. Svetolik Stjepan nije ostavio potomstvo, a po njegovoj smrti njegova žena Margarita se stalno nastanila u Dubrovniku, gdje se zaredila. Darovala je Dubrovniku 200 libara srebra i podigla crkvicu posvećenu sv. Margareti. Umrla je u Dubrovniku. U njenu čast su Dubrovčanini 1571. godine postavili natpis u kojem se kaže: "Bosanska kraljica Margareta podigla hram djevici Margareti u nekad blaženom vremenu." Neki historičari su formirali i mišljenje da su Dubrovčani podigli taj natpis više na osnovu legende, a ne na osnovu stvarnih činjenica, zbog određenih kontradikcija koje se javljaju po ovom pitanju u historijskim izvorima, tako da to pitanje još uvijek nije u potpunosti rasvijetljeno.

Dubrovački izvori izričito govore da Svetolik-Stjepan nije ostavio nasljednika, što je najvjerovatnije izazvalo političku krizu u zemlji, i upravo u to vrijeme, polovinom 10.stoljeća, Bosna je prvi put u historiji došla pod vlast jedne strane zemlje - Hrvatske. U Ljetopisu popa Dukljanina se opisuje kako je hrvatski vladar Krešimir opustošio Uskoplje, Luku i Plevu i da je se bosanski ban tom prilikom sklonio u zaštitu kod ugarskog kralja. Tu se, najvjerovatnije, misli na hrvatskog kralja Krešimira II koji je vladao od 949. do 969.godine. Njega je naslijedio njegov sin Stjepan (969-997), koji se poistovjećuje sa Stjepanom Držislavom, za koga se kaže da je vladao Hrvatskom i Bosnom, dok su njegovi nasljednici, prema istom izvoru, vladali Hrvatskom, ali ne i Bosnom. Smrću bosanskog vladara Svetolika-Stjepana, oko 934. godine, dolazi dakle do izvjesne krize domaće vlasti u Bosni, koja će potrajati praktično do 1180. godine i bana Kulina, koji napokon uspijeva ponovo uspostaviti nezavisnost Bosne.

Bosnjastvo i Bosnjaci kroz historiju-Bosniaks in history

2008-06-11T20:33:00.002+02:00

"Putnams Home Cyclopedia" strana 116 napisano 1851 godine

Bosnjaci su Slavenskog porijekla, dobar dio njih pripada pravoslavnoj crkvi.

A New and Comprehensive Gazetteer By George Newenham strana 94

"Bosnians are almost independent"

Europe past and present geography manual 1850 strana 633

"The inhabitants (Bosniacks) are of Sclavonian origin

Stanovnici su Bosnjaci, Slavenskog su porijekla, dosli su na ove prostore u 9 vijeku?!?.

History of the Greek revolution by Thomas Gordon strana 19

Bosnjaci sa tri vjere.

McCullohs universal Gazetteer

"Putopisi" Evlije Celebije iz 1664.g.

http://www.camo.ch/srebrenica_ec.htm

http://www.camo.ch/sarajevo1_ec.htm

http://www.camo.ch/kotor_bar_ulcinj.htm

http://www.camo.ch/foca_ec.htm

http://www.camo.ch/ustikolina_ec.htm

http://www.camo.ch/nevesinje_ec.htm

http://www.camo.ch/dabar_stolac_du_ec.htm

http://www.camo.ch/dubrovnik1_ec.htm

http://www.camo.ch/dubrovnik2_ec.htm

http://www.camo.ch/herceg_novi_ec.htm

http://www.camo.ch/blagaj_ec.htm

http://www.camo.ch/pocitelj_ec.htm

http://www.camo.ch/mostar_ec.htm

Nema na cemu.

Prussian Bosniak Lancer 1760

In 1740, the War of the Austrian Succession began. Prussian King Frederick wanted to annex the rich province of Silesia, but Austria opposed this, which was deemed sufficient cause for war. In the early part of the war, known as the First Silesian War, Saxony was on the side of Prussia, but decided to switch allegiance. In preparation for a possible continuation of the war, military emissaries were sent to the Ukraine in 1744 to recruit men for the Saxon cavalry. The response of the Cossacks was disappointing, but Saxony managed to lure from the Turkish army about 100 Bosniaks - light horsemen armed with lances, who were guarding the Turkish border in the Ukraine. The Bosniaks left for Dresden.

On their arrival, Prussian emissaries in Saxony offered the Bosniaks more, so they marched off again, from Saxony to Prussia. In 1745, Frederick founded a regular Bosniaken Korps, one troop in strength, which became part of the 5th Hussars, also known as the Black Hussars (Totenkopf), their symbol being a death’s head.

Hostilities continued as the Second Silesian War, and ended in 1748, but the Bosniaks remained in service. In the same area, and for similar reasons, another war soon started. In 1756, Prussia occupied Saxony, triggering the Seven Years War. The magnitude of operations and insufficient Prussian human resources forced Frederick to recruit soldiers outside his borders. Light horsemen from the east - Poles, Lithuanians, Tartars and Muslims - were incorporated into the Bosniak units, which, by 1760, had grown to 10 squadrons. That same year, the Bosniaks became a regular light cavalry regiment, number 9 on the army list.

After the end of the war in 1763 the regiment was disbanded, only one squadron being kept for ceremonial purposes. In 1778, another war broke out between Prussia and Austria, this time over Bavaria. The Bosniaken Korps was again filled out to 10 squadrons, mainly with recruits from the Ukraine and Poland. In this war, which had no major battles, the Bosniaks suffered heavy losses in surprise attacks by the Austrian hussars.

Towards the end of the eighteenth century, Poland disappeared from the map of Europe: one part was annexed by Russia, another by Austria and a third by Prussia. Prussia recruited 15 squadrons of light horsemen from its part of Poland; but these troops were Bosniaks in name only. As Poles made up the majority, the units were renamed the Korps Towarczys in 1799. After the Prussian defeat by Napoleon in 1806, the Towarczys were disbanded.

http://warandgame.blogspot.com/2007/10/ ... -1760.html

M1791 Bosniaksabel
http://www.geocities.com/trondwikborg/blank
The Danish Bosniak Squadron 1791 – 1808
The Prussian King Frederic the Great invented the Bosniak Cavalry. During the Prussian 7-years
war 1756 – 1763 the Prussian Cavalry had problems dealing with the Russian Cossacks. The King
then created cavalry units armed with lances and manned by Bosniak mercenaries, who could match
the Cossacks.
The French Revolution in 1789 created a number of conflicts between the European states. In 1791
it looked like Denmark could be drawn into these conflicts, because England planned an attack on
Russia, one of Denmark’s allies. This was the direct reason for creating the Bosniak Squadron. It
was decided that each of the Hussar Regiment’s 6 squadrons should transfer 20 soldiers to the Bosniak
Squadron, in total 120 soldiers. At the time Denmark didn’t get involved in any conflicts after
all.
The Bosniak Squadron was quite different from the other Danish cavalry
units. Almost all personnel were Danish, but they were dressed in oriental
looking outfits in light blue (Hussar colour) and a red coat (”Chupa”) for
wintertime. In stead of the belt they got a red striped sash and as headgear
they had a red fez with a half moon and light blue feather covered by a white
turban. That was how Denmark thought warriors like this should look like.
Like their Prussian counterparts they were armed with lances.
The crown prince Frederik, who reigned on behalf of his insane father,
Christian the 6th, was very interested in the Bosniak Squadron. In 1793 he
added another 24 soldiers to the squadron, again from the existing cavalry
regiments.
The squadron had garrison in Koege, a Danish town 30 kilometres south of Copenhagen and had a
quiet life. In 1801, when the British Admirals Parker and Nelson attacked Copenhagen, the squadron
had coastal patrol duties and maybe some of the patrols could see the battle. When the British
returned in 1807 the squadron was in Holstein in Northern Germany and didn’t get a chance to fight
the British troops.
Shortly after these events the European fashion changed from Bosniak to Polish inspired Uhlans. In
1808 King Frederik the 6th changed the 6th Bosniak Squadron to an Uhlan Squadron with a less exotic
outfit.
http://www.geocities.com/armdury/Bosniak.pdf

Bosnjaci u WW1

Bosniaks in Slovenia during WWI fighting agianst Italians.

The youngest soldier in Soca Battle, Slovenia. Elez was 11 years od when he came to Soca river battle field in the western part of Slovenia. Elez was born in Bijeljina, small town in north-eastern Bosnia and Herzegovina. His father was rich merchant. Elez was youngest soldier at Soca river. Later he was wounded and brought to the hospital in Vienna. Elez Dervisevic passd away few years ago in Damascus, Syria as retired major of Syrian army He is buried in Damascus.

Elez was very popular in Vienna. During his staying in the hospital, he had personal imam who taught him about Islam. When he came out, he attended military school. In the free time, he played with his best friend, Ernst. Ernst is on the left side of this photo.

On this picture we can see young Elez Dervisevic in uniform with his officer, Martinek who was Czech. Elez was later wounded in the battle and sent to Vienna to hospital. Martinek gave him a watch with words: "To my son, Elez..."

Elez's big family before the first world war. Elez's older brother was killed when Austrian troops wanted to enter Serbia at the beginning of the war. He was killed when they wanted to cross the river Drina. Elez saw his brother's death.

The father of Elez Dervisevic. He was rich merchant before the first wolrd war in Bijeljina, north-eastern part of Bosnia.

his monument was made in the first world war by Kofranek, Czech. It can be seen in Log pod Mangartom, small village in western part of Slovenia where large Bosniak troops settled during the war. The monument was rebuilt recently and behind the monument you can see military cemetery with around 800 buried soldiers of different nationalities and faiths, including around 105 muslims from Bosnia and Herzegovina.

Two Bosniak soldiers from the unit BH3 in 1917. Unit BH3 was made from soldiers from Tuzla region

This photo was made during the first world war. You can see imam in the front during the funeral. Muslims first put the dead soldier in the grave and then recite Qur'anic verses. After the funeral, they put the soil on dead body and islamic gravestone (nishan) on the top. The right part of the body should be directed to Mecca, Islamic Holy city.

Bosniaks in Tolmin area. Tolmin was fierce battle-field in western Slovenia during the first world war. Bosniaks showed great courage at Mrzli Vrh, Modrejce etc. Many stayed there forever.

Buzdovan is wooden or iron bat with nails or sharp edge on the top. Bosniak infanrty used this weapon in face-to-face battle against Italians. It was deadly weapon. Some other troops in Austro-Hungarian army also used buzdovan but it was usally common to be used by Bosniaks.

Bosniaks in south Tirolia during the first world war.

Skenirano iz knjige Historija Bosnjaka strana 180

ALBANSKI APOSTOLSKI VIZITATOR PETER MASARECHI 1624 GODINE KAZE SLJEDECE:

TO JE STANOVNISTVO U ETNICKOM JEZICKOM I POLITICKOM SMISLU OPCENITO U OSMANLIJSKOM CARSTVU SMATRANO BOSNJACIMA ODNOSNO BOSNJACKIM NARODOM.

MOZE LI SE JASNIJE IZJASNITI? MISLIM DA NE MOZE.

Sima Cirkovic on Vlachs and their migrations to Bosnia

2008-05-30T20:52:00.000+02:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - BOSNA I BALKAN FORUM- BOSNIA AND BALKAN CAFE - Professor Sima Cirkovic on Vlachs and their migrations to Bosnia

Bosnia for dummies-some basic history

2008-05-26T18:53:00.000+02:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - BOSNA I BALKAN FORUM- BOSNIA AND BALKAN CAFE - Bosnia for dummies

MITOVI O PORIJEKLU NARODA U BOSNI I HERCEGOVINI

2008-05-26T02:27:00.000+02:00

MITOVI O PORIJEKLU NARODA

U BOSNI I HERCEGOVINI

MILAN BALABAN, ro|en 03.07.1981. godine u Banja Luci, trenutno `ivi u Lakta{ima. Osnovnu {kolu zavr{io u Banja Luci i Lakta{ima. Zavr{io Srednju poljoprivrednu {kolu u Banja Luci 2000. godine. Upisao Filozofski fakultet, odsjek istorija 2001. godine. Student tre}e godine.

Prva stvar koja se primjeti kod mitova o samom postanku naroda u BiH je njihova isklju~ivost po{to mitovi jednih isklju~uju mitove drugih. Osnovni zadatak tih mitova je da doka`u temeljno pravo jedne etni~ke zajednice na odre|enu teritoriju, pri ~emu se pori~e pravo drugih etni~kih zajednica na tu teritoriju. U njima se najbolje vidi sklonost ka iskrivljenim, romanti~arskim interpretacijama istorije. Ukratko pojednostavljeni mitovi o porijeklu naroda u Bosni i Hercegovini se sastoje od toga da Srbi pori~u postojanje Bo{nja~ke nacije, smatraju}i je vje{ta~kom tvorevinom, a donekle se to odnosi i na Hrvate u BiH. Za njih su to samo islamizovani i pokatoli~eni Srbi, koji su zbog materijalnih, ili nekih "drugih" "niskih" pobuda napustli vjeru praotaca, a time i srpsku etni~ku cjelinu.

Za Hrvate Bosna je stoljetna katoli~ka, tj. hrvatska zemlja, po{to se katoli~anstvo poistovje}uje sa hrvatstvom, sa srednjevjekovnim katoli~kim bosanskin kraljevima i plemstvom. Bo{njaci su samo islamizovani Hrvati, "hrvatsko cvije}e", a taj mit je do najnovijeg vremena evoluirao do svoje negacije. Srbi su u ve}oj mjeri samo doseljeni pravoslavni Vlasi, kojima je srpska propaganda dala srpski nacionalni identitet, i popravoslavljeni katolici.

Kao odgovor na takve mitove Srba i Hrvata, koji im pori~u i pravo na postojanje kao posebnog naroda, javlja se bo{nja~ki protumit, koji te`i da istakne kontinuitet srednjovjekovne bosanske dr`ave, osmanskog perioda i savremene BiH. Uporedo s tim, i mit o kontinuitetu bosanskog, odnosno bo{nja~kog naroda. Marginaliziraju se Srbi i Hrvati, odnosno potpuno se pori~e izvornost srpske i hrvatske komponente u BiH, po{to su to samo doseljenici, ili jo{ radikalnije samo Bo{njaci pravoslavne i katoli~ke vjeroispovjesti, kojima ja politi~ka i vjerska propaganda, dala srpski, odnosno hrvatski identitet.

U srpskim mitologizatorskim predstavama o porijeklu naroda u BiH , centralno mjesto zauzima negiranje postojanja bo{nja~ke nacije i u mnogo manjoj mjeri postojanja hrvatske etni~ke komponente u BiH. Uporedo s tim poku{ava se dokazati kako je Bosna vjekovna srpska zemlja, koja je naseljena samo Srbima. Potvrde tih mitova su se tra`ile u jeziku kojim se govori u Bosni. Vuk Karad`i} je u skladu sa idejom koja je preovladavala u XIX vjeku problem nacionalnog identiteta sveo na jezi~ki. [tokavsko narje~je je proglasio "naj~i{}im srpskim jezikom", a od toga su polazili i drugi nau~nici i ubrajali Bosnu u srpske zemlje. No za razliku od npr. Francuske ili Njema~ke ujedinjuju}i faktor nije bio jezik ve} religija. Poku{aj da se preko jezi~kog identiteta doka`e srpska bit Bosne nastavljali su se sve do dana{njih dana. U "Slovu o Srpskom jeziku", objavljenom 1998, se ponavljaju stare tvrdnje o Srbima sve tri vjeroispovjesti, koje govore {tokavskim narje~jem. Bo{njaci se progla{avaju vje{ta~kom tvorevinom kojoj je prvo austrougarski ministar finansija Benjamin Kalaj udahnuo `ivot a komunisti ih za vrijeme druge Jugoslavije proglasili narodom, da bi oni svoje sada{nje ime dobili tek poslije Dejtonskog mirovnog sporazuma. Hrvati u BiH se smatraju samo etni~kim katoli~kim Srbima kojima je propaganda katoli~ke crkve u XIX vjeku dala hrvatski etni~ki identitet. Da bi se naglasilo kako je Bosna srpska zemlja, naseljena Srbima navode se razli~iti dokazi. Upotrebljava se Ajnhardov podatak iz 822. god. kako je Ljudevit Posavski pobjegao Srbima koji dr`e veliki dio Dalmacije1. Tako|e se navodi i Porfirogenitov podatak o Bosni kao srpskoj zemlji, odvojen od ostale Srbije samo rijekom Drinom2. U prilog mitu o Bosni kao zemlji naseljenoj Srbima navode se i povelje bana Matije Ninoslava Dubrov~anima, u kojima stanovnike Bosne naziva Srbima3. S tim i drugim "dokazima", nagla{ava se srpsko etni~ko porijeklo stanovni{tva Bosne, kojima je samo islamizacija i kroatizacija dala dana{nji identitet.

Uzroci islamizacije se krajnje pojednostavljuju, i svode samo na materijalne ili neke druge "niske" pobude, ~ime se nagla{ava otpadni{tvo islamizovanih sunarodnjaka i njihovu navodnu mr`nju prema onima koji su kao "bolji" od njih istrajali u vjeri praotaca. Uop{te se ne vodi ra~una o uticaju dervi{kih redova i vjerskog sinkretizma u {irenju islama, kao ni slaba organizacija pravoslavne crkve, koja je tome pogodovala. Zanemaruju se konverzije pripadnika Crkve bosanske i katoli~ke crkve na islam. Nagla{avaju se negativne, "isto~nja~ke" karakterne osobine koje je ona navodno donijela u zdravu srpsku etni~ku sredinu4 .

Hrvati u BiH se smatraju samo kroatizovanim katoli~kim Srbima kojima je u XIX i po~etkom XX vjeka, propagandom dat hrvatski identitet. Pri tom se naga{ava kako su se mnogi od njih deklarisali kao Srbi (primjer katoli~kih Srba iz Dubrovnika, Medo Puci}, Matija Ban, itd.) ili su kao fra. Grga Marti} prvo bili eksponenti srpske nacionalne ideje, da bi kasnije postali zagovornici hrvatstva u BiH5. Iako se po tim mitovima svi pravoslavci smatraju Srbima, to isto ne vrijedi za katolike, po{to se oni navodno sve do samog po~etka XX vjeka ne smatraju Hrvatima ve} "Latinima" ili "Katolicima".

Hrvatske mitologizatorske predstave o porijeklu naroda u BiH, kre}u od postavke da je Bosna stoljetna katoli~ka, tj. hrvatska zemlja. To preno{enje savremenih gledi{ta u pro{lost gdje se katolici poistovje}uju sa Hrvatima, bez obzira na to {to se katolici u Bosni jo{ u XIX vjeku nisu nazivali Hrvatima je nategnuto sa same metodolo{ke ta~ke gledi{ta. Kao argumenti za to su se navodili srednjevjekovni ikavski zapisi i natpisi, pa po{to ikavicom pi{u samo Hrvati, onda iz toga slijedi logi~an zaklju~ak da Bosnu naseljavaju Hrvati. Tako|e se prisvaja i banska titula koju su od bana Bori}a pa do Tvrtka I nosili bosanski vladari. Po{to je to autenti~na hrvatska vladarska titula6, tako|e slijedi logi~ni zaklju~ak da Bosnu naseljavaju Hrvati. Pri tom se prelazi preko tog da je ban Bori} bio ugarski vazal, porijeklom iz Slavonije, koga su Ma|ari postavili, pa mu vjerovatno i dali tu titulu. U tim mitovima se obi~no tvrdi da su bosanski vladari i plemstvo bili katolici, i opet se vr{i poistovje}ivanje katolika i Hrvata. Za ve}inu plemstva se to sigurno ne mo`e tvrditi, po{to je upravo plemstvo bilo najve}i za{titnik Crkve bosanske koja nije zahtijevala zemlji{ne posjede i prihode, za razliku od katoli~ke crkve. Istinski nesumnjivi katolicizam vladara Bosne je tako|e te{ko dokazati, po{to su se oni pona{ali u skladu sa politi~kim prilikama, kako su se jedino i mogli pona{ati u vjerski podjeljenoj zemlji.

Hrvatski mit o Bo{njacima je tokom vremena evoluirao od teze Ante Star~evi}a iz XIX vjeka o Bo{njacima kao Hrvatima islamske vjere7, do svoje negacije krajem XX vjeka. Tek tada je potpuno napu{tena i Bo{njacima priznat status posebne nacije, mada su i oni sami u nekim periodima, konkretno tokom II sv. rata, prihvatali hrvatski etni~ki identitet8 .

Srbi se u hrvatskim mitovima smatraju samo potomcima srbiziranih pravoslavnih Vlaha, i popravoslavljenih Hrvata, ili doseljenicima za vrijeme turske vladavine. Pri tome se uvjek govori o Vlasima kao etni~kom elementu, a ne o stanovni{tvu sa vla{kim ststusom, kako se taj problem ina~e posmatra u srpskoj istoriskoj nauci. Neki autori, poput Dominika Mandi}a ~ak navode od koga navodno poti~u dana{nji Srbi u BiH9:

32-35% od pravoslavnih Hrvata

50-52% od neslovenskih Vlaha

6-7% od posrbljenih Bugara, Grka, Albanaca i Jermena

8-10% pravih etni~kih Srba koji su do{li za vrijeme Austro-Ugarske vladavine i dve Jugoslavije.

Tvrdi se kako su ih Turci naselili u tzv. "Tursku Hrvatsku" izme}u Une i Vrbasa u periodu od 1528. i pada Jajca i1592. i pada Biha}a, kada je tamo{nji katoli~ki, tj. hrvatski `ivalj istrebljen i protjeran10. Uop{te se ne uzima u obzir da je jo{ Ajnhard 822.god, zapisao da je Ljudevit Posavski pobjegao Srbima koji dr`e veliki dio Dalmacije11. Pretpostavlj se da je pobjegao preko rjeke Save u oblast u slivu rjeke Vrbas, {to svjedo~i o ra{irenosti srpskog imena na tim prostorima jo{ u IX vjeku. Mitizira se navodni "masovni" prelazak katolika na pravoslavlje, a time u krajnjoj liniji i njihovu srbizaciju, u isto~noj Hercegovini i sjeveroisto~noj Bosni12. Time i islamizacijom se oba{njava pad katoli~kog stanovni{tva od navodne apsolutne ve}ine, ~ak 85%13 prije Turskog osvajanja, do samo 25 000 poslije Be~kog rata (1683-1689).

Stabilan porast katoli~kog odnosno Hrvatskog stanovni{tva se bilje`i tek poslije Austro-Ugarske okupacije Bosne 1878 god.

The Medieval Bosnian state is one of the oldest in Europe

2008-05-22T02:27:00.000+02:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - News headlines from Bosnia and The Balkans-Glavne vijesti sa Balkana - The Medieval Bosnian state is one of the oldest in Europe

Drugi o Bosnjacima opisi putopisci kako drugi vide Bosnu i Bosnjake

2008-05-12T21:46:00.000+02:00

International news, crisis political forum & Balkan cafe - Bosnjacka historija kultura jezik obicaji politika - Drugi o Bosnjacima opisi putopisci kako drugi vide Bosnu i Bosnjake

Bosna je Bosanska, vazda bila i ostala

2008-05-10T18:55:00.000+02:00

Prvo par rijeci o Nadi Klaic, ona se ubraja u sami vrh najutjecajnijih historicara na Balkanskom prostoru.

Unuka Vjekoslava Klaića. Godine 1943. diplomirala povijest na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, na kojem je od iste godine bila zaposlena kao asistentica. Godine 1946. doktorirala je tezom Političko i društveno uređenje Slavonije za Arpadovića. Od 1954. bila je privatni docent, a od 1968. redovita profesorica na katedri za hrvatsku povijest. Bavila se razdobljem od doseljenja Slavena do XIX. stoljeća. Hrvatsku je medijevalistiku obogatila raspravama iz društvene povijesti, a u knjizi Historija naroda Jugoslavije II (1959.) napisala je sveobuhvatan prikaz hrvatske povijesti u ranom novom vijeku, u koju su uključeni elementi gospodarske i društvene povijesti

Njen doprinos modernoj hrvatskoj medievalistici je golem, vrijeme je potvrdilo većinu njenih postavki.

Postavio sam ovaj kratki odlomak iz njene biografije, jer znam da ce pojedini Hrvatski nacionalista probati diskreditovati njenu licnost i znanje, prosto iz razloga sto zena do nogu tuce stavove Srpskih i Hrvatski mitomana o toboze nekom Hrvatstvu i Srpstvu Bosne.

Njenu knjigu Srednjovjekovna Bosna treba obavezno procitati, sada cu samo postirati neke odlomke iz kjnige.

Bosna nikada nije bila ni hrvatska, ni srpska - ona je od pamtivjeka, pa sve do polovine 19 stoljeća, bila zemlja Bošnjaka različitih vjera, zemlja Bosanaca. Jedan od najcjenjenijih historičara u svijetu, po pitanju historije svih južnoslavenskih zemalja, Dr. Nada Klaić u svome djelu “SREDNJOVJEKOVNA BOSNA - POLITIČKI POLOŽAJ BOSANSKIH VLADARA DO TVRTKOVE KRUNIDBE” (Zagreb, 1989.), naučno je ustvrdila da Bosna nikada nije bila ni hrvatska ni srpska. Zemlja Bosna je po Dr. Nadi Klaić potpuno posebna i po narodu i po kulturi i po svojemu postanku. Dr. Nada Klaić dolazi do sljedećih konstatacija: ….No, ove nevješte projekcije o srpstvu Bosne vrijede isto koliko Šišićevo dokazivanje o hrvatsvu Bosne. Međutim nekritički izvještaj Konstantina Porfirogeneta o Sklavinijama moze poslužiti kao podloga za zaključke samo onom historičaru kome nije odveć stalo do historijske istine. On je uglavnom iste vrijednosti kao i Dukljaninove vijesti o vladanju hrvatskih ili srpskih vladara nad Bosnom. To su tek povremeni izleti susjednih vladara koji nisu niti su mogli izmijeniti stoljetni položaj bosanskih zemalja, jer su one bez Hrvata i Srba odavno išle svojim, od njih posve odijeljenim putem. Carevi podaci za taj posao ne mogu biti mjerodavni, a još manje vješta konstrukcija barskog nadbiskupa koji piše sredinom 12. stoljeća. ….Posve razumljivo da Ćirkoviću za njegovu teoriju o srpstvu Bosne ne mogu poslužiti niti Konstantinovi podaci o naseljenju Srba, jer ih car, a znamo i zašto, stavlja u Srbiju, Paganiju, Zahumlje i Travuniju te Konavle po kriteriju 10-og stoljeća kad su sve te zemlje priznavale bizantsku vlast. Prema tome, ako se sam car nije hvalio da je Bosna od naseljenja srpska, a sigurno bi to vrlo rado učinio,onda kritičkom historičaru ne preostaje drugo nego i na osnovi careva teksta tvrditi da je Bosna od početka bila BOSANSKA.

Kada Porfirogenet u svom politickom prirucniku “De Administrando Imperio” nabraja naseljene gradove u pojedinim zemljama on uvijek prvo navede zemlju pa onda naseljene gradove u njoj.

Nekoliko primjera:

Kada navodi naseljene gradove u Zahumlju on kaze:

“In the territory of Zachumli are the inhabited cities of Stagnon,Mokriskik…”

“U Zahumlju (zemlja) su naseljeni gradovi Stagnon,Mokriskik…(gradovi)”

Kada govori o naseljenim gradovima u Paganiji:

“In Pagania are the inhabited cities of Mokron,Beroullia…”

“U Paganiji (zemlja) su naseljeni gradovi Mokron,Beroullia….(gradovi)”

Kada govori o Travuniji i Konavlima kaze da su Konavli podredjeni Travuniji ali jasno naglasava i kaze da je to sada jedna zemlja sto se vidi i iz toga kako nabraja gradove:

“In the territory of Terbounia and Kanali are the inhabited cities Terbounia,Ormos….”

“U Travuniji i Konavlima (zemlja) ( su naseljeni gradovi Travunija,Ormos…(gradovi)”

Kada navodi naseljene gradove u Hrvatskoj:

“In baptized Croatia are the inhabited cities of Nona,Belgrade…”

“U krstenoj Hrvatskoj (zemlja) su naseljeni gradovi Nona.Belgrade…(gradovi).

Kada govori o naseljenim gradovima u Srbiji i Bosni on kaze:

“In baptized Serbia are the inhabited cities of Destikon,Tzernabouskei… and in the territory of Bosona Katera and Desnik”

“U krstenoj Srbiji (zemlja) su naseljeni gradovi Destikon,Tzernabouskei…(gradovi),a u Bosni (zemlja) Katera i Desnik (gradovi).

Pridjeve “krstena” i “nekrstena” ispred Srbije i Hrvatske koristi iz samo jednog razloga,da bi na taj nacin razlikovao zemlje iz kojih se Srbi i Hrvati doseljuju na Balkan.Tako,kada govori o “nekrstenoj Srbiji” i “nekrstenoj Hrvatskoj” govori o prapostojbinama Srba i Hrvata van Balkana u kojima su oni zivjeli kao nekrsteni,a kada govori o “krstenoj Srbiji” i “krstenoj Hrvatskoj” govori o Srbiji i Hrvatskoj na Balkanu u kojima su oni pokrsteni.Pridjevi “krstena” i “nekrstena” ispred Srbije i Hrvatske Porfirogenet koristi samo zbog toga da bi razlikovao njihove prapostojbine od njihovih novih stanista,i prapostojbine i nova stanista Srba i Hrvata naziva isto : Srbija i Hrvatska,ali ih razlikuje jedino po pridjevima “krstena” i “nekrstena” Kraj price.

Dakle,nema apsolutno nikakve dileme da Porfirogenet navodi Srbiju i Bosnu kao dvije razlicite zemlje.Prvo navodi naseljene gradove u Srbiji,pa onda navodi naseljene gradove u Bosni.

On pak ne navodi precizno kakav je odnos izmedju Srbije i Bosne,ali dosta toga se ipak da zakljuciti i iz onoga sto navodi.
Npr. ne navodi apsolutno nigdje da je Heraklije nastanio Srbe na podrucju Bosne,iako o tome u istom poglavlju vrlo precizno govori za sva druga podrucja,pa kaze da su oni nastanjivani i u Srbiji i u Zahumlju i u Paganiji i Travuniji i Konavlima,ali ih ne navodi u Bosni.

Zato je Nada Klaic apsolutno u pravu kada konstatuje:”….Posve razumljivo da Cirkovicu za njegovu teoriju o srpstvu Bosne ne mogu posluziti niti Konstantinovi podaci o naseljenju Srba, jer ih car, a znamo i zasto, stavlja u Srbiju, Paganiju, Zahumlje i Travuniju te Konavle po kriteriju 10-og stoljeca kad su sve te zemlje priznavale bizantsku vlast. Prema tome, ako se sam car nije hvalio da je Bosna od naseljenja srpska, a sigurno bi to vrlo rado ucinio,onda kritickom historicaru ne preostaje drugo nego i na osnovi careva teksta tvrditi da je Bosna od pocetka bila bosanska.”

Dalje,koristenje ispred naziva “Bosna” deminutiva “horion” od “hora”,sustinski ne predstavlja nista diskutabilno.Deminutiv se inace koristi jedino zbog toga da bi se naglasila vrlo mala velicina od necega,ali je u gramatici jedino rezervisan za to.Dakle,”horion” je isto sto i “hora”,samo “vrlo malo hora”,kao sto je deminutiv od “knjiga” “knjizica”,i knjizica je takodjer knjiga,samo “vrlo mala knjiga’.
Ako bi smo preveli “hora” kao “zemlja”,a “horion” kao “zemljica”,zemljica je isto zemlja,samo “vrlo mala zemlja”.
Dakle,ne vidim apsolutno nista diskutabilno oko rijeci horion i hora.

Ali,zasto Porfirogenet navodi Bosnu do Srbije u poglavlju 32. koje nosi naziv:”Of the Serbs and the country they now dwell in” - “O Srbima i zemlji u kojoj sada stanuju”?

Prvo,da navedemo jasno da se u tom poglavlju navode i druge strane zemlje Srbiji,a ne samo Bosna.U tome poglavlju Porfirogenet navodi sva mjesta na Balkanu u kojima su Srbi bili po njemu nastanjivani,pa uz Srbiju,Paganiju,Zahumlje,Travuniju i Konavle,navodi i Hrvatsku i Bugarsku,dok o nikakvim Srbima na teritoriji Bosne ne navodi niti jedno jedino slovo.Dakle u tom poglavlju Porfirogenet ne govori samo o Srbiji,daleko od toga,ali ipak navodi Bosnu odmah do Srbije kao razlicitu zemlju od nje i navodi naseljene gradove u njima.

“De Administrando Imperio” je politicki prirucnik koji se bavi razlicitim zemljama po principu da daje po jedno poglavlje svakoj zemlji koja ima svoju samostalnu politicku vlast na odredjenoj teritoriji,te se razlog zasto on Bosni ne daje zasebno poglavlje moze objasniti jedino time :Bosna nije imala svoju samostalnu politicku vlast nad svojim teritorijem,zato je on i ne razmatra nego samo daje bazicne podatke o njoj : da je to zemlja (razlicita od Srbije) i da u njoj postoje dva naseljena grada.Iz cinjenice da te podatke o Bosni navodi odmah do podataka o Srbiji i u poglavlju koje se bavi Srbijom moze se zakljuciti jedino da je Srbija upravo ta koja ima politicku vlast nad samom sobom ali i nad Bosnom,i nista vise od toga.

Zato je Noel Malcolm potpuno u pravu kada u svojoj knjizi “Bosnia-a short history”,doslovno citira Porfirogeneta i na stranici 10,kaze:

“It occurs in the politico-geographical handbook written in 958 by the Byzantine Emperor Constantine Porphyrogenetus.In the section of his handbook devoted to the Serbian prince`s lands he wrote:’IN BAPTISED SERBIA ARE THE INHABITED CITIES OF DESTIKON [etc.]….AND IN THE TERRITORY OF BOSONA,KATERA AND DESNIK”
This makes it clear that Bosnia (an area smaller than modern Bosnia proper,and centered on the river Bosna which flows northwards from Sarajevo) was considered a separate territory.though at that particular time a dependency of the Serbs.In the 960s it fell once again under Croatian rule,and remained a Croatian territory for roughly half a century.”

Sto na bosanskom znaci:

“Ovo se pojavljuje u politicko geografskom prirucniku,napisanom 958 godine od strane bizantijskog cara Konstantina Porfirogeneta,u dijelu njegovog prirucnika posvecenom zemljama srpskog princa napisao je :”U KRSTENOJ SRBIJI SU NASELJENI GRADOVI DESTIKON…ITD….A NA TLU BOSNE KATERA I DESNIK”

(Dakle ovdje Porfirogenet jasno navodi da su Srbija i Bosna dvije razlicite zemlje,nabraja prvo naseljene gradove u Srbiji pa onda naseljene gradove u Bosni!),o cemu Malcolm dalje kaze:

“Ovo nam govori vrlo jasno da je Bosna (podrucje manje nego danasnja uza Bosna koje je smjesteno oko rijeke Bosne,koja tece na sjever od Sarajeva) bila smatrana zasebnom teritorijom,iako u tom konkretnom trenutku pod vlascu Srba.Oko 960 godine Bosna pada ponovo pod hrvatsku vlast te ostaje hrvatska teritorija oko pola stoljeca”

Da je Bosna razlicita zemlja od Srbije kako u etnickom tako i politickom,kulturnom i svakom drugom pogledu svjedoci jasno cijela historija Bosne poslije 958. godine. 958.god.Bosna je bila tek pod kratkotrajnom okupacijom Srbije,i u svakom pogledu to su dvije razlicite zemlje.Tome jasno svjedoci i sljedecih hiljadu godina historije bosanskog naroda koji je u svakom pogledu razlicit narod od Srba,sa razlicitom historijom,vjerom,crkvom,jezikom,pismom,sopstvenim narodnim imenom,drzavom,vladarskim titulama,sopstvenom kraljevskom krunom,kulturom…Case closed.

U svojoj knjizi “Historija Bosne i Bosnjaka” (2001,Sahinpasic) Mehmedalija Bojic na ovu temu pise:

“….Knjiga ( Dominika Mandica Etnicka povijest Bosne i Hercegovine(ZIRAL,Toronto-Zurich-Roma-Chicago,1982)) je sigurno hvale vrijedna sto se tice novih podataka,nekih uspjesno izvrsenih i datih analiza,objavljenih nekih do sada nepoznatih izvjestaja i dokumenata,posebno iz arhiva Katolicke crkve i njenih organizacija i date obimne naucne aparature(izvora i literature) i sl.

Medjutim,ovaj autor cini gresku u prilazu da pod svaku cijenu dokaze hrvatstvo pa i tamo gdje ga nije moglo biti.Tako postupaju i mnogi srpski historiografi samo obratno.Po dr. Mandicu Hrvati su svi koji su po doseljenju Juznih Slovena i prijema krscanstva sa Zapada (Rima) bili katolici.Pa buduci da su slavenska plemena nastanjena na Dinarskom planinskom masivu (ukljucujuci tu Dalmaciju,Bosnu,Duklju itd.) primili krscanstvo sa zapada,onda su oni,po dr.Mandicu,jos kada se uz to nekriticki osloni na Ljetopis popa Dukljanina,prirodno svi Hrvati.Srecom u nauci je ovo pitanje prakticno rascisceno.To znaju i hrvatski i srpski historicari,ali im to nije odgovaralo niti odgovara radi pretenzija ranijih i sadasnjih rezima na Bosnu i Hercegovinu,i to na osnovi “historijskih prava na ovu zemlju”.Jos do sada nije nigdje nadjen jedan crkveni ili drzavni spis,povelja ili bilo sta slicno iz srednjeg vijeka u kome bi pisalo da je Bosna bila jedna od hrvatskih zemalja i da su u njoj bilo kada zivjeli samo Hrvati.Medjutim sacuvan je veliki broj spisa i dokumenata,posebno u arhivima katolickih institucija iz kojih se jasno vidi da u Bosni zive patareni(bogumili) i katolici,da se tamosnji narod naziva Bosnjanima,a njihovi vladari bosanskim banovima ili kraljevima.Zasto bas nikad nisu crkveni dostojanstvenici u srednjem vijeku nazivali taj bosnjacki narod ili njihovog vladara - hrvatskim ili srpskim imenom?

O rasprostranjenosti imena srpskog i hrvatskog na Bosnu i njen narod u srednjem vijeku vode se izmedju hrvatskih i srpskih historicara rasprave i polemike vec vise od stoljeca i po.U nekim srednjovjekovnim bosanskim poveljama zaista se pominju Srbi i srpski jezik.Medjutim,dr.Mandic u pomenutoj knjizi o tome navodi i argumentirano tvrdi da su pisari povelja u Dubrovackoj republici,od vremena vladavine srpskog Velikog zupana Stevana Nemanje,dakle od 1174 godine,od kada je uzeo Zahumlje,Travuniju(sjeverne susjede Dubrovniku) i Duklju (dio danasnje Crne Gore),bili Srbi.”…Zato je on (pisar) i onda kada mu je bilo povjereno da napise koju ispravu za bosanske vladare pisao povelje po srpskom nacinu,upotrebljavao ekavicu i jezik nazivao srpskim.”

Medju prvim srpskim istoricarima koji su pokusali naucno da dokazu da je Bosna bila sastavni dio srpske zemlje,i prvobitne drzave jos u doba ustanka Hrvata oko rijeke Save (juzno od Zagreba protiv Franaka,sa Ljudevitom Posavskim (819-822)na celu),bio je Ljub Jovanovic.On je jos 1900 godine napisao i objavio u casopisu “Brankovo kolo” raspravu pod naslovom O Bosni s pocetka VII do sredine XII veka.Jovanovic je,koristeci se Ajnhardovim analima i tekstu o Ljudevitu Posavskom i njegovom “bjezanju ka jugu medju Srbe” zakljucio na osnovu svojih pretpostavki da je Ljudevit mogao naci Srbe samo u Bosni (izmedju Vrbasa i Drine) i na prostoru rijeke Kolubare (sjeverozapadna Srbija).Medjutim,on je ipak ostao pri zakljucku da su se rijeci “na jug” morale odnositi na prostor Bosne.Taj njegov zakljucak i pretpostavku prihvatili su kasnije svi srpski historicari i koristili ga,uz podatke iz druga dva pomenuta izvora,isto tako nesigurna,kao vjerodostojne cinjenice.

Od Jovanoviceve rasprave,pa sve do danas u gotovo svim djelima srpske nacionalne istorije,i u istorijskim atlasima za skole,Bosna se tretira kao srpska zemlja.Odatle poticu i ona tzv. “istorijska prava na Bosnu”.Ali,poznati medievist sa Zagrebackog univerziteta dr. Nada Klaic,koja je 1989. godine publikovala djelo Srednjovjekovna Bosna (Zagreb,1989),naucno je opovrgla Jovanovicevu tezu o Ljudevitovom “bjekstvu medju Srbe u Bosnu”.Prema njenom tumacenju,Ljudevit Posavski je zaista “pobjegao na jug” (iz svoje posavske Hrvatske) ali u SRB,mjesto koje se pod tim imenom zvalo jos od Rimljana i gdje su zivjeli Dalmatinski Hrvati.To mjesto se i danas nalazi na istoj lokaciji u gornjem toku rijeke Une,u Lici (zapadna Hrvatska).

O drugom i trecem izvoru koje su obilato koristili i srpski i hrvatski medievisti,historijska nauka je vec ranije dala svoj sud.Porfirogenitov podatak u spisu De administrando imperio o dolasku i naseljavanju Srba i Hrvata i to na poziv vizantijskog cara Heraklija(610-641),na danasnje prostore,odavno se ne uzima kao valjana cinjenica.njima je trebalo i u Porfirogenitovo vrijeme pokazati da su ovi narodi vazali vizantijski.Srpski historicar dr.Sima Cirkovic,koji u svom djelu Istorija srednjovjekovne bosanske drzave (Beograd,1964) takodjer zastupa tezu da je Bosna bila jedna od srpskih zemalja,dok istovremeno o vrijednosti Porfirogenetovog spisa pise:”Temeljna kriticka proucavanja spisa O narodima(De administrando imperio) pokazala su da on predstavlja kompilaciju u kojoj se gotovo ne oseca originalno stvaranje piscevo…”.Ovaj Porfirogenetov spis je ipak donekle znacajan za Bosnu jer se u njemu prvi put (u jednom pisanom historijskom izvoru) pominje rijec i naziv zemlje Bosna.

O Ljetopisu popa Dukljanina ili Barskom rodoslovu postoji vrlo opsezna literatura.Ovaj historijski izvor koriscen je prema nacionalnim potrebama i porijeklu historicara.Tako je Ljetopis posluzio hrvatskom medievisti dr.Ferdi Sisicu da ustvrdi kako je Bosna u ranom srednjem vijeku bila hrvatska zemlja.A prema srpskom istoricaru Simi cirkovicu “to je skromni sastav nepoznatog popa,nastao u Baru (sada Crna Gora) u drugoj polovini XII veka”.Inace u Ljetopisu (hronici) popa Dukljanina Bosna se uvijek pokazuje kao jedna veca politicka i teritorijalna cjelina.Pitanje procesa nastajanja bosanske drzave u ranom srednjem vijeku i to bas od IX do XII vijeka,podrobno je razradio sarajevski akademik dr. anto Babic jos 1955. godine u svojoj raspravi O pitanjima formiranja srednjovjekovne bosanske drzave.

Otimanja prekrajanja i svojatanja bosanske historijske proslosti i njene drzave,kao i razne teorije o tome cija je bila i jeste Bosna,cjelishodno je pratiti i sagledavati i kroz razmatranja historiografskih djela i njihovih autora i to od prvih pocetaka do najnovijeg doba.Medju prvima koji su u svom historiografskom radu ispoljavali pretenzije prema Bosni bio je hrvatski knjizevnik,historicar,politicar i baron Pavao Riter-Vitezovic (1652-1713).On je u svojim spisima razvio misao o cjelokupnoj Hrvatskoj u koju je ukljucio i Bosnu.Ona je prema Vitezovicu,”srce Ilirika”(”Cuore Ilirici”).Vitezovic je kao clan komisije za razgranicenje izmedju Habsburske monarhije i Osmanskog carstva nakon Karlovackog mira (1699) izradio elaborat beckom dvoru u kojem je Hrvate,Srbe i Slovence prikazivao jedinstvenim imenom Hrvata,trazeci da se Hrvatskoj pripoje sve juznoslavenske zemlje koje budu oslobodjene od Turaka.

Pretenzije prema Bosni i Hercegovini na osnovu “historijskih prava” ugarske krune iskazivala je i Habsburska monarhija pomocu historiografskih djela.Tako je na njen podsticaj i,vjerovatno,narudzbu napisao historicar L.A.Gebhardi 1780 godine Istoriju drzave Bosne i Rame.Publicirao ju je u okviru jedne visetomne Istorije svijeta.Posto je Habsburska monarhija tezila da osvoji i pripoji svom carstvu sve zemlje koje su nekada pripadale Ugarskoj i cekala priliku da istjera Osmansku imperiju iz Vlaske,Srbije i Bosne i Hercegovine i da naslijedi ovu na Balkanu,to je za njen generalstab i drzavne potrebe ceski historicar Maksimilijan Šimek napisao 1787 godine Politicku istoriju kraljevine Bosne i Rame od 867 do 1741 godine.Djelo je izaslo kad se car i kralj Josip II spremao da povede odlucujuci rat sa Turskom radi osvajanja Bosne,prosirenja svojih teritorija na svim posjedima Mletacke Republike na Balkanskom poluostrvu i,najzad,radi zauzimanja Albanije.Pretenzije Austrije prema Bosni i Srbiji naisle su na protivljenje vec nacionalno svjesnih i umnih ljudi iz redova Srba,koji su osporavali “historijska prava” na Bosnu i Srbiju.Arhimandrit i historicar Jovan Rajic je,u namjeri da ospori historicara Šimeka i austrijske pretenzije,napisao Istoriju raznih slovenskih naroda narocito Bugara,Hrvata i Srba (I-IV,Wien,1794).U njoj je prvi od svih srpskih spisatelja prikazao Bosnu kao srpsku zemlju.On je prvi medju Juznim Slavenima napisao i Istoriju juznoslavenskih naroda,i to sve na osnovu narodne tradicije i iz patriotskih pobuda.On,prirodno,nije mogao da napise kriticku historiju,jer nije koristio nikakve vjerodostojne izvore,niti potrebnu literaturu.Prije toga je napisao Kratku istoriju Srbije,Raske,Bosne i Rame(1793),slicne naucne vrijednosti.

U prvoj polovini 19.vijeka historijska nauka i njene pomocne discipline sporo su se razvijale.Otkricem i objavljivanjem mnogih primarnih pisanih izvora,u drugoj polovini toga vijeka,gotovo svi istaknutiji srpski i hrvatski historicari su se bavili i bosanskom historijom i dali svoj znacajan doprinos osvjetljavanju njene proslosti.Medjutim,u nedostatku sigurnih izvora iz ranog srednjeg vijeka svi su odredjivali cija je Bosna prema svome nacionalnom porijeklu.Tako je historicar i prvi pisac historije Bosne i Hrvatske dr.Vjekoslav Klaic (1849-192 u svom radu Povijest Bosne do propasti kraljevstva (Zagreb,1882) napisao da je Bosna mozda bila hrvatska zemlja.Tu njegovu rijec mozda svjesno su previdjeli svi hrvatski povjesnicari,koji su mu bili savremenici ili zivjeli poslije njega.

Uoci Drugog svjetskog rata znacajnije djelo o Bosni pod nazivom Historija Bosne (Beograd,1940) napisao je dr.Vladimir Corovic.Premda je pisao sa dosta objektivnosti,i on je zastupao tezu da je Bosna bila srpska zemlja.Nakon toga rata najobimnije djelo i sa najvise naucnih pretenzija napisao je dr.Sima Cirkovic pod naslovom Istorija srednjovjekovne bosanske drzave (Beograd,1964).Premda u ovoj knjizi ima izvanredno dobro i tacno napisanih poglavlja,opservacija i zakljucaka cini se da je knjiga imala prvenstveni zadatak da posluzi odredjenim politickim snagama kao naucno pokrice za pretenzije prema Bosni kao vjekovnoj srpskoj zemlji.I akademik dr.Mihailo Dinic je u svojim radovima uvrstavao rani period srednjovjekovne proslosti Bosne u istoriju srpskih zemalja.Nazalost,tako je to M. Dinic uradio i u Historiji naroda Jugoslavije(I,Zagreb,1953),koja je sacinjena na inicijativu Savjeta za nauku i kulturu pri vladi FNR Jugoslavije.U toj knjizi je proslost Bosne od VI do XII vijeka prosla gore negoli u udzbenicima Kraljevine Jugoslavije.Jer,taj period,koji se u toj Historiji obradjuje na 318 strana,Bosni je pripalo svega desetak redova,pa i to montirano na stetu historijske istine jedne stare juznoslovenske zemlje i drzave Bosne.

Proslost Bosne nije bolje tretirana ni u srpskim,ni u hrvatskim historijskim atlasima.Njihovi historiografi i kartografi su se,izgleda,presutno dogovorili o krojenju granica drzave Bosne u ranom srednjem vijeku.Jedni stavljaju granicu dodira hrvatske i srpske drzave u to doba na rijeci Vrbasu,drugi na rijeci Bosni,a treci na rijeci Drini - kako kome odgovara.U vrijeme postojanja Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca,odnosno Jugoslavije,izdato je vise falsificiranih historijskih atlasa.Tako je u Istorijskom atlasu za opstu i narodnu istoriju koji je priredio istoricar Stanoje Stanojevic (1874-1937) Bosna prikazana tako da je sve od 9. do 12. vijeka bila jedna od srpskih zemalja i kao takva uvijek u sastavu srpske drzave.U ovom njegovom atlasu Bosna je u periodu od XII do XX stoljeca prikazana na jednoj omanjoj kartici srazmjera 1:2.750 000.Ovaj Stanojevicev atlas (zvanicni udzbenik za studente) izdat je,istog sadrzaja,i u Beogradu (1940-Geca Kon A.D.).U Skolskom istorijskom atlasu koji je izdat u socijalistickoj Jugoslaviji,a priredili ga Relja Novakovic,Gavra Skrivanjic,Vladimir Stojanovic i Zeljko Skalamara,a po narudzbi Zavoda za udzbenike u Beogradu (ovaj atlas je bio najtirazniji i dozivio je niz izdanja) drzava Bosna se tretirala u svim izdanjima kao srpska zemlja,i to sve od IX do XX vijeka.Najvjerodostojniji Istorijski atlas za nacionalnu istoriju (od rimskog perioda do zavrsetka I svetskog rata-191 uradio je Dragutin Prljevic,a objavilo preduzece ZNANJE iz Beograda.U njemu Bosna prvi put,koliko autor ove Historije Bosne zna,u ranom srednjem vijeku nije naznacena ni kao srpska ni kao hrvatska zemlja.Drzava Bosna je tek u ovom atlasu imala tretman onakav kakav je ta zemlja u proslosti i zasluzivala.

Do sada je,cini se,najpotpunije i najobjektivnije objasnjena rana srednjovjekovna proslost Bosne u Istorijskom atlasu koji je izradio dr Zvonimir Dugacki za poduzece “UCILA” iz Zagreba 1972 godine.On prikazuje proslost Bosne bez ikakvih opterecenja i kompromisa.Prvi put Bosna je ucrtana kao drzava u sklopu Balkana i evropskih drzava u raznim periodima svoga postojanja….”